Mam 29 lat i od zawsze borykam się z problemem samotności, jestem tzw. "incelem". Nigdy nie byłem na

Dzień dobry,
Rozumiem, że czuje Pan pewną sprzeczność – z jednej strony media informują, że „z samotnością można pracować w terapii”, a z drugiej - terapeuta nie podjął się tego zadania. To rzeczywiście może rodzić poczucie, że nikt nie daje jasnej odpowiedzi. W psychoterapii nie uczymy technik flirtu czy „jak zagadać”, natomiast możemy przyglądać się temu, co stoi za Pana trudnościami. Bo samotność i brak doświadczeń intymnych to nie tylko brak okazji, ale bardzo często też: dysfunkcyjne przekonania na własny temat (typu: „nie jestem atrakcyjny”, „kobiety i tak nie będą mną zainteresowane”), obawy przed oceną czy odrzuceniem, trudność w przechodzeniu od relacji koleżeńskich do relacji bardziej osobistych oraz schematy wyniesione z domu albo z wcześniejszych doświadczeń. Terapia może więc pomóc w zrozumieniu i przeformułowaniu przekonań, w nauce bycia bardziej w kontakcie z własnymi emocjami i potrzebami, w stopniowym budowaniu odwagi do podejmowania kroków w kierunku bliskości, w rozwoju zdolności do otwierania się przed drugą osobą i doświadczania intymności – emocjonalnej, a dopiero później także fizycznej. To nie jest szybki kurs, raczej proces, w którym można dojść do miejsca, gdzie zyska Pan większą pewność siebie w relacjach i łatwiej będzie Panu zauważać oraz korzystać z okazji do bliskości.
Dodatkowo nadmienił Pan, że w relacjach koleżeńskich czy zawodowych funkcjonuje dobrze – i to bardzo ważny zasób. Terapia mogłaby polegać na tym, by pomóc Panu zrozumieć, dlaczego ta sama swoboda nie przenosi się na relacje z kobietami, i co dzieje się w tych momentach.
Wszystkiego dobrego życzę,
Agnieszka Reznar

Dzień dobry,

poczucie samotności i brak doświadczeń intymnych to obszary, z którymi jak najbardziej można zgłaszać się na psychoterapię. Choć terapeuta nie pełni roli „nauczyciela podrywu”, praca w gabinecie może dotyczyć mechanizmów psychologicznych stojących za trudnościami w budowaniu relacji np. sposobu przeżywania bliskości, oczekiwań wobec drugiej osoby, lęku przed odrzuceniem czy powtarzających się schematów w kontaktach z innymi.

Psychoterapia daje przestrzeń do tego, aby lepiej zrozumieć siebie w kontekście relacji, przyjrzeć się barierom (także tym, które nie zawsze są uświadomione), oraz stopniowo rozwijać umiejętność wchodzenia w bliższe więzi. Nie oznacza to bezpośredniego uczenia technik randkowych, ale wspieranie procesu, w którym możliwe staje się bardziej satysfakcjonujące budowanie relacji intymnych i partnerskich

Czy czeka pan tylko na powodzenie czy robi pan czasem 1 krok ?

Powiem to wprost, bo tutaj potrzeba jasności:
to, że nie masz doświadczeń z kobietami w wieku 29 lat, nie oznacza, że „nic się nie da zrobić”.
Ale oznacza, że coś w Twoim sposobie funkcjonowania realnie blokuje rezultaty – nawet jeśli nie jest to oczywiste na pierwszy rzut oka.
I tu ważna korekta: mówisz „nie mam problemów psychicznych, nie jestem nieśmiały, mam relacje z ludźmi”.
OK. Ale relacje z kobietami to nie jest to samo, co relacje koleżeńskie.
Można być ogarniętym społecznie… i jednocześnie:
– nie wysyłać sygnałów zainteresowania,
– unikać ryzyka odrzucenia,
– być zbyt „neutralnym”, bez napięcia seksualnego,
– funkcjonować bardziej jak „miły znajomy” niż mężczyzna, który wybiera i chce.
I to jest dokładnie miejsce, gdzie wielu mężczyzn się zatrzymuje.
Nazwanie siebie „incelem” to kolejna rzecz, która działa przeciwko Tobie.
To nie jest opis sytuacji. To jest tożsamość, która Cię zamyka.
Bo jeśli jesteś „incelem”, to znaczy, że problem jest globalny i nierozwiązywalny.
A to nieprawda.
Teraz najważniejsze pytanie:
czy Ty faktycznie wchodzisz w grę, czy stoisz obok niej i czekasz na efekt?
Bo brak doświadczenia bardzo często wynika nie z „braku powodzenia”, tylko z braku realnych prób na poziomie:
– inicjowania kontaktu,
– flirtu,
– pokazywania zainteresowania,
– zapraszania na spotkania,
– i… przyjmowania odrzucenia jako części procesu.
Terapia może tu bardzo pomóc – ale nie jako „nauka podrywu”.
Tylko jako miejsce, gdzie zobaczysz:
– gdzie się wycofujesz,
– czego unikasz,
– jakie masz przekonania o sobie i kobietach,
– jak reagujesz na napięcie i ryzyko.
Bo jeśli np. na poziomie nieświadomym boisz się odrzucenia albo oceny, to możesz działać tak, żeby do sytuacji randkowej w ogóle nie dochodziło – i nawet tego nie zauważać.
I wtedy masz poczucie: „nic się nie dzieje, nie mam powodzenia”.
A w rzeczywistości nie wchodzisz w sytuacje, gdzie coś mogłoby się wydarzyć.
Druga rzecz: doświadczenie buduje się przez działanie, nie przez analizę.
Czyli:
– więcej realnych kontaktów,
– więcej prób,
– więcej ekspozycji na niezręczność.
Nie po to, żeby od razu „odnieść sukces”.
Tylko żeby przestać być obserwatorem i stać się uczestnikiem.
Jeśli chcesz nad tym pracować sensownie – tak, terapia ma sens.
Ale nie taka, która powie „to nie mój obszar”.
Tylko taka, która zajmuje się relacjami, napięciem, seksualnością i realnym zachowaniem.
Taka praca jest możliwa również w moim gabinecie w Bielsko-Biała, gdzie pracujemy z mężczyznami nad wyjściem z pozycji „neutralnego obserwatora” do pozycji osoby, która realnie tworzy relacje.
Na koniec najważniejsze:
Twój problem nie polega na tym, że „coś jest z Tobą nie tak”.
Twój problem polega na tym, że robisz za mało w obszarze, który wymaga działania mimo dyskomfortu.
I dopóki tego nie zmienisz, nic się nie zmieni.