Gdzieś od 2,5 roku doświadczam nawracających epizodów depresyjnych (nie wiem, czy to, co przeżywam,

Gdzieś od 2,5 roku doświadczam nawracających epizodów depresyjnych (nie wiem, czy to, co przeżywam, kwalifikuje się do depresji), które trwają kilka dni, ustają i po krótkim czasie znów wracają. Gdy ustają mam po prostu neutralny nastrój, nie odczuwam jednak szczęścia. Podczas napadów dużo płaczę (nawet kilka razy dziennie), dręczą mnie czarne myśli, od których nie mogę się uwolnić, jestem apatyczna, podirytowana, izoluję się od ludzi. Odczuwam permanentne poczucie winy i nienawiść wobec siebie, nieustannie siebie krytykuję i patrzę na siebie z obrzydzeniem. Czuję, że wszystko przegrałam, że nic mnie już w życiu nie czeka i nie mam żadnej nadziei. Nie mam siły na nic, zmuszam się do wykonania wielu czynności, wolę być sama w domu we własnym pokoju. Nie mam też siły, by cokolwiek zmienić, bo nie wierzę, że coś można zmienić, towarzyszy mi uczucie bezradności i beznadziejności. W porównaniu do przeszłości zauważyłam zmiany we śnie: budzę się wcześnie rano (6-7), nie zawsze mogę ponownie usnąć, zdarzało mi się też wybudzać kilkukrotnie w nocy, zaś przyczyna tego stanu często mi się śni. Czuję się przytłoczona tym stanem, gdyż ukrywam go przed rodziną i udaję, że wszystko jest w porządku. Z każdym nawrotem mam jednak wrażenie, że jest coraz trudniejszy do zniesienia. Kiedy jednak jestem 'neutralna' odpieram myśl, że to może być depresja, gdyż ona trwa nieprzerwanie i że to sobie wmówiłam. Nie wiem co powinnam zrobić. Nie wiem czy powinnam skonsultować się z psychoterapeutą czy psychiatrą, nie mam tej siły, odwagi ani poczucia sensu, że to coś da.