Dzień dobry. Mój wnuk za karę ma odbierane i niszczone przez Matkę zabawki. Do tego stopnia że prak

Witam serdecznie. Z opisu sytuacji wynika, że matka dziecka jest czynnym sprawcą przemocy domowej, natomiast ojciec jest współsprawcą, gdyż pozwala na stosowanie przemocy wobec syna. W tym przypadku mamy do czynienia z przemocą psychiczną. Samo odwracanie oczu od problemu jest zaniechaniem i stanowi problem, to robi pani syn. Jak napisała Pani owe "metody wychowawcze" stosowane przez rodziców niewiele dają, jak zaznaczyła Pani "problemy są coraz większe". Nie wiem ile dziecko ma lat, ale powiem tak - stosowanie agresji i przemocy budzi przemoc i agresję. Może zamiast karać, warto porozmawiać z dzieckiem o jego problemach, uczuciach, emocjach, potrzebach, powodach złego zachowania? Może to dziecko nie zachowuje się źle, a jedynie rodzice tak jego zachowanie oceniają, gdyż nie spełnia ich oczekiwań? Może dziecko chce w ten sposób wyrazić swój ból, brak miłości i swoje potrzeby? Sugeruję aby sięgnęła Pani po literaturę dotyczącą wychowania dzieci, książki o wpływie agresji na psychikę dziecka oraz po książkę "Toksycznie Rodzicie". W Google znajdzie Pani mnóstwo tytułów. Tak jak wspomniałem powyżej Pani wnuczek jest ofiarą przemocy psychicznej, to też jest przemoc i nie powinno się przechodzić nad tym problemem do porządku dziennego, gdyż w ten sposób pozwalamy krzywdzić bezbronnego człowieka jakim jest dziecko. Dziecko w konfrontacji z dorosłym nie ma szans na obronę. Z uszanowaniem Wojciech Kopytek

Dzień dobry. Moim zdaniem Pana niepokój jest zrozumiały. W psychologii rozwojowej odbieranie dziecku przywilejów bywa stosowane jako konsekwencja niewłaściwego zachowania, ale niszczenie rzeczy należących do dziecka nie jest dobrą metodą wychowawczą- szczególnie jeśli dzieje się to często. Dla dzieci zabawki nie są przedmiotami. Często mają dla niego duże znaczenie emocjonalne, są elementem poczucia bezpieczeństwa i jego 'własnego świata'. Kiedy dorosły je niszczy, dziecko może odczuwać silną niesprawiedliwość, lęk lub złość. W dłuższej perspektywie takie działania częściej budują napięcie i bunt niż uczą odpowiedzialności. Jeżeli problemy z zachowaniem dziecka się nasilają, to często jest sygnał, że stosowane metody wychowawcze nie przynoszą oczekiwanego efektu i warto poszukać innych sposobów reagowania. Warto sięgnąć po książki: A.Faber, E. Mazlish "jak mówić, żeby dzieci nas słuchały..', T.Gordon " wychowanie bez porażek" lub A.Kohn " wychowanie bez nagród i kar". To publikacje oparte na badaniach psychologicznych, które pokazują , jak stawiać granice, ale bez metod mogących niszczyć relację czy poczucie bezpieczeństwa dziecka. Doceniam Pana czujność i troskę o dobro wnuka. Pana uważna obecność i wrażliwość na potrzeby dziecka są również istotne dla jego rozwoju emocjonalnego. Pozdrawiam!