Mam 13 lat, mam w miarę fajnych rodziców chociaż mnie nie rozumieją. Mam dziewczynę, narazie przez i

Witaj!
Na wstępie, zaznaczę że kontakt między nastolatkami a ich rodzicami z reguły jest trudny. Wiąże się to przede wszystkim z różnicą pokoleń oraz troską rodzica. Mama bądź tata postępują/ mówią w taki czy inny sposób z troski i pragnienia Twojego szczęścia.
Samoocena to trudne pojecie, które wymaga nieustannej pracy. Praca nad samooceną nigdy się nie kończy, bowiem nawet kiedy uda nam się wypracować już swój "idealny" obraz, może pojawić się kryzys i w wyniku tego znowu lądujemy na dole naszej drabiny sukcesu... W związku z tym polecam na sam początek zrobić sobie listę swoich dotychczasowych sukcesów, czegoś co udało Ci się do tej pory osiągnąć - w różnych sferach życia. Kiedy nadejdzie moment zwątpienia w swoje możliwości , wówczas sięgnij po tą listę i czytaj jak wiele już osiągnąłeś. Kolejnym krokiem może być lista Twoich dobrych stron/ dobrych cech - zastanów się i przypomnij sytuację, w których dana cecha Ci pomogła. Podpowiadam : wnioskuję, że jesteś ambitny skoro radzisz sobie z nauką pomimo niedyspozycji zdrowotnych. Dalej poszukaj sam! Powodzenia , pozdrawiam serdecznie. Katarzyna Kulawińska

Dzień dobry,
Na pewno, jeśli chodzisz na terapię, dobry terapeuta powinien Ci pomóc, nawet jeśli masz trudności z rozmawianiem z nim. Ważne, żeby uwierzyć w to, że ktoś może Ci pomóc. Na pewno na terapii można pracować nad trudnościami w relacjach i podnoszeniem wiary w siebie i samooceny. Samemu możesz skupić się na pozytywnych doświadczeniach, chwilach w których czułeś się pewnie i wartościowo, próbować przywołać ponownie to doświadczenie. Przypominać sobie co Ci kiedyś wyszło, co w sobie lubisz, co w Tobie doceniają inni. Natomiast jeśli piszesz, że brak Ci chęci do życia, to dobrze jest skorzystać z pomocy psychoterapeuty.
Pozdrawiam
Justyna Wojciechowska

Dzień dobry, z tego co piszesz widzę, że masz świadomość swoich trudności i jednocześnie potrafisz tworzyć bliską relację - to duży zasób. Zachęcam, abyś ustalała bardzo małe jednocześnie konkretne cele (np. 10 minut nauki, jedno krótkie wyjście) i celebruj każdy ukończony krok, bo kumulacja drobnych sukcesów buduje motywację. Być może wykorzystanie swoich zainteresowań jako „wejście” do nauki i kontaktów pozwoli Ci wytrwać. Uporządkowana rutyna, przypomnienia w telefonie i krótkie bloki pracy (np. metoda Pomodoro) pomagają pokonać brak chęci. Jeśli trudno Ci się wysłowić u specjalisty, przyjdź z notatką, narysuj to, co chcesz powiedzieć albo poproś o możliwość wysłania wiadomości przed spotkaniem. Możliwe pomocne okaże się ćwiczenie prostych scenariuszy rozmów i umów społecznych (co powiedzieć, jak rozpocząć rozmowę). Do tego pomocne mogą się okazać zajęcia TUS (Trening Umiejętności Społecznych). Jeśli planujesz spotkać się z dziewczyną, powiedz o tym zaufanej osobie i umówcie się w miejscu publicznym; jeśli czasem czujesz się bardzo źle albo niebezpiecznie, zadzwoń na Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 — są tam osoby gotowe pomóc. Życzę Ci wszystkiego dobrego :)