Mam 24 lata, od długiego czasu odczuwam “pustkę” w sobie. Nie wiem kiedy to się zaczęło, ale wiem, ż

Dzień dobry, opisane przez Pana objawy mogą wskazywać na depresję lub przeciążenie psychiczne. Warto skonsultować się z psychiatrą, który oceni potrzebę leczenia farmakologicznego, oraz z psychologiem, który pomoże w przepracowaniu trudnych tematów. Pozdrawiam serdecznie, Julianna Skawińska

Rozumiem, że to co Pan przeżywa może być trudne i przytłaczające. Opisuje Pan doświadczanie pustki, izolacji, braku motywacji ,co może być bardzo obciążające na co dzień. Takie odczucia mogą mieć różne przyczyny, zarówno emocjonalne, jak i psychologiczne, dlatego warto przyjrzeć się im bliżej w bezpiecznej przestrzeni, jaką może zapewnić spotkanie z psychologiem lub psychoterapeutą. Rozważenie konsultacji z profesjonalistą może pomóc w lepszym zrozumieniu tego, co się dzieje i jakie kroki mogą być dla Pana najbardziej wspierające. Ważne jest to, że dostrzega Pan swoje trudności i szuka odpowiedzi – to już pierwszy i bardzo istotny krok w stronę zadbania o siebie.

Dzień dobry. Proponowałbym dwie, trzy konsultacje z psychoterapeutą, żeby poszukać rzetelnych odpowiedzi na zadane pytanie. A tak 'z głowy' to powiedziałbym, że uczucie pustki może zarówno pojawić się jako naturalny etap na ścieżce rozwoju/kariery, ale także jako reakcja na niezadawalającą/przykre okoliczności życiowe. W nasilonej formie może to prowadzić do stanów depresyjnych. W obu przypadkach praca psychoterapeutyczna może przynieść pożyteczne owoce. Pozdrawiam.

Dziękuję, że podzieliłeś się tym, co przeżywasz. To, co opisujesz – uczucie pustki, brak motywacji, izolacja, samotność mimo obecności bliskich osób, a także poczucie nierealności świata – to bardzo trudne doświadczenia. Nie jesteś w tym sam i dobrze, że szukasz pomocy. Trudności które opisujesz mogą mieć różne podłoże, dlatego, myślę, że najlepszym krokiem byłoby umówienie się na konsultację z psychologiem lub psychoterapeutą, który oceni czy waro udać się do lekarza psychiatry po wsparcie farmokologiczne. Terapia może pomóc w zrozumieniu źródła tych uczuć i wypracowaniu strategii, które pozwolą Ci odzyskać równowagę.

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pan opisuje – poczucie pustki, brak motywacji, izolacja, trudności z odczuwaniem emocji i poczucie nierealności otoczenia – może mieć różne podłoże. Mogą to być objawy związane np. z depresją, wypaleniem, ale także z derealizacją i depersonalizacją, które często pojawiają się w stanach silnego stresu lub przeciążenia emocjonalnego. Najważniejsze jest, aby nie zostawać z tym samemu. Warto skonsultować się z psychologiem lub psychoterapeutą, który pomoże zrozumieć przyczyny tych odczuć i zaproponuje odpowiednią formę wsparcia. Jeśli objawy nasilają się i wpływają na codzienne funkcjonowanie, warto także skonsultować się z lekarzem psychiatrą, który oceni, czy konieczne jest dodatkowe wsparcie, np. farmakologiczne. Dobrze, że zauważa Pan te trudności i szuka pomocy – to pierwszy krok w stronę poprawy samopoczucia. Proszę dać sobie przestrzeń na regenerację, szukać aktywności, które mogą wprowadzić więcej poczucia sensu i stopniowo wracać do równowagi. Wszystkiego dobrego. :)

To, co Pan opisuje – poczucie pustki, brak motywacji oraz poczucie nierzeczywistości otoczenia – może wskazywać na zaburzenia depresyjne lub dysocjacyjne, zwłaszcza gdy towarzyszy temu izolacja i wzrastająca trudność w codziennym funkcjonowaniu (np. praca licencjacka). W pierwszej kolejności warto rozważyć konsultację z psychologiem lub psychiatrą, którzy pomogą ustalić, czy przyczyną dolegliwości jest epizod depresyjny, zaburzenie lękowe bądź inny problem natury psychicznej. Niezależnie od diagnozy, psychoterapia (na przykład w nurcie poznawczo-behawioralnym lub psychodynamicznym) może okazać się pomocna w odzyskaniu równowagi emocjonalnej, wzmocnieniu motywacji i zrozumieniu mechanizmów odpowiedzialnych za poczucie samotności i derealizacji. W trakcie terapii można również wypracować skuteczne strategie radzenia sobie z izolacją społeczną i odbudować chęć do działania. Warto pamiętać, że im szybciej się Pan zgłosi po wsparcie, tym większa szansa na szybszą poprawę samopoczucia oraz odzyskanie aktywności w życiu codziennym.

To, co opisujesz – uczucie pustki, brak motywacji, izolacja, poczucie samotności mimo relacji, a także odrealnienie – może mieć różne przyczyny. Objawy te często pojawiają się w depresji, stanach lękowych, ale także w mechanizmach obronnych, takich jak dysocjacja. „Bujanie w obłokach” i odcinanie się od rzeczywistości może być sposobem radzenia sobie z przytłaczającymi emocjami lub stresem, zwłaszcza jeśli trwa to od dłuższego czasu i coraz bardziej się nasila. Warto zastanowić się: Czy wcześniej miałeś epizody podobnego stanu, czy pojawiło się to nagle? Czy w twoim życiu miały miejsce trudne wydarzenia, które mogły wpłynąć na twoje samopoczucie? Czy towarzyszą temu inne objawy, np. zmęczenie, problemy ze snem, zmiany w apetycie? Pod kątem pomocy psychologicznej dobrym kierunkiem byłaby terapia poznawczo-behawioralna (CBT), ponieważ pomaga w analizowaniu myśli, emocji i zachowań oraz szukaniu strategii, które mogą przywrócić ci większą kontrolę nad samopoczuciem. Jeśli poczucie odrealnienia (derealizacja, depersonalizacja) jest dominującym objawem, można też poszukać terapeuty, który pracuje z technikami uważności (mindfulness), pomagającymi zakotwiczyć się w rzeczywistości. Jeśli czujesz, że pustka i brak emocji się nasilają, warto również skonsultować się z psychiatrą, żeby wykluczyć depresję lub inne zaburzenia, które mogą wymagać dodatkowego wsparcia. Najważniejsze to nie zostawać z tym samemu i zacząć działać – nawet jeśli na ten moment brakuje ci motywacji. Terapia może pomóc odzyskać poczucie sensu i sprawczości, ale kluczowe jest, żebyś zrobił pierwszy krok i poszukał wsparcia.