Jestem bardzo nieśmiałym młodym facetem, mam 34 lata. Jestem elegancko ubranym facetem, noszą markow

Tak, jak poprzednik pisał, opisuje się Pan w bardzo surowy sposób, jednocześnie wymagając od siebie bardzo wiele. Z mojego punktu widzenia, nie tyle "uzgodnił Pan sam ze sobą" taką samoocenę, ale w toku rozwoju, w relacji z ważnymi dla Pana osobami, nabrał Pan takich przekonań na swój temat. Mówi Pan o bardzo silnym lęku wobec kobiet, przede wszystkim obawia się Pan dewaluacji i odrzucenia. Być może wyda się to stereotypowa i wyświechtana terapeutyczna hipoteza, jednak po Pana opisie narzuca mi się pytanie, jakie relacje łączą Pana z matką?

Sądzę, że problem Pański jest do rozwiązania w gabinecie, dlatego polecam Panu psychoterapię. Chyba nic więcej tutaj nie wymyślę, mogę jedynie przekazać (naprawdę potężne) narzędzie do pracy z takimi myślami, jakie Pan zaprezentował. Proszę do czasu, aż Pan się umówi i dotrze na sesję, by wykonywał Pan ćwiczenie Pięć Pytań Zdrowego Myślenia:
Czy to przekonanie jest oparte na faktach?
Czy to przekonanie chroni moje życie i zdrowie?
Czy to przekonanie pozwala mi osiągać bliższe i dalsze cele?
Czy to przekonanie pozwala mi rozwiązywać konflikty lub ich unikać?
Czy to przekonanie pozwala mi czuć się tak jak chciałabym się czuć?
Zdrowe przekonania spełniają, co najmniej trzy z tych pięciu zasad.
Zdrowe przekonania jednej osoby, nie muszą być zdrowe dla innej.
Dzisiejsze zdrowe przekonania mogą być niezdrowe w innym czasie.
Właściwie dlaczego to spotkanie czy relacja miałaby się nie rozwinąć? Proszę się temu przyjrzeć wg powyzszego schematu. Mam nadzieje, że to choć trochę pomoże do czasu, aż uzyska Pan pomoc. Pozdrawiam!

To, z czym się Pan zmaga, nie jest problemem charakteru, tylko problemem systemu, w którym dziś Pan funkcjonuje. Nieśmiałość i paraliż w kontakcie z kobietami nie wynikają z tego, że „jest Pan do niczego”, ale z tego, że Pana mózg nauczył się jednego schematu: kontakt = zagrożenie = ucieczka. I ten schemat uruchamia się automatycznie.
Kilka kluczowych rzeczy, które warto zrozumieć:
1. Nie próbuje Pan zmienić zachowania — tylko efekt końcowy
Chce Pan „nie bać się”, „wypaść dobrze”, „nie zostać odrzuconym”. To zbyt duże cele. Mózg ich nie realizuje. Realizuje tylko najbliższy, najmniejszy krok.
2. Zbyt wysoki próg wejścia
Kontakt wzrokowy, randka, rozmowa — to dla Pana dziś „zadania 10/10”. Nic dziwnego, że ciało się blokuje. Rozwiązaniem nie jest odwaga, tylko obniżenie poprzeczki:
nie „patrzeć w oczy”, tylko spojrzeć na sekundę
nie „dobrze wypaść”, tylko zostać do końca w sytuacji
nie „udana randka”, tylko 15 minut obecności
3. Zmieniamy tożsamość, nie występ
Każda sytuacja, w której Pan nie ucieknie, nawet jeśli jest niezręczna, buduje nową tożsamość:
„Jestem kimś, kto potrafi wytrzymać kontakt.”
To jest ważniejsze niż to, czy rozmowa była „fajna”.
4. Nie analizuj po fakcie — nagradzaj obecność
Największy błąd to myślenie po spotkaniu: „było słabo, jestem beznadziejny”.
Nowa zasada brzmi: jeśli zostałem — to sukces. Analiza przyjdzie później.
Brak doświadczeń z kobietami nie definiuje Pana wartości. Definiuje ją to, czy jest Pan gotów codziennie robić mikroskopijny krok w stronę kontaktu, zamiast w stronę unikania.
Jeśli chciałby Pan pracować nad takim systemem w bezpiecznych warunkach, można to robić także w pracy terapeutycznej — m.in. w moim gabinecie w Bielsku-Białej — krok po kroku, bez presji i bez „udawania kogoś innego”.
Nie pytaj: „czy mi się uda?”
Zapytaj: „jaki najmniejszy krok mogę zrobić, żeby nie uciec?”
Od takich kroków naprawdę zmienia się życie.