Dzień dobry. Mam 27 lat. Chciałbym opisać to, co się u mnie dzieje i zapytać, czy to jest realne czy

Dzień dobry, być może jest Pan osobą biseksualną, doświadczenia i cierpienie, o których Pan pisze wydają się bardzo dobrym tematem do rozważań z terapeutą -seksuologiem
pozdrawiam i życzę radości z odkrywania siebie

Ja dodam, że warto byłoby z pomocą psychoterapeuty wnikliwie przyjrzeć się etapowi późnej adolescencji i wczesnej dorosłości w Pana życiu. Jest to niezwykle dynamiczny okres życia , gdy pojawiają się niezwykle silne potrzeby emocjonalne, które wpływają na wrażliwość erotyczną młodego człowieka
Pozdrawiam Anna Majewska

W okresie dojrzewania często pojawiają się tendencje homoseksualne u osób de facto heteroseksualnych. Charakterystyczne dla nich jest to, że wraz z dalszym dojrzewaniem zanikają.

Dzień dobry. To, co Pan opisuje, może być dezorientujące, ale nie jest czymś „niemożliwym” ani świadczącym o tym, że „coś jest z Panem nie tak”. Ludzka seksualność nie u wszystkich ma prosty, stały i jednoznaczny przebieg. U części osób jest ona bardziej płynna w czasie – zmienia się nie tyle „z dnia na dzień”, co raczej ujawniają się różne jej aspekty na różnych etapach życia.

Z Pana opisu wyłania się ważna rzecz: odczucia seksualne i romantyczne nie zawsze szły u Pana w parze. Seksualnie przez długi czas pociągali Pana mężczyźni, natomiast na poziomie emocjonalnym i relacyjnym bliżej było Panu do kobiet. To już wcześniej sugerowało pewną niejednoznaczność, która mogła zostać uproszczona do etykiety „jestem gejem”, bo to najlepiej pasowało do dominującego wtedy elementu – czyli pociągu seksualnego.

Teraz, kiedy bardziej siebie Pan akceptuje i być może jest mniej napięcia wokół tematu orientacji, pojawia się dostęp do innych potrzeb – bliskości z kobietą, ciekawości, a być może także budzącego się pociągu. To nie musi oznaczać, że „był Pan w błędzie przez pół życia”, tylko że wcześniej widoczna była jedna część Pana seksualności, a teraz ujawnia się kolejna.

Warto też oddzielić dwie rzeczy: „kim jestem” od „co czuję w danym momencie”. Etykiety takie jak „hetero”, „gej” czy „biseksualny” są próbą opisania rzeczywistości, ale nie zawsze idealnie do niej pasują. Z tego, co Pan pisze, bliżej może być Panu do spektrum biseksualności, choć nie musi Pan się teraz na siłę w to wpisywać. Najważniejsze jest to, żeby zaufać swoim realnym odczuciom, a nie próbować dopasować się do jednej, sztywnej kategorii.

To, że nie czuł się Pan w pełni dobrze w relacjach z mężczyznami, też jest istotną informacją – ale nie musi automatycznie oznaczać, że „jest Pan hetero”. Może to dotyczyć dopasowania emocjonalnego, oczekiwań wobec relacji, stylu przywiązania albo po prostu tego, że nie trafił Pan na osoby, z którymi mógłby Pan stworzyć satysfakcjonującą więź.

Pytanie o to, czy „mógł się Pan aż tak pomylić”, często wynika z potrzeby pewności i spójności. Tymczasem bardziej pomocne jest myślenie: „na tamten moment to było najbardziej zgodne z tym, co czułem i rozumiałem”. To nie była pomyłka, tylko etap.

Jeśli chodzi o to, jak się w tym odnaleźć – przede wszystkim warto dać sobie prawo do czasu i eksplorowania bez presji szybkiego określenia się. Nie musi Pan teraz deklarować, kim jest „na zawsze”. Może Pan obserwować, co Pan czuje w kontakcie z konkretnymi osobami – zarówno mężczyznami, jak i kobietami – i sprawdzać, gdzie pojawia się autentyczność, a nie tylko wyobrażenie.

Pomoc psychologa może być bardzo dobrym pomysłem, zwłaszcza jeśli czuje Pan zagubienie albo napięcie wokół tego tematu. Nie po to, żeby ktoś „określił” Pana orientację, tylko żeby pomógł Panu uporządkować doświadczenia i lepiej zrozumieć siebie bez oceniania.