Jak pomóc nastolatkowi z akceptacją siebie i nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami??

Witam, syn ma 12 lat. Od pewnego czasu ma problem z rówieśnikami w klasie. Chodzi z nimi od czwartej klasy. Na początku było wszystko w porządku. Zdarzały się jakieś zatargi z innymi uczniami, ale w normie. W piątej klasie okazało się, że syn w 4 klasie dosyć często chodził na skargę do nauczycieli. Często okazywało się, że kłótnie, szarpania były jednak z jego winy. Tłumaczyliśmy mu, aby tak nie robił, aby nie skarżył, ale niestety chyba to nie skutkowało. Dodatkowo, syn najprawdopodobniej chciał być w centrum uwagi, robił i mówił głupoty. Koledzy się od niego odsunęli. Nawet jego dobry kolega zaczął przebywać z chłopcami, którzy są liderami w klasie, czego też chciałby syn, ale niestety ci chłopcy go nie lubią. Teraz, wydaje mi się, że nie zależy mu na utrzymywaniu dobrych koleżeńskich stosunków z rówieśnikami. Na niczym mu nie zależy, nie ma żadnego hobby, niczym się nie interesuje oprócz grą na komputerze. Odnoszę wrażenie, że jemu wystarczą wirtualni koledzy, z którymi gra. Nie pozwalamy mu ciągle grać na komputerze, staramy się to kontrolować. Jak go pytam jak w szkole, to niemal zawsze słyszę dobrze”, a jak do zacznę bardziej wypytywać to okazuje się, że z nikim nie rozmawia, sam chodzi po korytarzach i mówi to płacząc. Nie wiem czy to prawda, bo był to chłopiec otwarty, uśmiechnięty, nie mający problemów z nawiązaniem kontaktów. Pani w szkole mówi, że nie jest to chłopiec zły, że jest uśmiechnięty, koleżeński tylko dziecinny jak na swój wiek. Inne dzieci już zachowują się jak typowi nastolatkowie, a on niestety nie. Dodatkowo, jest pazerny na słodycze, których w domu mu nie brakuje. Wydaje mu się, że jak powie coś lub zrobi na forum klasy to im zaimponuje, a okazuje się, że nie są to zbyt mądre pomysły i skutek jest odwrotny. Nie wiem, jak mu pomóc i jak go na kierunkować w postępowaniu, aby rówieśnicy go polubili. Mam wrażenie, że on nie widzi innych dzieci tylko tych, którzy nie za bardzo chcą go w swojej grupie, a okazuje się, że jest to ok. 6-7 dzieci. Pozostaje mu 22 rówieśników. Podsuwam mu pomysły, ale chyba nie skutkują. Może nasze rozmowy, wskazówki są nie właściwie? Spędzamy z nim sporo czasu, ponieważ popołudnia i weekendy mamy wolne. Rozmawiamy z nim, jak gdzieś wychodzimy to często go zabieramy. Utwierdzamy go, że zawsze mu pomożemy, może w tym jest błąd? Zdarzało się, że ingerowaliśmy w konflikty syn inne dziecko i na podwórku i w szkole. Odnoszę wrażenie, że w szkole syn zmienia się o 180 stopni. Wydaje mi się, że chciałby, aby wszyscy na niego zwracali uwagę, aby był w centrum uwagi, a niestety nie posiada cech przywódcy. Czy powinniśmy udać się z synem do poradni, aby lekarz z nim porozmawiał i ukierunkował go w poprawnym zachowaniu tak, aby jego zachowanie było akceptowane poprzez innych?