Jak poradzić sobie z toksycznymi rodzicami? Wyprowadziłam się z domu mając 18 lat z powodu ciągłych

Wygląda na to, że jest Pani w trudnej sytuacji, jednak odcięcie się od rodziców nie jest jedyną opcją. Warto nauczyć się stawiać granice - asertywnie, ale bez wrogości. Polecam książkę "Zdrowe granice, zdrowe relacje", ponadto jest kilka godnych polecenia książek Lindsay Gibson o niedojrzałych emocjonalnie rodzicach. Z tego, co Pani napisała nie wiadomo, jakie podłoże mają te kłótnie i krzyki - czy to jest nawykowy sposób funkcjonowania czy wynika z jakiegoś przeciążenia i napięcia, z którym nie potrafią sobie radzić. Jeśli chciałaby omówić sytuację ze specjalistą, zapraszam na konsultację, często pracuję z podobnymi problemami. Serdecznie zapraszam!

Dzień dobry,
Widzę, że znajduje się Pani w bardzo trudnym położeniu i wyobrażam sobie, że musi to być dla Pani bardzo przykre doświadczenie. Z tego co Pani opisuje Pani granice są nierespektowane w relacji z rodzicami. Pojawiają się z ich strony zachowania mocno naruszające i dewaluujące Pani osobę. W tej sytuacji myślę, że warto żeby przede wszystkim zaopiekowała się Pani sobą i zastanowiła co zrobić żeby o siebie zadbać w tej sytuacji. Może skierowanie się do innych bliskich osób byłoby możliwe na czas oczekiwania na mieszkanie?
Jeśli chodzi o samych rodziców może Pani spróbować z nimi porozmawiać korzystając z metod zawartych w Porozumieniu bez Przemocy Marshalla Roserberga i z komunikatów "Ja". Natomiast proszę pamiętać, że w każdej relacji potrzebna jest wzajemność, chęć pracowania nad tą relacją i chęć dojścia do porozumienia. Jeśli od strony rodziców tego nie ma, obawiam się, że może być Pani trudno coś zmienić.
Mam nadzieję, że Pani trudny okres za niedługo się skończy i cała sytuacja ulegnie polepszeniu.
Pozdrawiam,
Monika Kujawińska
Psycholog

Dzień dobry Pani.

Wyraźnie, rodzice pomimo wieku, nie traktują Pani jako dorosłej i niezależnej osoby. Z tego co rozumieniem, sposób komunikowania (krzyk, krytyka) jest normą w tym domu. Oczywiście może się Pani od nich odciąć, jednak to nie rozwiąże problemu. Nie ma Pani również władzy i możliwości, żeby zmienić rodziców. Jedyne na co ma Pani wpływ, to na samą siebie. Każda zmianę warto zacząć od siebie. Jest już Pani całkiem dorosłą kobietą i warto zacząć stawiać własne granice i pilnować by nawet rodzice ich nie przekraczali. Przyda się to Pani zarówno w relacjach z rodzicami jak i w każdych innych relacjach życiowych. Wyobrażam sobie, ze może to być teraz dla Pani trudne, a może nawet w ogóle nie wyobrażalne. Warto wtedy udać się do psychologa i popracować nad asertywnością i pewnością siebie. Być może kiedy rodzice zobaczą w Pani większa pewność siebie, dojrzałość i siłę z tego płynącą, zmienią swój stosunek. Myśle również, ze zawsze warto o siebie walczyć, a takie sukcesy budują nas i wzmacniają.
Życzę powodzenia i siły

Obecna sytuacja, w której dochodzi do ciągłych krzyków, krytyki i wzajemnego obwiniania się, może wywoływać u Pani poczucie bezradności i pogłębia stres. Opisane zachowania rodziców mogą wskazywać na toksyczny styl relacji, w którym nie ma miejsca na spokojną rozmowę czy przyznanie się do błędu. Nawet niewielkie zdarzenia, takie jak zbicie talerza, stają się pretekstem do emocjonalnych wybuchów i oceniania Pani w negatywny sposób. W takiej sytuacji warto pamiętać, że ma Pani prawo do dbania o swoje zdrowie psychiczne i wyznaczania granic. Choć obecnie przebywa Pani w rodzinnym domu tymczasowo, można próbować ograniczać interakcje do niezbędnego minimum i jasno komunikować, że ciągłe wyzwiska czy podważanie Pani wartości są nieakceptowalne. Jeśli rozmowy nie przynoszą rezultatów, a rodzice nie chcą zmienić swojego zachowania, być może najlepszym rozwiązaniem będzie możliwie szybkie przeniesienie się do własnego mieszkania i rozważenie, na jakich zasadach chce Pani w przyszłości utrzymywać kontakt z rodziną. Warto także zadbać o wsparcie emocjonalne – poszukać zaufanych znajomych, rodziny spoza domu lub specjalisty, który pomoże przepracować trudne emocje i wypracować skuteczne strategie radzenia sobie z toksycznym otoczeniem. Pamiętajmy, że ochrona własnego zdrowia psychicznego jest priorytetem i nie ma obowiązku tolerowania krzywdzących zachowań.