Mam 24 lata i Od ponad 2 lat jestem w zwiazku z osoba z borderline. Poczatki byly piekne jak to zwyk

Mam 24 lata i Od ponad 2 lat jestem w zwiazku z osoba z borderline. Poczatki byly piekne jak to zwykle bywa choc i na poczatku wychodzily pewne niesnaski. Wraz z poznawaniem bardziej mojej drugiej polowki dowiadywalam sie wiecej na temat tej choroby nie wiedzialam ze jest to az w takim stopniu sprawoa trudnosc w zyciu codziennym. Po pewnym czasie bylo gorzej (dodam ze moja druga polowka nie zazywala lekow) czeste klotnie, szarpaniny w wiekszym i mniejszym stopniu.. Nie potrafilam jej pomoc w danym momencie bo czesto powtarzala gdy zacznie badz znowu wpadnie w jakas furie zebym po prostu przytulila i probowala uspokoic, ale ja juz obrazona zwyzywana i czasami poszarpana.. Nie potrafilam podejsc do niej, zamykalam sie w sobie po prostu siedzialam plaklalam i czekalam az to sie skonczy (nie naleze do komunikatywnych osob nerwica, lęki,) ale wtedy kiedy moglam staralam sie jej pomoc choc nie jestem najlepsza pocieszycielka robilam co moglam. W koncu mialam tego tak wszystkiego dosc ze postawilam jej ultimatum ze jak jeszcze raz mnie uderzy to nie bede w stanie z nia dluzej byc..to troche poprawilo sytuacje ale jak dochodzilo znowu do klotni ona potrafila uderzac siebie, gdzie popadnie najczesciej po twarzy. Wiem ze ona bardzo sie stara i wiem jak cierpi bo wiem ze nie chce mnie krzywdzic ale ja juz tez nie mam sily.. Przez to wszystko teraz i ja potrafie uderzyc siebie w twarz, czasami i ja potrafie byc agresywna nie wiem czemu tak jest. Nigdy taka nie bylam. Mieszkamy za granica chcialysmy wspolnie zaczac zyc, mamy plany ktorych nigdy nie zrealizujemy bo ona co chwile traci prace a ja nie mam sily 6 dni w tygdoniu chodzic tam gdzie nie chce w obcym kraju nie znajac bardzo dobrze jezyka. Mam wrazenie ze to wszystko na marne, starcza tylko na rachunki i podstawowe rzeczy. Nie umiem pomoc sobie i jej.ja juz nawet nie wiem czy milosc wciaz jest, nie mam pojecia co czuje bo czasami tylko niechec i irytacje a jak jej nie ma to wielka tesknota. Nie wiem czy kocham i czy potrafie to robic skoro nie umiem przytulic osoby ktora rzekomo kocham gdy tego potrzebuje ? By probowav walczyc z tym udalysmy sie do lekarza ja sama potrzebowalam pomocy bo nie radzilam sobie z emocjami i ze wstaniem rano i wyjsciem z domu obie dostalysmy citalopram. Niestety to na nic ciagle jest tak samo moze i gorzej jedyne o czym obie myslimy to samobojstwo. Nie umiem jej pomoc sama potrzebujac pomocy. Nie wiem co mam robic prosze pomozcie