Już nie wiem co mam robić... Czuje jak moje życie się wali a mam dopiero 17 lat. Rodzice ciągle się

Witam, jak na 17cie lat to sporo trudnych rzeczy z którymi musi Pani się mierzyć. Porozmawianie o tym pomoże wyrzucić negatywne emocje które Pani w sobie trzyma. Profesjonalna pomoc psychologa czy terapeuty w postaci telefonu zaufania czy innej formy rozmowy pomoże znaleźć bieżące rozwiązania. Pozdrawiam
Jolanta Suchłabowicz

Witam, proszę mimo sceptycznego nastawienia mamy spróbować poprosić ja aby mimo tego skontaktowała Cie z terapeutą. Pozdrawiam

Dziękuję za zaufanie i podzielenie się swoją trudną sytuacją. To, co przeżywasz, jest naprawdę ciężkie - zwłaszcza gdy w wieku 17 lat musisz mierzyć się z tyloma wyzwaniami jednocześnie.

To zrozumiałe, że czujesz się bezsilna w sytuacji, gdzie brakuje Ci wsparcia w domu, a relacje rodzinne są napięte. Szczególnie trudno jest, gdy jako nastolatka potrzebujesz stabilności, a widzisz, że Twoi rodzice przechodzą przez własny kryzys. To nie jest Twoja wina i nie powinnaś czuć się odpowiedzialna za ich problemy.

Kilka myśli, które mogą być pomocne:

1. **Twoje uczucia są ważne i uzasadnione** - to normalne, że czujesz smutek, samotność i frustrację w takiej sytuacji.

2. **Nie jesteś sama** - mimo że teraz może się tak wydawać, istnieją osoby i miejsca, gdzie możesz znaleźć wsparcie.

3. **Szukaj pomocy poza domem** - skoro psycholog szkolny nie był pomocny, a mama blokuje wizytę u innego psychologa, rozważ:
- Poradnię zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży (nie potrzebujesz zgody rodziców na konsultację)
- Telefony zaufania dla młodzieży (116 111) - są bezpłatne i anonimowe
- Wsparcie od zaufanego nauczyciela, pedagoga czy innego dorosłego

4. **Buduj swoją niezależność** - jesteś blisko pełnoletności, co da Ci więcej swobody w podejmowaniu decyzji, w tym o własnym zdrowiu psychicznym.

5. **Pracuj nad samooceną** - negatywne postrzeganie siebie często jest wynikiem trudnych doświadczeń, ale można nad tym pracować. Zacznij od małych kroków - zapisuj swoje osiągnięcia, nawet te drobne, i momenty, gdy czujesz się z siebie dumna.

6. **Relacje z przyjaciółmi** - często nasze obawy o to, co myślą inni, są przesadzone. Może warto otworzyć się przed jedną, najbardziej zaufaną osobą i sprawdzić, jak zareaguje?

Co do poczucia bezsilności - spróbuj skupić się na rzeczach, które są w Twoim zasięgu i które możesz kontrolować. Może to być rozwijanie zainteresowań, planowanie przyszłości po szkole, czy nawet dbanie o małe przyjemności każdego dnia.

Pamiętaj, że Twoja obecna sytuacja nie jest permanentna. Za rok będziesz pełnoletnia i zyskasz więcej możliwości decydowania o sobie. Już teraz pokazujesz dużą siłę i świadomość, szukając pomocy i mówiąc o swoich trudnościach.

Czy jest coś konkretnego, co najbardziej Cię martwi w tej chwili? Może wspólnie znajdziemy rozwiązanie tego aspektu?​​​​​​​​​​​​​​​​