Dzień dobry, Jesteśmy z chłopakiem 6 miesięcy w związku W styczniu mam do niego się wprowadzić
Dzień dobry, Jesteśmy z chłopakiem 6 miesięcy w związku W styczniu mam do niego się wprowadzić Od początku związku mam problem,bo się zgadzam z tym, że on może do mnie nie pisze,znaczy dla mnie to nie okej. On mówi , że nie lubi się pisać,ja natomiast potrzebuję codziennego kontaktu Jak się go pytałam jak będzie wyglądać nasza relacja,gdy zamieszkamy razem,to powiedział, że i tak będziemy razem mieszkali i nie ma sensu pisania się typu "jak tam!?" Ale dla mnie to jest ważne żeby on interesował się mną i mi się wydaję, że on po prostu nie chce być ze mną blisko Moje pytanie dlaczego on tak robi i ja na to się zgadzam skoro mi to nie pasuje!? Dziękuję za odpowiedź.
6 odpowiedzi
Dzień dobry, to co Pani opisuje to oznaka wyrażania swoich emocji. Posiadamy ich około 500 a znamy tylko podstawy. Jeśli Pani nie pasuje budowanie takowej relacji, warto o tym szerzej porozmawiać przy wspólnej grze pt. odkrywanie siebie samego. Proszę przygotować brystol, dwa pionki oraz kostkę. Tworzy Pani tyle pól ile Pani chce by gra trwała. Przy każdej z Niej opisuje Pani trudność która Pani przeszkadza dodając do tego odpowiednie słowa na tu i teraz. Pozdrawiam
Szanowna Pani, warto spojrzeć na tę sytuację przez pryzmat faktów, myśli i zachowań. Faktem jest, że partner nie lubi pisania, a Pani potrzebuje codziennego kontaktu, bo to daje poczucie bliskości. Problem nie leży w tym, że któraś z tych potrzeb jest „zła”, tylko w tym, że są różne. Gdy on nie pisze, być może pojawia się myśl: „nie interesuje się mną” albo „nie chce być blisko”, co naturalnie wywołuje smutek i niepokój. Następnie, żeby nie stracić relacji lub uniknąć konfliktu, zgadza się Pani na coś, co jest sprzeczne z Pani potrzebami. To przynosi krótkotrwały spokój, ale długoterminowo buduje frustrację i poczucie bycia nieważną. Warto się zastanowić, czy Pani partner wyraża zainteresowanie i chęć bycia blisko w inny sposób niż poprzez pisanie? Czy jakieś jego zachowanie może świadczyć o tym, że zależy mu na Pani? A także czy dla Pani jedyną oznaką zaangażowania w związek jest pisanie wiadomości, czy są jakieś inne, ważne dla Pani rzeczy. Być może szczera rozmowa o swoich potrzebach z partnerem i poszukanie takiego rozwiązania, które będzie satysfakcjonujące dla obu stron. Pozdrawiam serdecznie
Dzień dobry. Z opisu widać, że macie różne potrzeby bliskości – on potrzebuje mniej kontaktu w ciągu dnia, a Pani więcej. To nie musi oznaczać, że on nie chce być blisko, tylko że inaczej okazuje zainteresowanie. Jednocześnie Pani potrzeba codziennego kontaktu jest tak samo ważna i normalna. Dlaczego Pani się na to zgadza, mimo że to boli? Często dzieje się tak z lęku przed odrzuceniem, chęci utrzymania związku za wszelką cenę albo nadziei, że „jak zamieszkamy razem, to się zmieni”. Niestety, jeśli teraz rezygnuje Pani z siebie, napięcie może się tylko nasilić po wspólnym zamieszkaniu. Warto przed wprowadzeniem się szczerze nazwać swoje potrzeby i sprawdzić, czy on jest gotów na kompromis – nie na ocenę, ale na wzajemne zrozumienie. Związek powinien być miejscem, gdzie obie strony są ważne, nie tylko jedna. Jeśli chce Pani, zapraszam na konsultację psychologiczną – możemy spokojnie przyjrzeć się Pani emocjom i pomóc podjąć decyzję, która będzie dobra dla Pani, a nie tylko „żeby było”.
To, co opisujesz, wygląda na zderzenie dwóch różnych potrzeb bliskości, a nie na czyjąś winę. Twój partner prawdopodobnie funkcjonuje w stylu „kontakt wtedy, gdy jesteśmy razem”, natomiast Ty potrzebujesz ciągłej emocjonalnej obecności i sygnałów zainteresowania, także przez wiadomości. Zgadzasz się na coś, co Ci nie pasuje, bo boisz się utraty relacji, konfliktu albo odrzucenia — to bardzo częsty mechanizm. Problemem nie jest to, że chcesz codziennego kontaktu, tylko to, że Twoja potrzeba jest pomijana, a Ty ją unieważniasz. Warto nazwać to wprost: „Pisanie jest dla mnie sposobem czucia bliskości, a nie kontrolą”. Jeśli przed wspólnym zamieszkaniem ten temat nie zostanie jasno ustalony, poczucie samotności może się nasilć, a nie zmniejszyć. Zadaj sobie ważne pytanie: czy potrafię żyć w relacji, gdzie moje potrzeby są systematycznie drugorzędne? Bliskość to kompromis, a nie rezygnacja jednej strony z siebie. Masz prawo oczekiwać zainteresowania — i masz prawo sprawdzić, czy ten związek realnie daje Ci to, czego potrzebujesz.
Dzień dobry. Prawdopodobnie nie da się jednoznacznie powiedzieć, dlaczego on nie lubi pisać. Dla niego codzienne wiadomości mogą nie być naturalnym sposobem okazywania bliskości, a dla Pani są ważnym sygnałem zainteresowania, pamiętania o sobie i bycia w relacji. Żadna z tych potrzeb nie jest sama w sobie niewłaściwa. Problem pojawia się wtedy, gdy Pani potrzeba jest pomijana albo ma Pani poczucie, że musi ją ukrywać, żeby nie stracić związku. To, że zgadza się Pani na coś, co Pani nie odpowiada, może wynikać z obawy przed konfliktem, odrzuceniem lub przekonania, że nie ma Pani prawa oczekiwać więcej. Czasem po prostu bardzo chcemy, by relacja się udała, więc próbujemy dostosować się do partnera, licząc, że później będzie inaczej. Warto jednak potraktować tę sprawę poważnie przed wspólnym zamieszkaniem, bo przeprowadzka zwykle nie rozwiązuje różnic w potrzebie kontaktu, a może je wyraźniej pokazać. Proszę porozmawiać z nim nie o tym, czy „musi pisać”, ale o konkretnym znaczeniu tego dla Pani. Można powiedzieć: „Nie potrzebuję wielu wiadomości przez cały dzień, ale krótki codzienny kontakt daje mi poczucie bliskości. Gdy go nie ma, czuję się mniej ważna i oddalona. Chcę ustalić rozwiązanie, które będzie możliwe także dla Ciebie”. Być może da się umówić na krótką wiadomość lub rozmowę o stałej porze, bez wymuszania ciągłego kontaktu. Ważne będzie to, jak on na taką rozmowę zareaguje. Nie musi mieć identycznej potrzeby kontaktu, ale powinien być gotowy ją usłyszeć i szukać kompromisu. Jeśli stale ją bagatelizuje lub Pani czuje, że przed wspólnym zamieszkaniem już musi rezygnować z ważnych potrzeb, warto zwolnić z decyzją o przeprowadzce i przyjrzeć się temu w terapii indywidualnej albo na konsultacji dla par.
zgadzam skoro mi to nie pasuje!? Dziękuję za odpowiedź. Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że tutaj są dwa osobne pytania: dlaczego on nie potrzebuje częstego pisania oraz dlaczego Pani zgadza się na coś, co od początku Pani nie odpowiada. I drugie z tych pytań jest prawdopodobnie ważniejsze. To, że partner nie lubi pisać, nie musi automatycznie oznaczać, że nie chce bliskości. Niektórzy ludzie naprawdę traktują wiadomości wyłącznie użytkowo i większą wagę przywiązują do kontaktu na żywo. Problem pojawia się jednak wtedy, kiedy Pani mówi jasno: „codzienny krótki kontakt jest dla mnie ważny”, a on odpowiada wyłącznie: „dla mnie nie, więc nie ma sensu”. W związku nie chodzi tylko o robienie tego, czego samemu się potrzebuje. Chodzi także o uwzględnianie potrzeb drugiej osoby. Dla Pani wiadomość typu „jak Ci minął dzień?” prawdopodobnie nie jest zwykłym SMS-em. Ona oznacza: „pamiętam o Tobie”, „interesujesz mnie”, „jesteś częścią mojego dnia”. Dlatego brak wiadomości może być przez Panią przeżywany znacznie mocniej niż przez niego. Dlaczego Pani się na to zgadza, skoro Pani to przeszkadza? Możliwych powodów jest kilka. Być może boi się Pani, że jeśli będzie wymagała „za dużo”, to on się odsunie. Być może myśli Pani: „skoro on taki jest, to powinnam to zaakceptować”. Albo: „nie chcę być potrzebująca”. Czasem człowiek zaczyna też podważać własne potrzeby: „może rzeczywiście przesadzam”, „przecież nie musi do mnie pisać”, „powinnam być bardziej niezależna”. A potem przez cały dzień czeka na wiadomość i cierpi. To nie jest prawdziwa akceptacja. To raczej rezygnacja z własnej potrzeby, żeby nie ryzykować konfliktu lub odrzucenia. Nie musi Pani wybierać pomiędzy „pisz do mnie cały dzień” a „nie potrzebuję niczego” Tutaj można znaleźć bardzo konkretny kompromis. Na przykład: „Rozumiem, że nie lubisz pisać i nie oczekuję rozmów przez cały dzień. Ale dla mnie ważny jest choć jeden krótki kontakt dziennie, kiedy się nie widzimy. Dzięki temu czuję, że jesteśmy ze sobą w kontakcie. Czy jesteś w stanie mi to dać?” To jest zupełnie inne niż: „Dlaczego nigdy do mnie nie piszesz?” Pierwsze mówi o potrzebie. Drugie łatwo prowadzi do obrony. Bardzo zwróciłabym uwagę na jego odpowiedź Nie tylko na to, czy lubi pisać. Jeżeli odpowie: „Nie jest to dla mnie naturalne, ale wiem, że dla Ciebie jest ważne, więc postaram się.” to widzę gotowość do kompromisu. Jeżeli natomiast: „To bez sensu, przecież będziemy mieszkać razem, nie będę się bawił w takie rzeczy”, to problemem nie jest już SMS. Problem brzmi: czy Pani potrzeby mają w tej relacji miejsce również wtedy, kiedy on ich nie rozumie? Partner nie musi potrzebować tego samego co Pani, żeby uznać, że dla Pani jest to ważne. A wspólne mieszkanie nie rozwiąże tego problemu To szczególnie ważne. Jego argument: „przecież będziemy mieszkać razem, więc po co pisać?” może brzmieć logicznie, ale wspólne mieszkanie nie gwarantuje bliskości. Można mieszkać razem i: nie rozmawiać, nie interesować się swoim dniem, siedzieć obok siebie z telefonami, żyć jak współlokatorzy. Dlatego przed przeprowadzką warto ustalić nie tylko: gdzie będą stały meble, kto robi zakupy, jak dzielicie rachunki. Ale też: jak wygląda dla każdego z Was bliskość, ile potrzebujecie wspólnego czasu, ile osobnego, jak okazujecie zainteresowanie, jak reagujecie, gdy jedna osoba potrzebuje większego kontaktu. Nie przeprowadzałabym się z nadzieją, że „jak zamieszkamy razem, to się zmieni” To byłby ryzykowny eksperyment. Jeżeli dzisiaj jego styl kontaktu Panią boli, to warto ten temat rozwiązać przed wspólnym mieszkaniem. Bo po przeprowadzce może pojawić się kolejne rozczarowanie: „jesteśmy razem pod jednym dachem, a nadal czuję się samotna”. I wtedy problem będzie znacznie trudniejszy, bo dojdą wspólne obowiązki, finanse i organizacja życia. Czy on nie chce być blisko? Na podstawie samego niepisania nie da się tego stwierdzić. Proszę spojrzeć szerzej: Czy inicjuje spotkania? Czy jest czuły? Czy interesuje się Pani życiem podczas rozmów? Czy pamięta ważne rzeczy? Czy wspiera Panią? Czy planuje wspólną przyszłość? Czy okazuje zainteresowanie również wtedy, kiedy nie chodzi o seks? Czy reaguje, kiedy mówi Pani, że jest Pani smutna albo czegoś potrzebuje? Jeżeli w tych obszarach jest obecny, możliwe, że rzeczywiście chodzi głównie o różnicę w stylu komunikacji. Jeżeli natomiast również tam Pani stale czuje: „to ja inicjuję, ja pytam, ja podtrzymuję kontakt”, to warto potraktować swoje odczucie samotności dużo poważniej. Możliwe jest również, że ma Pani większą potrzebę zapewnienia o bliskości To nie oznacza automatycznie „problemu”. Ale jeśli brak kilku godzin kontaktu uruchamia bardzo silny lęk: „już mnie nie chce”, „oddala się”, „na pewno coś jest nie tak”, warto przyjrzeć się również własnemu sposobowi przeżywania więzi. Czasem występuje bardziej lękowy styl przywiązania: potrzeba częstego potwierdzania, że relacja nadal istnieje. Można nad tym pracować, ale to nie oznacza, że wszystkie potrzeby kontaktu trzeba uznać za patologiczne. Zdrowa praca nad sobą nie polega na: „nauczę się niczego nie potrzebować”. Raczej: „nauczę się odróżniać rzeczywistą potrzebę bliskości od lęku, który każe mi stale sprawdzać, czy ktoś mnie jeszcze kocha”. Przed styczniem zrobiłabym jedną poważną rozmowę Powiedziałabym: „Chcę z Tobą zamieszkać, ale nie chcę przeprowadzać się z nadzieją, że potem samo się wszystko ułoży. Dla mnie zainteresowanie sobą i codzienny kontakt są częścią bliskości. Nie oczekuję, że będziemy pisać cały dzień, ale potrzebuję czuć, że jesteś ciekawy tego, co się ze mną dzieje. Chciałabym wiedzieć, czy jesteś gotowy to uwzględnić, nawet jeśli sam tego nie potrzebujesz.” I potem nie tłumaczyłabym przez godzinę, dlaczego mam prawo czegoś potrzebować. Posłuchałabym odpowiedzi. Najważniejsze pytanie dla Pani Nie: „Jak sprawić, żeby on więcej pisał?” Tylko: „Czy w tej relacji mogę mówić o swoich potrzebach bez poczucia, że jestem problemem?” Bo różnice można negocjować. Znacznie trudniej jest budować związek, w którym jedna osoba stale dostosowuje się po to, żeby nie stracić drugiej. W ZESPOLE EMITBERG zaczęłybyśmy od przyjrzenia się właśnie temu: czy mamy do czynienia przede wszystkim z różnym stylem komunikacji, czy również z Pani lękiem przed utratą relacji i tendencją do rezygnowania z własnych potrzeb. Można też bardzo praktycznie przygotować Państwa do wspólnego mieszkania, zanim różnice, które dziś dotyczą wiadomości, zaczną dotyczyć całego codziennego życia. Najważniejsze: nie musi Pani przekonywać siebie, że coś jest dla Pani nieważne tylko dlatego, że dla partnera nie ma znaczenia. Kompromis zaczyna się wtedy, kiedy oboje uznajecie, że potrzeby drugiej osoby są realne, nawet jeśli sami ich nie podzielacie.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



