Mam 17 lat i coraz powazniej obawiam sie o moje zdrowie psychiczne, czarne myśli ,wręcz zżerają mnie

Dzień dobry,
Być może warto zacząć od rozmowy z psychologiem lub pedagogiem w szkole? Albo z lekarzem rodzinnym? Myślę, że tym osobom byłoby dużo łatwiej poradzić Pani, gdzie szukać pomocy, bo "znają teren" i opcje dostępne lokalnie.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska

Proszę jak najszybciej sięgnąć po pomoc. Najlepiej zwrócić się do pedagoga lub psychologa szkolnego. Poza tym, niebawem kończy Pani 18 lat, więc na własną rękę będzie mogła Pani udać się do psychologa bądź psychoterapeuty. Prawdopodobnie są w Pani żywe jakieś schematy emocjonalne, które sprawiają takie cierpienie, ale proszę mi wierzyć, naprawdę można sobie z tym poradzić.

Bardzo Ci dziękuję, że napisałaś/-eś i podzieliłaś/-eś się tym, co przeżywasz. To wymaga odwagi. Twoje słowa pokazują, że zmagasz się z wieloma trudnościami, a jednocześnie masz w sobie siłę – mimo wszystko potrafisz cieszyć się chwilami radości i doceniać drobne rzeczy. To bardzo ważne i wartościowe.

Rozumiem, że możesz czuć się zagubiona/-y i mieć wrażenie, że nie masz się do kogo zwrócić, ale nie jesteś w tym sama/-y. To, co opisujesz – czarne myśli, poczucie beznadziei, trudności w relacjach, uciekanie w alkohol – może wskazywać na to, że bardzo potrzebujesz wsparcia. I to jest całkowicie w porządku. Nie musisz przez to przechodzić sama/-y.

Jeśli nie chcesz angażować rodziców, są inne sposoby, by otrzymać pomoc:
- Psycholog szkolny lub pedagog – możesz umówić się na rozmowę, nie musisz od razu mówić wszystkiego, wystarczy zacząć od tego, co jest dla Ciebie najłatwiejsze. Oni mają obowiązek zachować poufność.
- Telefon zaufania dla młodzieży – pod numerem 116 111 (całodobowo, anonimowo i bezpłatnie) możesz porozmawiać z kimś, kto pomoże Ci znaleźć rozwiązanie lub po prostu wysłucha. Możesz też napisać do nich przez stronę internetową.
- Bezpłatna pomoc psychologiczna dla młodzieży – w wielu miastach są ośrodki zdrowia psychicznego dla młodzieży, gdzie możesz zgłosić się sama, bez zgody rodziców. Jeśli podasz mi swoją lokalizację, mogę pomóc Ci znaleźć takie miejsce.

Wiem, że proszenie o pomoc może być trudne, ale to nie jest oznaka słabości – to pierwszy krok do zmiany. Masz prawo do wsparcia i zasługujesz na nie. Nie musisz radzić sobie z tym wszystkim sama/-y. Jeśli chcesz, możesz napisać więcej – jestem tutaj, by pomóc.