Mam 26 lat. Nie mam dzieci ani męża, tylko partnera od 5 lat. W ostatnich 3 tygodniach nasz związek

Mam 26 lat. Nie mam dzieci ani męża, tylko partnera od 5 lat. W ostatnich 3 tygodniach nasz związek przechodzi jednak kryzys, głównie z mojego powodu i partner rozważa rozłąkę. Od kiedy pamietam borykam się z obniżonym nastrojem spowodowanym ciężka sytuacja domową i toksycznymi rodzicami. Kiedyś próbowałam nawet się zabić. Lubiłam się też okaleczać. Byłam również wysyłana do szpitali psychiatrycznych, lecz matka wysłała mnie tam „za karę” bo groziło mi nie zdanie do następnej klasy. Jakoś udało mi się z tego wykaraskać, niestety tendencje do autodestrukcji i ogólnego pesymizmu zostały gdzieś z tylu głowy i niedawno zaczęło wszystko powracać. Jednak w odrobine zmienionej formie. Próbuje pokochać siebie jednak jednocześnie się nienawidzę. Każdy człowiek który chce wejść w jakąkolwiek interakcje, od razu staje się dla mnie obiektem, którego chce się jak najszybciej pozbyć. Staram się słuchać jednak w myślach powtarzam tylko „idź stad”. I nie mogę się doczekać aż w końcu będę mogła być sama, tylko wtedy czuje ze stres opada i mogę się odprężyć. Mam ostatnio również problemy ze snem i nadmierną aktywnością jednocześnie będąc wypąpowana z jakichkolwiek chęci do codziennych zajęć. Chciałabym znowu być aktywna i czerpać przyjemność z życia, jednak nie pomagają mi już nawet spacery po lesie. Chciałbym być dobra dla ludzi, jednak nie potrafię, bo zbyt mocno cenie sobie swój czas wolny, aby poświęcać go komuś kto mnie nie interesuje. Właśnie problem polega na tym że przestało mnie cokolwiek interesować... Bywały takie momenty ze byłam miła i dobrze się czułam a za chwile jakiś najmniejszy szczegóły wyprowadził mnie z równowagi i już zaczęłam wyzywać wszystko i wszystkich wokół, wchodząc znowu w stan „tykającej bomby” do której nie można podejść. Nie znoszę siebie. Nigdy nie byłam u psychiatry ,bo większość mojego życia to były problemy finansowe, obecnie z powodu koronawirusa również tej pracy nie mam. Nie wyobrażam sobie teraz w tym stanie psychicznym w ogóle próbować szukać czegokolwiek czy ukończyć prawo jazdy, bo kompletnie nie mogę skupić się na tym co robie. Co powinnam zrobić? Czy wziąć się za fraki i próbować jakoś z tym żyć, czy to już jednak coś poważniejszego?