Mam 26 lat i rozważam wizytę u psychiatry. Wydaje mi się, że nie poradzę sobie z problemem bez leków

Mam 26 lat i rozważam wizytę u psychiatry. Wydaje mi się, że nie poradzę sobie z problemem bez leków. Od lat chodzę do psychologa, ponieważ często jestem depresyjna, mój ojciec jest alkoholikiem i z tego względu rozpadła mi się rodzina. Jako dziecko byłam obrażana często przez rówieśników w szkole i nie tylko, dlatego że mam na twarzy zmiany skórne. Kompleksy związane z tym faktem utrudniły mi dorastanie i spowodowały, że popełniałam wiele błędów w kontaktach z ludźmi, jak np. niedostrzeganie swoich potrzeb i godzenie się na minimum, czy nieumiejętność dostosowania się. Wciąż miewam trudności z akceptacją swojego ciała. Próbuję pracować nad wizerunkiem, nad sobą w ogóle, lecz efekty są bardzo powolne. Moja terapeutka uważa, że psychiatra, a na pewno leki, nie są mi potrzebne. Mimo całej sympatii trudno mi się z nią zgodzić, ponieważ lęki które mnie napadają nie dają mi możliwości rozwoju. Podejmowałam na studiach zadania dziennikarskie, które często zwalałam nie z braku wiedzy, ale przez ataki paniki (skoki ciśnienia, dudnienie w uszach, zaczerwienienie twarzy, straszna potliwość i bełkocząca mowa, dodać też można problemy gastryczne). Również w pracy, gdy miałam wejść na scenę, zepsułam plany, bo mnie "zamurowało" i nie udało mi się wykonać ruchu, mimo że miałam wszystko wytłumaczone. Mam też problemy ze zmęczeniem, które obniża moją swobodę umysłową, co nie pomaga w podejmowaniu ambitnej pracy. Negatywne doświadczenia spowodowały, że choć na studiach chciałam się uaktywnić, to było jeszcze trudniej, bo się wycofałam jakoś podświadomie. Teraz pracuję z ludźmi, jestem kasjerką/bileterką ale mam możliwość ubiegać się o pracę w redakcji miejscowej gazety i jestem znerwicowana na samą myśl o rozmowie z naczelnym, czy jakimś zadaniu próbnym, wszystko mi mówi, że znowu to zawalę. Rozwój jest dla mnie bardzo ważny i wiem, że mam wszystko co potrzebne do tej pracy, brakuje mi tylko porzucenia tej blokady którą jest lęk przed sytuacjami społecznymi. Dodam, że staram się bywać między ludźmi, bywam na klubie dyskusyjnym o książkach i wypowiadam się tam coraz swobodniej. Słabszą stroną jest niestety psychika. Czy powinnam podjąć leczenie psychologiczne? Czy powinnam zaryzykować i wybrać się po nową pracę mimo natłoku złych przeczuć?