Witam . Mam pewien problem poniewaz jestem tatą trujki dzieci z tego jeden syn kest z inna kobieta a

Dzień dobry, sytuację, którą Pan opisał jest dla wielu ludzi niezrozumiała. Posiada Pan piękne dzieci, z którymi potrafi Pan rozmawiać, ale od początku. Posiadamy około 500 emocji, z których znamy tylko podstawy. Możliwe, że partnerka, kiedy Pana nie ma wyraża swoje emocje, których jeszcze nie zna. Zazwyczaj w małżeństwie lub partnerstwie wsiadamy w pewien pociąg, który jest bez biletu. Ważnym elementem w partnerstwie lub związku jest odnalezienie tego biletu w pociągu, którym Państwo jada wspólnie. Poza tym nie ma Pan żadnej pewności, że partnerka lub żona przestała akceptować syna. Polecam Państwu grę systemową, którą sam wymyśliłem. Potrzebna Państwu będzie jedna kartka w postaci brystolu, który można kupić w każdym papierniczym, dwa pionki oraz jedna kostka. Proszę na planszy, wielkości jaką Państwo chcą zrobić kwadraciki a przy tym rozmawiać ze sobą i wymyślać w sobie kwestie, które są dla Państwa w partnerstwie lub małżeństwie trudnością. Proszę dodać do tego wszystkie dzieci i przy tym rozmawiać i starać się rozwiązać konflikty rodzinne. Jeśli gra planszowa nie pomoże polecam psychoterapeuty systemowego pracującego na tu i teraz, który ukończył cały kurs psychoterapii w postaci wymaganych 1 600 godzin przez Państwo Polskie. Pozdrawiam

Widzę, że ma Pan bardzo skomplikowaną sytuację w domu i spróbuję odpowiedzieć krótko i możliwie prosto. Najważniejsze w tym wszystkim są dzieci. Wszystkie. Zarówno syn w spektrum, jak i córka oraz syn z innego związku. Jeśli córka mówi Panu, że kiedy Pana nie ma, partnerka krzyczy na Pana syna i złości się na niego bez powodu, trzeba to potraktować poważnie. Dzieci bardzo dobrze czują, kto jest lubiany, a kto traktowany jak „gorszy”. Proponowałbym najpierw spokojnie porozmawiać z córką i synem. Zapytać jak oni widzą sytuację i jak się z tym czują. Bez straszenia partnerką, raczej z komunikatem: „chcę zrozumieć, co się u nas dzieje”. Potem warto porozmawiać z partnerką, kiedy dzieci nie słyszą. Można powiedzieć wprost: „Słyszę od dzieci, że syn często doświadcza od Ciebie złości i krzyku. To mnie niepokoi. Wszystkie moje dzieci są dla mnie ważne i nie mogę zgodzić się na to, żeby któreś czuło się gorzej”. Nie musi Pan na nią krzyczeć, ale dobrze, żeby usłyszała, że to dla Pana granica.

Witam. To, co Pan opisuje, jest bardzo trudne i wymaga szybkiej, ale spokojnej reakcji, bo dotyczy dobra dzieci. Faworyzowanie jednego dziecka oraz krzyk lub złość wobec innego – zwłaszcza gdy nie ma ku temu powodu – może poważnie ranić psychicznie, szczególnie 12-letnią córkę. Pierwszym krokiem powinna być szczera, spokojna rozmowa z partnerką, bez oskarżeń, ale z jasnym komunikatem, że nie zgadza się Pan na nierówne traktowanie dzieci. Warto zapytać, co się w niej zmieniło – czasem za taką postawą stoi przemęczenie, bezradność lub nagromadzone emocje, których nie potrafi nazwać inaczej niż złością. Drugą ważną rzeczą jest ochrona córki – proszę dać jej jasno do zrozumienia, że Pan ją widzi, wierzy jej i stoi po jej stronie. To bardzo ważne dla jej poczucia bezpieczeństwa. W tej sytuacji bardzo wskazana byłaby konsultacja rodzinna lub partnerska. Trudna historia, dziecko z autyzmem i wspólne życie „patchworkowe” to ogromne obciążenie – tu naprawdę potrzeba wsparcia z zewnątrz. Jeśli chce Pan, zapraszam na konsultację psychologiczną. W bezpiecznej atmosferze możemy wspólnie zastanowić się, jak rozmawiać z partnerką, jak chronić dzieci i jakie kroki podjąć dalej. Nie jest Pan z tym sam.

Opisuje Pan sytuację trudną emocjonalnie dla całej rodziny, a szczególnie dla dzieci. Z tego, co Pan pisze, widać, że jest Pan uważnym ojcem i że dobro dzieci naprawdę Panu leży na sercu. To, co mówi córka, warto potraktować poważnie, ale spokojnie. Dzieci w tym wieku zwykle dość trafnie wyczuwają napięcia i nierówne traktowanie, a jednocześnie bardzo przeżywają brak poczucia sprawiedliwości i bezpieczeństwa. Jeśli jedno z dzieci doświadcza krzyku, złości lub odrzucenia, nawet „bez powodu”, może to mieć dla niego poważne konsekwencje emocjonalne, zwłaszcza jeśli już wcześniej było w trudnej sytuacji rodzinnej. Pierwszym krokiem byłaby spokojna, szczera rozmowa z partnerką – nie w formie oskarżeń, ale opisania tego, co Pan słyszy i co Pana niepokoi. Warto nazwać swoje obawy: że syn może czuć się niechciany, że córka to widzi i przeżywa, oraz że napięcie w domu narasta. Często za faworyzowaniem jednego dziecka stoi ogromne zmęczenie, bezradność lub przeciążenie opieką nad dzieckiem z autyzmem, a złość bywa „przenoszona” na inne dziecko, które wydaje się mniej wymagające lub „silniejsze”. To nie usprawiedliwia takiego zachowania, ale może pomóc zrozumieć jego źródło. Równolegle bardzo ważne jest, aby dać dzieciom jasny sygnał, że Pan je widzi i chroni. Córka, która się Panu zwierzyła, potrzebuje poczucia, że jej głos ma znaczenie. Syn również potrzebuje doświadczenia stabilnej, życzliwej relacji z Panem – szczególnie jeśli w domu pojawia się napięcie. Jeśli rozmowa z partnerką okaże się trudna albo emocje będą zbyt silne, warto rozważyć wsparcie z zewnątrz: konsultację u psychologa rodzinnego lub terapeuty, najlepiej takiego, który pracuje z rodzinami patchworkowymi i z dziećmi ze spektrum autyzmu. Czasem kilka spotkań pomaga uporządkować role, granice i potrzeby każdego z domowników, zanim sytuacja zdąży się bardziej zaostrzyć. Najważniejsze jest to, że Pan nie ignoruje sygnałów i szuka rozwiązania. To już bardzo dużo. Jeśli chce Pan, mogę pomóc Panu przygotować się do rozmowy z partnerką albo podpowiedzieć, jak wzmocnić dzieci emocjonalnie w tej sytuacji. Życzę wszystkiego dobrego i pozostaję do dyspozycji w razie potrzeby, Monika Barcik

Dzień dobry. Jako psycholożka potraktowałabym to poważnie, ale na początku nie stawiałabym od razu tezy, że partnerka „przestała akceptować” Pana syna. Córka przekazała Panu ważną informację i trzeba ją sprawdzić, jednocześnie nie prowadząc śledztwa ani nie nastawiając dzieci przeciwko partnerce. Najważniejsze jest teraz ustalenie, co dokładnie dzieje się wtedy, kiedy Pana nie ma. Jeżeli partnerka czasem podnosi głos, bo jest zmęczona, to jest jedna sytuacja. Jeżeli natomiast syn jest regularnie krytykowany, traktowany surowiej niż pozostałe dzieci, wyśmiewany, odrzucany, obwiniany za drobiazgi albo słyszy komunikaty sugerujące, że jest „obcy”, to jest już znacznie poważniejszy problem. Zacząłabym od spokojnej rozmowy z córką Nie pytałabym: „czy mama źle traktuje brata?”. Raczej: „Powiedziałaś mi, że kiedy mnie nie ma, mama czasem złości się na niego bez wyraźnego powodu. Chcę dobrze zrozumieć, co masz na myśli. Możesz mi podać kilka konkretnych sytuacji?” Ważne są fakty: co powiedziała, co zrobiła, jak często to się dzieje, jak reaguje syn, czy wygląda na przestraszonego, czy unika partnerki, czy córka sama zaczyna go bronić. Nie przesłuchiwałabym jej wielokrotnie. Jedna spokojna rozmowa wystarczy na początek. Z synem też warto porozmawiać, ale bardzo delikatnie Nie sugerować odpowiedzi: „Czy ona jest dla Ciebie zła?” Lepiej: „Jak Ci się mieszka z nami?” „Jak się czujesz, kiedy mnie nie ma?” „Czy jest coś w domu, czego się boisz albo czego nie lubisz?” „Co się dzieje, kiedy mama/partnerka się złości?” Jeżeli dziecko samo opisze konkretne sytuacje, warto je zapamiętać lub zanotować. Następnie rozmowa z partnerką — bez oskarżenia na wejściu Nie zaczynałabym: „Córka powiedziała, że znęcasz się nad moim synem”. To niemal gwarantuje obronę. Powiedziałabym raczej: „Muszę z Tobą porozmawiać o czymś ważnym. Córka powiedziała mi, że kiedy mnie nie ma, zdarza Ci się bardzo złościć na niego i krzyczeć. Nie chcę Cię oskarżać, chcę zrozumieć, co się dzieje. Czy jest Ci trudno z nim funkcjonować? Czy coś Cię przeciąża? Czy czujesz do niego żal albo złość?” I naprawdę posłuchałabym odpowiedzi. Może się okazać, że partnerka jest przeciążona trzema dziećmi, w tym dzieckiem ze spektrum autyzmu, i zaczyna odreagowywać napięcie na dziecku, które wydaje się „łatwiejszym celem”. Może istnieć również trudniejszy emocjonalnie element: ten syn urodził się z innej relacji w okresie Państwa rozstania. Partnerka mogła początkowo świadomie zaakceptować sytuację, ale z czasem mogły ujawnić się żal, zazdrość, poczucie krzywdy albo trudność w pełnym przyjęciu dziecka. Jeżeli tak jest, trzeba o tym rozmawiać między dorosłymi. Dziecko absolutnie nie może ponosić konsekwencji historii swoich rodziców. A co z faworyzowaniem syna z autyzmem? Tutaj również trzeba rozdzielić dwie rzeczy. Dziecko w spektrum może potrzebować: więcej pomocy, innych zasad, większej przewidywalności, więcej cierpliwości, ulg sensorycznych, większego wsparcia w codziennych czynnościach. To nie musi oznaczać faworyzowania. Ale jeżeli dziecko z autyzmem: „może wszystko”, a pozostałe dzieci są za podobne zachowania karane albo krytykowane, wtedy rodzeństwo może bardzo szybko zacząć czuć niesprawiedliwość. W rodzinie z dzieckiem neuroróżnorodnym bardzo pomaga zasada: sprawiedliwie nie zawsze oznacza identycznie, ale każde dziecko musi czuć się równie ważne i równie szanowane. Szczególnie zwróciłabym uwagę na sytuację Pana drugiego syna On pojawił się w Państwa domu później. Dla dziecka samo wejście do istniejącej już rodziny może być emocjonalnie trudne: jest tata, jest partnerka taty, jest rodzeństwo, które żyło razem wcześniej. Jeżeli po kilku latach zacznie dodatkowo doświadczać sygnałów: „nie jesteś naprawdę nasz”, „przeszkadzasz”, „jesteś traktowany gorzej”, może bardzo silnie przeżyć odrzucenie. Dlatego powiedziałabym mu również jasno, bez krytykowania partnerki: „Jesteś moim synem i jesteś częścią tej rodziny. Jeśli cokolwiek w domu sprawia, że czujesz się źle albo niesprawiedliwie traktowany, zawsze możesz mi powiedzieć.” To może mieć dla niego ogromne znaczenie. Co zrobiłabym teraz praktycznie - przez najbliższy czas bardziej obserwowałabym relacje między dziećmi a partnerką; - porozmawiałabym osobno z córką i synem; - odbyłabym spokojną rozmowę z partnerką bez dzieci; - ustaliłabym jasną zasadę: krzyk, poniżanie, wyzwiska i odreagowywanie frustracji na dziecku są niedopuszczalne; - wspólnie ustaliłabym zasady wychowawcze dla wszystkich trojga dzieci; - jeżeli partnerka jest przeciążona, ustaliłabym również, kto i za co odpowiada, żeby nie zostawała sama z całą opieką; - jeśli problem trwa, skorzystałabym z konsultacji rodzinnej lub psychologicznej. Jeżeli natomiast okaże się, że partnerka regularnie poniża chłopca, zastrasza go, odrzuca albo robi to szczególnie wtedy, kiedy Pana nie ma, nie ograniczałabym się już do rozmów. Wtedy trzeba realnie chronić dziecko przed takim traktowaniem i zdecydować, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby wspólne mieszkanie było dla niego bezpieczne. W ZESPOLE EMITBERG zaczęłybyśmy w takiej sytuacji od konsultacji rodzinnej lub rodzicielskiej. Najpierw warto porozmawiać z dorosłymi bez dzieci i uporządkować: relację partnerki z każdym z dzieci, zasady w domu, obciążenie opieką nad dzieckiem z autyzmem oraz ewentualne niewypowiedziane emocje związane z Pana drugim synem. Dopiero później, jeżeli będzie taka potrzeba, można włączyć rozmowę z dziećmi. Najważniejsze jest teraz, żeby nie zmuszać dzieci do opowiadania się po którejś stronie, ale też nie ignorować tego, co powiedziała córka. Jeżeli dziecko sygnalizuje, że coś niepokojącego dzieje się w domu wtedy, gdy rodzica nie ma, warto to spokojnie i dokładnie sprawdzić.