Mam 20 lat i zastanawiam się nad wizytą u psychologa, ponieważ wydaje mi się, że " coś jest nie tak

Szanowna Pani,
bez dokładnego wywiadu i rozmowy z Panią nikt nie zdiagnozuje, a nawet nie może podejrzewać u Pani żadnej choroby psychicznej. Opisuje Pani kilka przykładów tego, w jaki sposób funkjconuje Pani w swoim środowisku i w relacjach z ludźmi. Zgłasza Pani niezadowolenie ze sposobu swojego funkcjonowania. To nie oznacza, że jest Pani na coś konkretnego chora. Podczas wizyty u psychologa będzie Pani mogła szczegółowo opowiedzieć o tym, co Pani czuje, myśli, przeżywa. Dobry psycholog/ terapeuta zapewni Pani atmosferę bezpieczeństwa, otwartości, empatycznie wysłucha bez oceniania. Może również pomóc Pani w nauczeniu się np. sposobów kontrolowania złości, tolerowania dyskomfortu psychicznego, a także takich "sztuczek" w komunikacji, które sprawiają, że zamiast się kłócić z druga osobą, prowadzimy dialog, co zdecydowanie polepsza relację. Może Pani skorzystać zarówno z wizyty płatnej, jak i darmowej: w poradni, fundacji, dni otwartych różnych instytucji.
Pozdrawiam serdecznie i życzę dużo dobrego

Dzień Dobry :)

Zauważa Pani u siebie zmianę, rozważa, jak ją rozumieć i co zrobić /.../.

Trudno drogą www diagnozować, jest to wręcz niewskazane.
Z Pani listu wywnioskować należy, że bez wątpienia coś się dzieje. Objawy przez Panią opisane mogą być objawami depresyjnymi. To, czy jest to depresja, czy objawy depresyjne wynikają z Pani konstrukcji osobowości bądź sytuują się w spektrum innych problemów - na przykładów zaburzeń nerwicowych /osoby z zaburzeniami lękowymi często doświadczają problemów z samopoczuciem/ pozwoli stwierdzić wizyta u psychoterapeuty lub u psychologa.

Polecam omówić szerzej swoje samopoczucie w kontakcie bezpośrednim, indywidualnym ze specjalistą.

W sprawie braku energii warto także, obok, udać się do dobrego internisty - czasami zaburzenia czynności tarczycy /badanie hormonu TSH z krwi/ bądź niedobór żelaza, bądź cukrzyca, bądź inne problemy somatyczne mogą sprzyjać poczuciu wyczerpania. Zaleca, by nie pomijać także tego kontekstu. Bywa, że oba nakładają się - związany z chorobami ciała, problemami somatycznymi oraz z aspektu psychologicznego.

Pozwoli to Pani rozumieć to, co się dzieje i stworzyć plan działania dla Pani, plan pomocy.


Załączam życzenia wszystkiego dobrego.
Powodzenia.

Agata Maria Aleksińska, psycholog, psychoterapeuta, Warszawa, Włocławek.

Witam serdecznie. Podany przez pania opis nie swiadczy o chorobie psychicznej ale warto pamietac ze do wystawienia diagnozy potrzebna jest znacznie wieksza ilosc informacji.
Na podstawie tego co przeczytalem, radzilbym psychoterapie ktora pomoglaby pani nauczyc sie tzw samo-regulacji emocji. Oznacza to ze pomimo stresujacych i/lub irytujacych sytuacji, bedzie pani wstanie stawic im czola bez poczucia rosnacej agresji/zlosci.
W kwesti tej tzw "neutralnosci" to opis wskazywal bo znaczaco obnizony poziom motywacji ktory negatywnie wplywa na postrzeganie wlasnego zycia lub sytuacji w ktorych sie pani znajduje.
Psychoterapia pozwolilaby pani sie zaglebic w te dwie kwestie, ale wazne jest by udac sie do odpowiedniego psychoterapeuty.
Radzilbym specjaliste ktory specjalizuje sie w terapi humanistycznej (znanej rowniez jako "terapii skupionej wokol pacjenta"), poznawczo i dialektyczno behawioralnej (CBT+DBT) oraz zna sie na wywiadzie motywacyjnym (lub alternatywnie coaching). Jest to bardzo istotne by specjalista z ktorym bedzie pani pracowac zna sie na powyzszych modelach (sa one niezbedne by skupic sie na wspomnianych wyzej potrzebach terapeutycznych).

Pozdrawiam,
Adrian Olesiak

To, co opisujesz, wskazuje na trudności, które mogą mieć różne podłoże – zarówno emocjonalne, jak i związane z funkcjonowaniem osobowościowym. Już sam fakt, że zastanawiasz się nad wizytą u psychologa, jest ważnym sygnałem, że coś w Twoim codziennym funkcjonowaniu Cię niepokoi i warto to bliżej zbadać.
Czy to choroba psychiczna?
Nie da się jednoznacznie postawić diagnozy na podstawie krótkiego opisu, ale pewne elementy Twojego funkcjonowania mogą wskazywać na:

-Objawy depresyjne – obojętność wobec życia, brak motywacji, poczucie braku sensu, epizodyczne myśli o śmierci, choć bez planów samobójczych.
- Cechy osobowościowe związane z trudnościami w relacjach – częsta krytyka innych, silna reakcja na krytykę pod swoim adresem i postrzeganie jej jako ataku.
- Ewentualne cechy zaburzeń osobowości – zwłaszcza jeśli sposób przeżywania emocji i reagowania na innych jest utrwalony i wpływa negatywnie na Twoje życie społeczne.

Czy powinnaś iść do psychologa?
Tak, wizyta u psychologa może być bardzo pomocna. Nie chodzi o to, żeby od razu przypisywać Ci konkretną diagnozę, ale żeby zrozumieć, co się dzieje, jakie są źródła tych trudności i jak można sobie z nimi radzić. W szczególności warto:
- Przyjrzeć się temu, skąd bierze się Twoja obojętność wobec życia i trudność w podejmowaniu działań.
- Zbadać, dlaczego krytyka innych daje Ci poczucie kontroli, a krytyka skierowana w Twoją stronę wywołuje silne emocje.
- Zastanowić się, czy Twoje reakcje są częścią trwałego schematu, czy raczej efektem aktualnych trudności emocjonalnych.

Twoje trudności nie wynikają z „ciężkiego charakteru” ani „lenistwa”. Jeśli coś sprawia, że trudno Ci funkcjonować i utrzymywać satysfakcjonujące relacje, to znaczy, że warto się tym zająć. Psychoterapia może pomóc Ci lepiej zrozumieć siebie, swoje emocje i nauczyć się bardziej konstruktywnych sposobów radzenia sobie z trudnościami.