Dzień dobry, Kryzys w związku Przerwa w zwiazku Zmiana o 180° Brak bliskości Mam pytanie do

Dzień dobry,
Teraz jako rodzina z dzieckiem, są Państwo na zupełnie innym etapie. Obok wspólnego przyjemnego spędzania czasu, realizowania pasji doszło dużo obowiązków i zadań związanych z opieką nad małym dzieckiem. Dodatkowo po porodzie Pani może mieć różne swoje rozterki i zapytania, w połączeniu z opieką nad niemowlakiem jest to bardo wymagające. Dlatego w tym czasie szczególnie potrzebowałaby Pani wsparcia męża i pomocy w opiece nad dzieckiem. Robiąc "przerwę", proponując wyprowadzkę i kontakt przez kilka godzin dziennie, mąż odcina się od zadań rodzica, ale też męża młodej mamy. Kwestia czy dla Pani to w porządku i czy Pani się na to zgadza? - to pytanie, które warto sobie zadać. Łatwo i przyjemnie jest być razem, gdy czas jest sprzyjający. Czy w momencie pojawienia się wyzwań, trudności - może Pani liczyć na męża? Być może warto porozmawiać i zaproponować udział w terapii par, a mężowi w terapii indywidualnej m.in., ze względu na trudności okresu dzieciństwa,o których Pani pisze.

Dzień Dobry,
gorąco zachęcam do kontaktu ze spacjalistą, aby omówić temat szerzej podczas wizyty.
Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,
Bardzo szczegółowo opisała Pani sytuację, jednakże żeby dokładnie przyjrzeć się temu co dzieje się w Państwa związku serdecznie polecam spotkanie z psychologiem i/lub psychoterapeutą pracującym z parami w nurcie systemowym.

Pozdrawiam serdecznie
Emilia Trzcińska

To, co Pani opisuje, wygląda bardziej na głęboki kryzys emocjonalny i tożsamościowy Pani męża niż na nagłe „wypalenie miłości”. Zmiana, która pojawiła się niedługo przed narodzinami dziecka, nie jest przypadkowa. Dla wielu osób wejście w rolę ojca uruchamia bardzo silne, często nieuświadomione lęki związane z własnym dzieciństwem, odpowiedzialnością, bliskością i powieleniem rodzinnych wzorców. Pani mąż wychowywał się w domu pozbawionym bezpieczeństwa emocjonalnego, gdzie ojciec był agresywny i nieobecny, a matka niedostępna. Takie doświadczenia potrafią „odezwać się” właśnie w momencie zakładania własnej rodziny. Człowiek nagle konfrontuje się z pytaniem: „czy ja potrafię być dobrym mężem i ojcem?”, a lęk bywa tak silny, że zamiast szukać bliskości — zaczyna od niej uciekać.

To, że mąż mówi, iż „nie wie czego chce”, „nie czuje potrzeby bliskości”, „nie potrafi być dobrym mężem”, bardziej przypomina wewnętrzne zagubienie i przeciążenie niż chłodną decyzję o zakończeniu związku. Jednocześnie dla Pani jest to bardzo bolesne, bo została Pani emocjonalnie odsunięta dokładnie w momencie, kiedy najbardziej potrzebuje wsparcia, stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa po narodzinach dziecka.

Sama „przerwa” w związku nie jest ani dobra, ani zła — wszystko zależy od tego, czemu ma służyć. Jeśli staje się sposobem na ucieczkę od odpowiedzialności, odwlekanie decyzji i trzymanie drugiej osoby w niepewności, zwykle pogłębia kryzys. Jeśli jednak ma być krótkim czasem na uporządkowanie emocji i refleksję, ale przy jednoczesnym zachowaniu kontaktu, szacunku i realnej pracy nad relacją, może czasem pomóc. Problem polega na tym, że obecnie Pani funkcjonuje w ogromnym zawieszeniu — mąż jest blisko, pisze, spotyka się, ale jednocześnie emocjonalnie trzyma dystans. To bardzo wyczerpujące psychicznie, bo daje nadzieję i jednocześnie ją odbiera.

Warto zwrócić uwagę, że mimo wyprowadzki mąż codziennie szuka kontaktu, inicjuje spotkania, chce widzieć Panią i dziecko. To sugeruje, że więź nadal istnieje i że sam również przeżywa silny konflikt wewnętrzny. Gdyby był całkowicie zdecydowany na odejście, zwykle pojawia się raczej chłód, unikanie kontaktu i wyraźne odcinanie się. U niego widać raczej ambiwalencję — z jednej strony potrzebę bliskości, z drugiej ogromny lęk przed nią.

Najważniejsze teraz jest to, aby kryzys nie opierał się wyłącznie na „czekaniu aż mu się rozjaśni”. Potrzebna jest konkretna rozmowa o tym, co dalej i czego oboje potrzebujecie. Pani również ma prawo do bezpieczeństwa emocjonalnego, jasności i granic. Nie powinna Pani przez wiele miesięcy żyć w stanie zawieszenia i emocjonalnej niepewności. W tej sytuacji bardzo wskazana byłaby psychoterapia indywidualna dla męża lub terapia par — szczególnie że problem wydaje się mocno związany z jego historią życia i lękiem przed rolą męża oraz ojca.

Proszę też pamiętać, że pierwsze miesiące po narodzinach dziecka są jednym z największych kryzysów rozwojowych dla związku, nawet w bardzo dobrych relacjach. Zmienia się wszystko: role, potrzeby, dynamika bliskości, poziom zmęczenia i poczucie wolności. U osób z trudnym dzieciństwem ten etap potrafi uruchomić bardzo silne mechanizmy obronne. To nie oznacza automatycznie końca małżeństwa, ale oznacza, że kryzysu nie można przeczekać bez realnego zaangażowania obu stron.

Dzień dobry. Musi być to trudna sytuacja, takiej niepewności. Być może nie zostały wypowiedziane jakieś słowa, do tego każde z Was ma jakieś wyobrażenia, co się będzie działo, jak to ma wyglądać, ale nie wiadomo czy są zbieżne. Dobrze byłoby omówić to wspólnie. Często obecność osoby trzeciej jak psychoterapeuty (na żywo, ale też online) może pomóc, ułatwić rozmowę, dlatego zachęcam, tym bardziej, że dużo Państwa łączyło i łączyć będzie dziecko. Dajcie sobie Państwo szansę. Trzymam kciuki.