Witam syn ma 18 miesięcy i Chciałam się doradzić bo często na widok obcych reaguje płaczem jak kto

Dzień dobry. U dzieci w wieku około 18 miesięcy lęk i nieufność wobec obcych osób są częstym elementem rozwoju. Maluch może reagować płaczem, odwracaniem wzroku, przytulaniem się do rodzica, złością lub protestem, szczególnie gdy obca osoba szybko się zbliża, mówi głośno albo próbuje nawiązać bezpośredni kontakt. Opisane wyginanie się, uderzanie siebie i trudność z uspokojeniem mogą być sposobem rozładowywania silnego napięcia. W tym wieku dziecko nie potrafi jeszcze nazwać emocji ani samodzielnie ich regulować, dlatego potrzebuje spokojnej obecności dorosłego. Podczas wizyt warto nie zmuszać synka do kontaktu. Dobrze, aby gość początkowo nie podchodził, nie brał dziecka na ręce i nie próbował intensywnie go zabawiać. Synek może obserwować osobę z bezpiecznej odległości, siedząc u mamy lub taty. Można spokojnie mówić: „Widzę, że się boisz. Jestem przy tobie. Jesteś bezpieczny”. Zwykle pomocne jest również wcześniejsze uprzedzenie, że ktoś przyjdzie, oraz zachowanie znanej rutyny. Trudności z wyciszeniem przed snem również mogą występować na tym etapie rozwoju, zwłaszcza gdy dziecko jest przemęczone lub miało dużo bodźców. Warto wprowadzić codziennie podobny, spokojny rytuał: przygaszone światło, kąpiel, książeczka, przytulenie i brak ekranów przed snem. Nie mogę jednak ocenić zachowania dziecka wyłącznie na podstawie wiadomości. Jeżeli reakcje są bardzo gwałtowne, pojawiają się także przy dobrze znanych osobach, dziecko często uderza się i robi sobie krzywdę, trudno je uspokoić przez długi czas albo zauważa Pani inne niepokojące sygnały — na przykład brak reakcji na imię, niewskazywanie palcem, mało kontaktu wzrokowego, brak gestów lub utratę wcześniej nabytych umiejętności — warto porozmawiać z pediatrą i skonsultować rozwój dziecka z psychologiem dziecięcym. Sama ostrożność wobec obcych w wieku 18 miesięcy najczęściej jest prawidłowa. Ważne są jednak nasilenie reakcji, czas ich trwania oraz ogólny rozwój synka.

Dzień dobry, tak, w wieku 18 miesięcy takie reakcje mogą mieścić się w granicach normy rozwojowej. W tym okresie wiele dzieci przechodzi etap lęku przed obcymi i silniej reaguje na nowe osoby lub sytuacje. Niektóre dzieci mają również bardziej wrażliwy temperament, dlatego ich emocje są intensywniejsze i potrzebują więcej czasu, aby się wyciszyć.Jeśli jednak reakcje są bardzo nasilone, utrzymują się przez dłuższy czas lub pojawiają się również w innych sytuacjach i budzą Pani niepokój, warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym lub pediatrą, aby ocenić rozwój dziecka i rozwiać wątpliwości. Życzę Pani i synkowi dużo spokoju i cierpliwości, Edyta Nowak, psycholog.

To, co opisujesz, może mieścić się w normie rozwojowej .Jednocześnie zawsze warto patrzeć na funkcjonowanie dziecka całościowo, ponieważ pojedyncze zachowanie samo w sobie nie pozwala wyciągać wniosków. Jeśli jednak reakcje synka są bardzo intensywne, zdarzają się często i budzą Twój niepokój, warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym. Specjalista, obserwując dziecko i rozmawiając z rodzicami, będzie mógł ocenić, czy są to zachowania mieszczące się w normie rozwojowej, czy wymagają bliższego przyjrzenia się. Pozdrawiam serdecznie :)

Dzień dobry, opisane zachowania warto skonsultować podczas wizyty psychologicznej, aby dokładnie ustalić ich źródło. Na taką reakcję dziecka może wpływać wiele czynników – jednym z nich bywają trudności w integracji sensorycznej, na co może wskazywać opisywane wyginanie się do tyłu w sytuacjach kontaktu z obcymi osobami. Może to również sugerować niewygaszone odruchy pierwotne, dlatego dobrze byłoby poszerzyć diagnozę o informacje na temat wczesnych faz rozwoju motorycznego dziecka – w tym celu warto skonsultować się także z fizjoterapeutą. Pomocne może okazać się wprowadzenie form regulacji napięcia, np. masażyków, stosowanych zwłaszcza po sytuacjach, które wywołują u dziecka silne emocje. Istotne jest też, jak wyglądają sytuacje społeczne w domu i jak przebiega komunikacja w rodzinie – to również będzie ważnym elementem konsultacji. Na podstawie pełnego obrazu psycholog zaproponuje odpowiednie zalecenia do pracy w domu lub, jeśli uzna to za zasadne, skieruje na dalszą diagnostykę.

Opisane zmartwienie wymaga dokładnej, godzinnej rozmowy z rodzicami dziecka, by ustalić zarówno etap rozwojowy, zmartwienia rodziców, a być może podzielić się nagraniami niepokojących zachowań. Zapraszam na konsultacje do psychologa dziecięcego.