Kompletnie nic mi się nie chce , spotkania ze znajomymi są dla mnie jak wyrok w więzieniu. Nie jest

Kompletnie nic mi się nie chce , spotkania ze znajomymi są dla mnie jak wyrok w więzieniu. Nie jest to tak ,że czuje się tak od paru dni to trwa już bardzo długo , myślę że spokojnie można powiedzieć że rok . Zaczęło się od tego że zrobiłam domówkę (mam 17 lat) rok temu i miałam szlaban na wakacje , mam wrażenie że coś mnie ominęło przez dwa miesiące wakacji. Oczywiście cieszyłam się bardzo że mój szlaban wraz z zakończeniem wakacji się skończy ale nie było tak jak sobie wyobrażałam ominęło mnie tak wiele że do tej pory nie dogaduje się ze znajomymi jak wcześniej . Po tym całym szlabanie nie miałam ochoty nigdzie wychodzić , i to trwa do teraz . Wiele razy mówiłam rodzicom że chciała bym się spotkać z psychologiem lub terapeutom ale oni raczej nie wierzą w takie rzeczy jak pomoc osoby spoza rodziny . Sami nie są wstanie mi pomóc ja sobie sama też nie dam rady , moi rodzice raczej cały czas pogarszają problem czuje jakby mnie tłamsili, chcą żebym była jak oni , dobrze się uczyła (ich gadanie raczej nie motywuje do nauki a raczej dołuje ) i robiła wszystko sama , sprzątała dom zajmowała się siostrą i inne pierdoły czuje się jak kura domowa a mam 17 lat wiem że sama nie chcę wychodzić ale wole siedzieć sama i oglądać telewizje niż robić na cztery etaty jako : córka, siostra , gosposia i uczennica . Mam dość , chcę po prostu zacząć być jak normalna nastolatka która wychodzi ze znajomymi i dobrze się bawi oczywiście wiem że też muszę mieć obowiązki ale to wszystko mnie przerasta ( wiem że to trochę pogmatwane )