Dzień dobry, Jestem w trakcje przygotowań do ślubu i starań o dziecko. Natomiast czuje niepokój i

Droga Pani, nie sądzę aby ktoś z nas chciał dać Pani jednoznaczną odpowiedź, to z pewnością Pani zrozumie, zwłaszcza na tym etapie, ale można i to będzie etyczne, przy tym znikomym stanie wiedzy jaki Pani nam przekazała, dać Pani radę. Odpowiedz jest w Pani poście, proszę go przeczytać sobie na głos, jeśli potrzeba i 10x, usłyszy Pani ją zapewne - "kto ma uszy, niechaj słucha". Czego Pani serdecznie życzę.

Dzień dobry, trudno jest na podstawie tak krótkiego opisu dużo stwierdzić, ale z tego co Pani pisze, w Państwa relacji są konflikty o napięcia. Być może partner ma np. objawy depresji, może uzależnienia od internetu, może jego postawa jest reakcją na jakieś zachowania z Pani strony - trudno powiedzieć. W każdym razie, jeśli Państwo planują wspólnie przyszłość, dobrze by było popracować nad tą relacją. Proponowałabym najpierw wspólną wizytę u terapeuty par, być może też okaże się potrzebna terapia indywidualna. Jeśli partner nie będzie chciał zgodzić się na wspólną terapię, zawsze może Pani sama skorzystać z pomocy psychoterapeuty.
Pozdrawiam serdecznie
Justyna Wojciechowska

Dzień dobry,
dziękuję za tak szczerą i poruszającą wiadomość.To, co Pani opisuje, jest bardzo ważne i zrozumiałe, że budzi niepokój, szczególnie w tak przełomowym momencie życia, jakim jest przygotowanie do ślubu i starania o dziecko. To naturalne, że właśnie teraz w sposób szczególny przyglądamy się partnerowi i wspólnemu funkcjonowaniu — bo od tej relacji będzie zależało codzienne życie i klimat przyszłej rodziny. Pytanie, które Pani zadaje: „Czy to ja mam problem ze sobą?” — nie, nie ma w tym opisie nic „nie w porządku” z Pani strony. Pani złość i zmęczenie to zdrowa reakcja organizmu na chroniczne przeciążenie emocjonalne i brak wzajemności. Związek powinien opierać się na partnerstwie — wzajemnym dawaniu i przyjmowaniu. Jeśli jedna strona ciągle musi „ciągnąć” relację, prosić się o podstawy, jak higiena czy rozmowa, to z czasem nieuchronnie rodzi to frustrację i poczucie samotności.
Co można zrobić?
Zatrzymać się na chwilę i zapytać siebie: czy to, co jest teraz, to coś, z czym mogę i chcę żyć przez kolejne lata? Czy to jest partner, z którym mogę wspólnie wychowywać dziecko?
Rozmowa z partnerem – jeśli to możliwe, spokojna, z wyrażeniem swoich uczuć i potrzeb (nie zarzutów), ale też z jasnym komunikatem, co jest dla Pani nie do przyjęcia. Terapia par – jeśli oboje jesteście gotowi, spotkanie z psychoterapeutą może pomóc Wam nazwać wzorce zachowań, emocje, potrzeby i zobaczyć, czy ta relacja ma przestrzeń na rozwój i zmianę.
Własna psychoterapia – nie dlatego, że „to Pani ma problem”, tylko po to, by mieć wsparcie w rozeznaniu, czego Pani naprawdę chce i potrzebuje, co jest Pani granicą i jak zadbać o siebie w tym procesie.