Jak często mój syn w trwającej diagnostyce do spektrum 2 lata 5 miesięcy powinien korzystać z wizyty

Dzień dobry,

przy tak małym dziecku, w trakcie diagnostyki w kierunku spektrum, najważniejsze nie jest samo „ile godzin tygodniowo”, tylko to, żeby wsparcie było regularne, dobrze skoordynowane i obejmowało także Państwa jako rodziców. Z tego co Pani pisze syn ma dopiero 2 i pół roku, ma opinię z poradni psychologiczno pedagogicznej z podejrzeniem spektrum, dwa i pół godziny zajęć miesięcznie oraz raz w tygodniu terapię integracji sensorycznej. To dobry początek, ale przy nadwrażliwości, krzykach i złości zazwyczaj przydaje się bardziej systematyczny plan.

Jeżeli chodzi o częstotliwość wizyt u psychologa dziecięcego, w tym wieku zwykle rekomenduje się spotkania mniej więcej raz na trzy lub cztery tygodnie, a czasem na początku częściej, jeśli sytuacja jest trudna. Takie wizyty w dużej mierze powinny być nastawione na pracę z Panią i innymi opiekunami, bo to Państwo jesteście z dzieckiem codziennie, a małe zmiany w reagowaniu, komunikacji i organizacji dnia mają znacznie większy efekt niż kolejna godzina w gabinecie. Dziecko w wieku dwóch lat nie korzysta jeszcze z typowej „psychoterapii” tylko z krótkich obserwacji, zabawy z psychologiem i głównie z tego, że specjalista pokazuje rodzicom, jak na co dzień wspierać rozwój i radzić sobie z trudnymi zachowaniami.

To, że syn ma raz w tygodniu zajęcia pedagogoiczne lub logopedyczne oraz zajęcia sensoryczne, jest wartościowe, ale w przypadku podejrzenia spektrum warto zadbać o to, aby w planie pojawiły się elementy pracy nad komunikacją, wspólną uwagą i regulacją emocji. Może to być terapia logopedyczna nastawiona na komunikację wspomaganą, terapia psychologiczno rozwojowa w formie zabawy, elementy podejścia behawioralnego lub rozwojowego, ale zawsze dostosowane do wieku i możliwości dziecka. Przy nadpobudliwości i krzykach kluczowe jest też, aby ktoś pomógł Pani zrozumieć, co je wyzwala, jak rozpoznawać pierwsze sygnały przeciążenia i jak reagować tak, aby nie nakręcać spirali złości.

Z mojej perspektywy przy tym co Pani opisuje dobrym modelem byłoby utrzymanie zajęć z poradni oraz SI, dodanie regularnych konsultacji psychologicznych co kilka tygodni oraz, jeśli będzie taka możliwość, cyklu spotkań dla rodziców nastawionych na trening umiejętności wychowawczych przy dziecku w spektrum. Dzięki temu mały nie będzie „jeździł” na pięć różnych terapii, tylko Państwo dostaniecie konkretne narzędzia do pracy w domu. Po potwierdzeniu diagnozy przez psychiatrę warto też zapytać o możliwość objęcia syna wczesnym wspomaganiem rozwoju, co często daje dodatkowe godziny zajęć.

To, że jest nadpobudliwy, krzyczy i złości się, bardzo często wynika z trudności w komunikacji, przeciążeniu bodźcami, zmianami, a nie z „charakteru”. Im wcześniej dostaniecie Państwo wsparcie, tym większa szansa, że te objawy będą stopniowo łagodniejsze, a syn lepiej poradzi sobie z emocjami. Jeżeli chciałaby Pani krok po kroku omówić jego funkcjonowanie, obecny plan terapii i dobrać konkretne formy wsparcia odpowiednie właśnie dla niego, zapraszam na konsultację u mnie stacjonarnie lub online. W spokojnej rozmowie możemy przełożyć wszystkie te informacje na prosty, realny do udźwignięcia plan dla całej rodziny.

Dziecko po 30 miesiącu życia na podstawie diagnozy dotyczącej spektrum autyzmu otrzymuje orzeczenie o kształceniu specjalnym. Na podstawie orzeczenia ustala się tematy do pracy (które obszary trzeba wesprzeć w rozwoju) oraz częstotliwość zajęć. Jeśli nie chce Pani zapisywać dziecka do placówki edukacyjnej (przedszkole), która będzie realizować postanowienia orzeczenia o kształceniu specjalnym, można rozważyć konsultację rodzica z psychologiem dziecięcym w celu omówienia strategii do pracy.
Proszę również ubiegać się o orzeczenie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka (WWRD), zapewni to realizowanie części zajęć.