Mam 17 lat i coraz powazniej obawiam sie o moje zdrowie psychiczne, czarne myśli ,wręcz zżerają mnie
3
odpowiedzi
Mam 17 lat i coraz powazniej obawiam sie o moje zdrowie psychiczne, czarne myśli ,wręcz zżerają mnie w środku. Ciągle wydaje mi sie ze jestem beznadziejna,nikomu niepotrzebna, nie mam kogo poprosić o pomoc bo nie umiem tego wytłumaczyć, bardzo cieżko mi sie o tym mówi. Nie wiem co dokładnie może mi dolegać bo dość często ciesze sie ze zwykłych prostych rzeczy ,kocham cieszyć się z małych drobnostek i uwielbiam sie śmiać. Lubie gdy inni spostrzegają mnie za osobe pełną wigoru . Problem w tym ,że kiedy tylko jestem sama to już nic nie ma wiekszego znaczenia.Moje życie od zawsze było skomplikowane ,brak ojca ,matka się raczej mało co interesuje,przyjaciele wbili nóż w plecy został jeden. Pierwszy chłopak porażka,drugi alkoholik . Sama często nadużywam alkoholu ,potrafię pić codziennie i to tez bardzo gubi. Szkołe zawalam brak pasji jakikolwiek perspektyw ,dno. Gdzie szukać pomocy ? Najlepiej żeby nie potrzebować do tego rodziców. Wole żeby nikt o tym nie wiedział.
Dzień dobry,
Być może warto zacząć od rozmowy z psychologiem lub pedagogiem w szkole? Albo z lekarzem rodzinnym? Myślę, że tym osobom byłoby dużo łatwiej poradzić Pani, gdzie szukać pomocy, bo "znają teren" i opcje dostępne lokalnie.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska
Być może warto zacząć od rozmowy z psychologiem lub pedagogiem w szkole? Albo z lekarzem rodzinnym? Myślę, że tym osobom byłoby dużo łatwiej poradzić Pani, gdzie szukać pomocy, bo "znają teren" i opcje dostępne lokalnie.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska
Proszę jak najszybciej sięgnąć po pomoc. Najlepiej zwrócić się do pedagoga lub psychologa szkolnego. Poza tym, niebawem kończy Pani 18 lat, więc na własną rękę będzie mogła Pani udać się do psychologa bądź psychoterapeuty. Prawdopodobnie są w Pani żywe jakieś schematy emocjonalne, które sprawiają takie cierpienie, ale proszę mi wierzyć, naprawdę można sobie z tym poradzić.
Bardzo Ci dziękuję, że napisałaś/-eś i podzieliłaś/-eś się tym, co przeżywasz. To wymaga odwagi. Twoje słowa pokazują, że zmagasz się z wieloma trudnościami, a jednocześnie masz w sobie siłę – mimo wszystko potrafisz cieszyć się chwilami radości i doceniać drobne rzeczy. To bardzo ważne i wartościowe.
Rozumiem, że możesz czuć się zagubiona/-y i mieć wrażenie, że nie masz się do kogo zwrócić, ale nie jesteś w tym sama/-y. To, co opisujesz – czarne myśli, poczucie beznadziei, trudności w relacjach, uciekanie w alkohol – może wskazywać na to, że bardzo potrzebujesz wsparcia. I to jest całkowicie w porządku. Nie musisz przez to przechodzić sama/-y.
Jeśli nie chcesz angażować rodziców, są inne sposoby, by otrzymać pomoc:
- Psycholog szkolny lub pedagog – możesz umówić się na rozmowę, nie musisz od razu mówić wszystkiego, wystarczy zacząć od tego, co jest dla Ciebie najłatwiejsze. Oni mają obowiązek zachować poufność.
- Telefon zaufania dla młodzieży – pod numerem 116 111 (całodobowo, anonimowo i bezpłatnie) możesz porozmawiać z kimś, kto pomoże Ci znaleźć rozwiązanie lub po prostu wysłucha. Możesz też napisać do nich przez stronę internetową.
- Bezpłatna pomoc psychologiczna dla młodzieży – w wielu miastach są ośrodki zdrowia psychicznego dla młodzieży, gdzie możesz zgłosić się sama, bez zgody rodziców. Jeśli podasz mi swoją lokalizację, mogę pomóc Ci znaleźć takie miejsce.
Wiem, że proszenie o pomoc może być trudne, ale to nie jest oznaka słabości – to pierwszy krok do zmiany. Masz prawo do wsparcia i zasługujesz na nie. Nie musisz radzić sobie z tym wszystkim sama/-y. Jeśli chcesz, możesz napisać więcej – jestem tutaj, by pomóc.
Rozumiem, że możesz czuć się zagubiona/-y i mieć wrażenie, że nie masz się do kogo zwrócić, ale nie jesteś w tym sama/-y. To, co opisujesz – czarne myśli, poczucie beznadziei, trudności w relacjach, uciekanie w alkohol – może wskazywać na to, że bardzo potrzebujesz wsparcia. I to jest całkowicie w porządku. Nie musisz przez to przechodzić sama/-y.
Jeśli nie chcesz angażować rodziców, są inne sposoby, by otrzymać pomoc:
- Psycholog szkolny lub pedagog – możesz umówić się na rozmowę, nie musisz od razu mówić wszystkiego, wystarczy zacząć od tego, co jest dla Ciebie najłatwiejsze. Oni mają obowiązek zachować poufność.
- Telefon zaufania dla młodzieży – pod numerem 116 111 (całodobowo, anonimowo i bezpłatnie) możesz porozmawiać z kimś, kto pomoże Ci znaleźć rozwiązanie lub po prostu wysłucha. Możesz też napisać do nich przez stronę internetową.
- Bezpłatna pomoc psychologiczna dla młodzieży – w wielu miastach są ośrodki zdrowia psychicznego dla młodzieży, gdzie możesz zgłosić się sama, bez zgody rodziców. Jeśli podasz mi swoją lokalizację, mogę pomóc Ci znaleźć takie miejsce.
Wiem, że proszenie o pomoc może być trudne, ale to nie jest oznaka słabości – to pierwszy krok do zmiany. Masz prawo do wsparcia i zasługujesz na nie. Nie musisz radzić sobie z tym wszystkim sama/-y. Jeśli chcesz, możesz napisać więcej – jestem tutaj, by pomóc.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.