Iść do pracy (na co naciska psycholożka), czy poczekać na psychoterapię u psychoterapeutki (która ro

Rozumiem, że stoisz przed ważną decyzją dotyczącą pracy i chciałabyś podjąć ją w sposób, który będzie dla Ciebie możliwie jak najbardziej komfortowy. Przejście do zatrudnienia może być trudne, szczególnie gdy zmaga się się z depresją, ale zdaje się, że podjęłaś już pewne kroki w dobrym kierunku, takie jak prowadzenie dziennika.

Podejście do pracy pod nadzorem psychoterapeutki jest z pewnością uzasadnione, zwłaszcza jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia w procesie aklimatyzacji do nowej sytuacji. Ważne jest, abyś czuła się gotowa na ten krok i podejście psychoterapeutki mogłoby być pomocne w radzeniu sobie z ewentualnym stresem czy obawami związanymi z pracą.

Pytanie, czy zaczekać na rozpoczęcie pracy do marca w oczekiwaniu na psychoterapię, to już bardziej indywidualna decyzja. Musisz uwzględnić swoje aktualne samopoczucie, poziom wsparcia społecznego i to, czy czujesz, że jesteś gotowa na taką zmianę teraz, czy może bardziej preferujesz odczekanie i skoncentrowanie się na procesie psychoterapeutycznym przed podjęciem nowego wyzwania zawodowego.

Warto również kontynuować rozmowy na temat tych dylematów z obiema specjalistkami - zarówno psycholożką, jak i psychoterapeutką. One znają Twoją sytuację z bliska i mogą dostarczyć bardziej spersonalizowanej rady, uwzględniającej Twoje indywidualne potrzeby i cele.

To bardzo dobry ruch, że w oczekiwaniu na wizyty u psychoterapeuty postanowiła Pani wykorzystać ten czas i korzystać z wizyty u psychologa. Podjęła Pani działanie i stosuje się do zalecenia prowadzenia dziennika. Świadczy to o tym, że odzyskuje Pani kontrole nad swoim życiem, przywraca sprawczość swoim decyzjom i działaniom i to jest ważne by to Pani w sobie doceniła. Do marca przed Panią przynajmniej 3 spotkania z psychologiem ( zrozumiałam, że chodzi Pani raz w miesiącu). Warto to wykorzystać jak najlepiej. Proszę podzielić się swoją rozterką z obecnym specjalistą - psycholog w swoich zasobach będzie miał dostępne narzędzia do pracy z Panią by już rozpocząć pewne przygotowania ku dalszemu rozwojowi. Trzymam kciuki.
Pozdrawiam serdecznie

DEcyzja należy do Pani. Jesli czuje Pani że na ten moment podjecie pracy by Panią ''przerosło'', prosze jeszcze z tym poczekać, wzmocnić się psychicznie

pozdrawiam serdecznie

To bardzo waży dylemat, który dotyka sedna pracy z depresją: balansu między "rozruchem" (aktywizacją) a poczuciem bezpieczeństwa.

Jako psycholog powiem tak: obie macie rację, ale patrzą Panie na to z innej perspektywy. Psycholożka patrzy na mechanizm błędnego koła depresji (bezczynność -> obniżony nastrój -> brak sił -> bezczynność) i chce je przerwać. Pani patrzy na swoje zasoby i czuje, że są jeszcze zbyt kruche.

Oto moja propozycja odpowiedzi, która szanuje Pani lęk, ale nie pozwala "zastygnąć" w czekaniu.

Dzień dobry,

Słuchając Pani obaw i planów, mam wrażenie, że Pani intuicja podpowiada Pani bardzo rozsądne rozwiązanie. Skoro psychoterapia (spotkania co tydzień) ma ruszyć w marcu – czyli lada moment – to czekanie z podjęciem pracy zarobkowej na ten moment wydaje się bezpieczniejszą strategią.

Dlaczego? Pójście do pracy to ogromny stres, nawet dla osoby zdrowej. Dla kogoś, kto wychodzi z depresji i czuje paraliżujący lęk, "rzucenie się na głęboką wodę" bez stałego, częstego wsparcia (jakim jest cotygodniowa terapia) może skończyć się szybką rezygnacją i poczuciem porażki ("znowu mi nie wyszło"). A tego chcemy uniknąć.

Jednak psycholożka ma rację w jednym kluczowym punkcie: zasiedzenie się w domu jest pożywką dla depresji. Czekanie na marzec nie może oznaczać bierności.

Dlatego proponuję Drogę Środka – kompromis na czas do marca: Zamiast szukać pracy na etat, proszę potraktować nadchodzące tygodnie jako "trening przed pracą". Proszę rozszerzyć swój dziennik aktywności o wyjścia z domu, które udają obowiązki, ale nie niosą ze sobą presji finansowej i odpowiedzialności zawodowej. Przykłady:

Wolontariat (np. 2 godziny w tygodniu w schronisku czy bibliotece).

Regularne wychodzenie z domu o stałej porze (np. codziennie o 9:00 spacer, kawa z termosem na ławce i powrót – to buduje rutynę wstawania).

Kurs stacjonarny lub warsztaty.

Dzięki temu w marcu, gdy ruszy terapia, wejdzie Pani w nią już "rozruszana", ale bez traumy związanej z przymusem pracy ponad siły. Cotygodniowa terapia będzie idealnym momentem, by pod okiem specjalisty, krok po kroku, zacząć szukać zatrudnienia, omawiając na bieżąco lęki, które się wtedy pojawią.

Ma Pani rację – wsparcie raz w miesiącu przy tak dużym kroku jak pierwsza praca po przerwie, to może być za mało. Proszę zaufać sobie. Ma Pani plan, dziennik działa, postępy są. Nie trzeba wszystkiego robić na raz.

Powodzenia!