Dzień dobry, mam problem z wyrażaniem złości, a właściwie jej niewyrażaniem. Wszystko trzymam w sobi
Dzień dobry, mam problem z wyrażaniem złości, a właściwie jej niewyrażaniem. Wszystko trzymam w sobie, nie reaguję w danym momencie, a potem analizuję sytuację i myślę co mogłam wtedy zrobić. Jak nauczyć się wyrażać złość?
7 odpowiedzi
Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. Trzymanie złości w sobie i odtwarzanie sytuacji w głowie to coś, co wiele osób zna bardzo dobrze. Złość sama w sobie nie jest czymś złym – to sygnał, że ktoś przekroczył granicę albo że jakaś potrzeba została zignorowana. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy jest tłumiona i zaczyna się gromadzić. Pomocne mogą być małe kroki – np. zaczynanie od nazywania tego, co się dzieje („jestem zdenerwowana, bo…”), zanim jeszcze podejmie się działanie. Warto też ćwiczyć spokojne komunikaty, które nie są atakiem, ale wyrażają granicę („nie zgadzam się”, „to dla mnie trudne”). Takich umiejętności można nauczyć się na psychoterapii np. CBT w której uczymy się rozpoznawać myśli, emocje i przyczyny dlaczego aktualna sytuacja nas tak zdenerwowała i jak wyrazić ją w zdrowy sposób. Takie umiejętności można odbudować, a ich wprowadzenie bardzo odciąża psychikę i relacje. Wszystkiego dobrego :)
Dzień dobry, to, co Pani opisuje, jest doświadczeniem, z którym wiele osób mierzy się na co dzień, dlatego dziękuję za to pytanie. Złość to naturalna emocja, jednak często trudno jest nam ją wyrażać w sposób, który czujemy jako bezpieczny i jednocześnie słyszalny dla innych. Nierzadko, z obawy przed konsekwencjami, wybieramy milczenie, zapominając przy tym o własnych potrzebach. Już sama świadomość, że chciałaby Pani reagować inaczej, jest bardzo ważnym pierwszym krokiem i pokazuje, że poszukuje Pani sposobów, aby lepiej zaopiekować się sobą. W terapii pracujemy nad tym, aby znaleźć takie sposoby wyrażania emocji, które są zgodne z Pani wartościami i pozwalają czuć się bardziej komfortowo w relacjach z innymi. Przyglądamy się także sytuacjom, w których udaje się Pani stawiać granice, i rozwijamy te umiejętności krok po kroku. Zapraszam Panią na konsultację – wspólnie poszukamy rozwiązań, które pomogą w konstruktywnym wyrażaniu złości. Będziemy szukać sposobów na znalezienie balansu między zachowaniami pasywnymi a agresywnymi, tak aby mogła Pani wyrażać swoje potrzeby w sposób asertywny i wspierający. Złość może być też pewnego rodzaju drogowskazem – często pokazuje, że w tle kryją się nierozwiązane sprawy z przeszłości. Warto się zatrzymać i przyjrzeć temu, co domaga się uzdrowienia. Serdecznie pozdrawiam, Dorota Kubiak
Dzień dobry. Zauważenie, że trudno Pani wyrażać złość jest bardzo ważnym krokiem w kierunku lepszego rozumienia siebie i wyrażania emocji. Warto przyjrzeć się kilku kwestiom. Zachęcam do zastanowienia się, czy problem dotyczy jedynie złości, czy też innych emocji, zwłaszcza tych, które mogą zostać niezaakceptowane przez otoczenie. Warto też przyjrzeć się temu, co Panią blokuje, czego się Pani obawia w kontekście wyrażania złości. Sama nauka wyrażania emocji może przebiegać tak, jak nauka każdej innej umiejętności - małymi krokami, z pozwoleniem sobie na błędy, na dyskomfort, porażki. Może Pani zacząć od nazywania złości, gdy tylko ją Pani zauważy, zapisywania takich sytuacji w notatniku, prowadzenia dzienniczka złości lub informowania o swoich uczuciach "bezpieczne osoby". Jeśli czuje Pani, że potrzebuje wsparcia tym w procesie, warto rozważyć skorzystanie z terapii. Pozdrawiam, psycholog Dorota Figarska
Dzień dobry, To, co Pani opisuje, jest bardzo częstym doświadczeniem. Wiele osób ma trudność z wyrażaniem złości, nie dlatego, że tej emocji nie odczuwają, ale dlatego, że nauczyły się ją tłumić albo kojarzyć z czymś niewłaściwym. Złość sama w sobie nie jest „złą” emocją.To naturalny sygnał, że jakaś granica została przekroczona albo że coś jest dla nas ważne. Pierwszym krokiem jest zauważenie złości w ciele - napięcie mięśni, szybszy oddech, przyspieszone tętno. Kolejny to spróbowanie nazwania jej w myślach „Czuję złość, bo”. To daje przestrzeń na świadomą reakcję. Wyrażanie złości nie musi oznaczać krzyku czy kłótni, można to robić w sposób spokojny i konstruktywny, np. używając komunikatów wprost, np. „Nie podoba mi się, kiedy...”, „Potrzebuję, żeby...”. Czasem pomocne jest też „przećwiczenie” takich sytuacji w bezpiecznych warunkach, w rozmowie z terapeutą albo nawet na kartce papieru. Jeżeli przez lata przywykła Pani do tłumienia emocji, to naturalne, że zmiana nie przyjdzie od razu. Dlatego warto zaczynać od małych kroków, np. pozwalając sobie wyrazić drobną niezgodę w codziennych sytuacjach i stopniowo budować poczucie, że ma Pani prawo do złości i do stawiania granic. Pozdrawiam serdecznie, Zuzanna Dąbrowska Psycholog
Dzień dobry Pani. Złość jak każda emocja ma między innymi funkcję infacyjna, zarówno dla nas jak i dla otoczenia. Z tego co Pani napisała, wnoszę, że istnieje wewnętrzna świadomość złości, natomiast nie jest ona dostępna dla otoczenie. To bez wątpienia utrudnia funkcjonowanie i może wywoływać poczucie brak zrozumienia dla nas w komunikacji z innymi. Może nas to frustrować i wywoływać dodatkowe napięcia. Proszę sobie przypomnieć, czy w domu rodzinnym była przestrzeń na wyrażanie złości?! Być może rodzice w sposób szczególny nie dawali przestrzeni na wyrażanie tej emocji, a dzisiejsza postawa jest tego efektem?! Bez względu na genezę, warto się temu przyjrzeć, a w tym celu zachęcam do konsultacji z psychologiem. Przyczyn może być bardzo wiele, jednak jak słusznie Pani zauważyła, brak wyrażania złości jest nieadaptacyjny. Życzę powodzenia
Dzień dobry. Trudność w wyrażaniu złości często wiąże się z obawą przed konfliktem, odrzuceniem lub negatywną reakcją drugiej osoby. Być może nauczyła się Pani, że bezpieczniej jest przemilczeć swoje emocje niż otwarcie o nich mówić. Warto pamiętać, że złość sama w sobie nie jest niczym złym. To naturalna emocja, która często informuje nas o przekroczeniu granic lub niezaspokojonych potrzebach. Naukę jej wyrażania najlepiej rozpocząć od małych kroków. Pomocne może być rozpoznawanie sygnałów z ciała, takich jak napięcie mięśni czy przyspieszone bicie serca, oraz nazywanie tego, co Pani czuje. Następnie warto ćwiczyć krótkie, spokojne komunikaty, np. „Nie podoba mi się sposób, w jaki do mnie mówisz” albo „Potrzebuję chwili, żeby się zastanowić”. Nie musi Pani reagować natychmiast ani idealnie. Może Pani wrócić do trudnej sytuacji później i powiedzieć, co Panią zabolało. Ważne, aby stopniowo uczyć się stawiania granic bez poczucia winy. Jeśli tłumienie złości jest utrwalonym schematem, pomocna może być psychoterapia, podczas której będzie Pani mogła lepiej zrozumieć jego przyczyny i rozwijać asertywność.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że problemem nie jest sama złość, tylko to, że Pani reakcja pojawia się z opóźnieniem. W chwili zdarzenia jakby „zamraża” Pani swoją odpowiedź, a dopiero później, kiedy napięcie opada, umysł zaczyna odtwarzać sytuację i tworzyć wszystkie możliwe odpowiedzi: „mogłam powiedzieć to”, „powinnam była się postawić”, „dlaczego znowu nic nie zrobiłam?”. To bardzo częsty mechanizm. Złość jest emocją, która informuje m.in.: „ktoś przekroczył moją granicę”, „to jest dla mnie niesprawiedliwe”, „nie zgadzam się”, „potrzebuję się ochronić”. Jeżeli przez lata człowiek nauczył się, że złość jest „zła”, „niegrzeczna”, prowadzi do konfliktu albo grozi odrzuceniem, może automatycznie ją blokować. Wtedy zamiast reakcji „walcz” pojawia się np. zamrożenie albo podporządkowanie. W środku jest złość, ale na zewnątrz może pojawić się uśmiech, milczenie, zgoda albo udawanie, że nic się nie stało. Dopiero kilka godzin później organizm czuje się bezpieczniej i wtedy pojawia się pełna świadomość: „przecież to mnie wkurzyło”. Ważne jest więc rozróżnienie: wyrażanie złości ≠ agresja. Można być bardzo stanowczym, nie krzycząc, nie obrażając i nie atakując. Najbardziej pomaga trening reagowania w małych sytuacjach, a nie czekanie na wielką konfrontację. Może Pani ćwiczyć takie zdania: - „Nie podoba mi się sposób, w jaki do mnie mówisz.” - „Nie zgadzam się.” - „Proszę, nie rób tego.” - „Potrzebuję chwili, żeby odpowiedzieć.” - „To przekracza moją granicę.” - „Rozumiem, że masz inne zdanie, ale ja zostaję przy swoim.” - „Nie chcę tego robić.” - „Jestem teraz zła i chcę wrócić do tej rozmowy za chwilę.” Szczególnie ważne może być jedno zdanie: „Potrzebuję chwili, żeby pomyśleć.” Nie musi Pani reagować idealnie w ciągu dwóch sekund. Jeśli Pani układ nerwowy potrzebuje czasu, można nauczyć się zatrzymywać sytuację, zamiast automatycznie ją przepuszczać. Dobrym ćwiczeniem jest też prowadzenie przez kilka tygodni krótkiego „dziennika złości”. Po sytuacji proszę zapisać tylko cztery rzeczy: Co się wydarzyło? → Co poczułam w ciele? → Jaką granicę przekroczono? → Co chciałabym powiedzieć następnym razem? Na przykład: „Koleżanka przerwała mi trzeci raz → zacisnęłam szczękę → poczułam się zlekceważona → następnym razem: ‘Dokończę proszę, potem cię wysłucham’.” W ten sposób mózg zaczyna budować gotowe reakcje, które później łatwiej uruchomić w czasie rzeczywistym. Warto też nauczyć się rozpoznawać pierwsze sygnały złości w ciele. U jednej osoby będzie to napięcie szczęki, u innej gorąco w twarzy, przyspieszone tętno, ucisk w klatce piersiowej, napięcie karku albo ścisk w brzuchu. Ciało często wie o złości kilkanaście sekund wcześniej niż świadomość. Jeżeli nauczy się Pani rozpoznawać: „o, właśnie zaciskam szczękę”, łatwiej będzie zatrzymać się i pomyśleć: „Co teraz zostało naruszone?” Złość bardzo często dotyczy granic. Można też używać prostego schematu komunikatu: „Kiedy robisz X, czuję Y i potrzebuję Z.” Na przykład: „Kiedy żartujesz ze mnie przy innych, złoszczę się i czuję się poniżona. Chcę, żebyś tego więcej nie robił.” To jest znacznie bardziej skuteczne niż tłumienie wszystkiego przez miesiąc, a potem wybuch. Jeżeli jednak w dzieciństwie za okazywanie złości była Pani karana, wyśmiewana, ignorowana albo ktoś w domu reagował agresją, problem może być głębszy. Wtedy układ nerwowy może mieć zapisane: „Złość = zagrożenie relacji.” W takiej sytuacji sama nauka asertywnych zdań czasem nie wystarcza. Trzeba pracować również nad lękiem przed konfliktem, poczuciem winy po postawieniu granicy i przekonaniem, że „jeżeli się zezłoszczę, ktoś mnie odrzuci”. W terapii często pracuje się wtedy nad trzema rzeczami: rozpoznawaniem emocji, granicami i asertywnością. Bardzo pomocna może być terapia poznawczo-behawioralna, terapia schematów albo terapia skoncentrowana na emocjach — zależnie od tego, skąd bierze się Pani sposób reagowania. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami, które przez lata tłumiły emocje, były „zawsze spokojne”, „zawsze wyrozumiałe”, a wewnętrznie przeżywały ogromne napięcie. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Celem nie jest nauczenie Pani „więcej się złościć”, tylko nauczenie się, że może Pani zauważyć złość, nazwać ją i wykorzystać do ochrony własnych granic, zanim zamieni się w żal, napięcie albo późniejsze rozpamiętywanie. Jeżeli zdarza się, że tłumiona złość kończy się autoagresją, myślami o zrobieniu sobie krzywdy, bardzo gwałtownymi wybuchami albo poczuciem całkowitej utraty kontroli, wtedy warto skonsultować się szybciej ze specjalistą. Najważniejszy pierwszy krok jest prosty: nie próbować od razu „lepiej się kłócić”. Najpierw nauczyć się zauważać moment, w którym Pani coś nie odpowiada, i powiedzieć choć jedno zdanie zamiast automatycznie milczeć. To właśnie od takich małych reakcji zaczyna się zdrowe wyrażanie złości.
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


