Doświadczałam tego samego od męża w domu na wsi. On urobił wszystkich na swoją stronę, w tym nawet m

Doświadczałam tego samego od męża w domu na wsi. On urobił wszystkich na swoją stronę, w tym nawet moją matkę, ponieważ każdemu pomaga w naprawach i służy radą, a mnie w domu traktuje jak oprawca. Do przemocy przeciwko mnie wciągnął także dzieci, w tym zwłaszcza syna. Skutkiem tego - a także wstydziłam się o tym mówić i gdy zgłosiłam przemoc, nie udzielono mi ochrony i pomocy - było doprowadzenie do stanu depresyjnego, w którym miałam załamanie i podjęłam próbę samobójczą, a następnie on chciał mnie ubezwłasnowolnić. Na wsi i w pobliskim miasteczku on czuje się całkowicie bezkarny, jak też wszędzie jest uznawany za jego pracę związaną z naprawianiem różnych urządzeń, natomiast w domu jest despotą i tyranem dla mnie. Podjęłam próbę obrony i ucieczki z domu, jednak po takim wyniszczeniu kobieta nie otrzymuje konkretnego wsparcia jak przydział mieszkania komunalnego lub socjalnego a pomoc sprowadza się do porad psychologicznych i 3 miesięcznego pobytu w zbiorowym zakwaterowaniu typu schronisko. Film " Dobry dom" Wojciecha Smarzowskiego pokazuje jak wygląda rzeczywista sytuacja kobiet, które doświadczają przemocy domowej i jak zawodzi system pomocy, w tym instytucjonalnej, a przebiegły i cwany sprawca przemocy domowej, gdy jest właścicielem domu potrafi zmanipulować wszystkich na swoją stronę. Jak kobieta może obronić się w takiej sytuacji?

6 odpowiedzi


Szanowna Pani, opisuje Pani sytuację długotrwałej przemocy i manipulacji, która bardzo mocno wpłynęła na Pani zdrowie psychiczne i poczucie bezpieczeństwa. To, co Pani przeżywa, jest klasycznym obrazem przemocy domowej — sprawca zyskuje poparcie otoczenia, a ofiara zostaje osamotniona i obciążona winą. To naturalne, że po takim doświadczeniu czuje się Pani wyczerpana i bezradna. Najważniejsze jest Pani bezpieczeństwo: w sytuacji zagrożenia proszę natychmiast wzywać policję (112). Warto także zadbać o dokumentację (notatki, zaświadczenia lekarskie, zdjęcia obrażeń), ponieważ to zwiększa skuteczność działań prawnych. OPS lub organizacje pozarządowe mogą wesprzeć w sprawach formalnych i socjalnych. Równolegle dobrze opracować plan bezpieczeństwa: przygotować najpotrzebniejsze rzeczy i dokumenty, ustalić sygnał alarmowy z bliską osobą, mieć numery telefonów do służb kryzysowych. To daje większe poczucie kontroli. To nie Pani jest winna. To, że sprawca uchodzi za „dobrego człowieka” na zewnątrz, a w domu stosuje przemoc, jest niestety częste. Ma Pani prawo do ochrony i do życia wolnego od przemocy. Zapraszam do kontaktu online

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Bardzo poruszyła mnie Pani historia. To, co Pani opisuje, to ogromnie trudne i krzywdzące doświadczenia. Nikt nie powinien być tak traktowany i rozumiem, że może się Pani czuć bezsilna i wyczerpana. Widzę jednak, że mimo tego wszystkiego podjęła Pani próby obrony, szukania wsparcia, ucieczki i... to OGROMNA siła! Nawet jeśli teraz może wydawać się Pani, że jej brakuje. Chcę Pani powiedzieć, że nie musi Pani przez to przechodzić sama. Zapraszam na konsultacje online. Pomogę Pani krok po kroku przejść przez tę sytuację: od przygotowania planu bezpieczeństwa, przez zebranie dowodów, aż po wsparcie w kontakcie z instytucjami czy fundacjami, które oferują realną pomoc. Razem możemy ułożyć konkretne, małe kroki, żeby odzyskała Pani poczucie kontroli i bezpieczeństwa. Proszę pamiętać że to co się dzieje nie jest Pani winą.


Dzień dobry, to, co Pani opisuje, jest bardzo poważnym i dramatycznym doświadczeniem przemocy domowej, dodatkowo wzmocnionym izolacją, manipulacją otoczenia oraz brakiem skutecznej pomocy instytucjonalnej. To nie jest Pani wina, że znalazła się Pani w takiej sytuacji i że system zawiódł – za przemoc zawsze odpowiedzialny jest sprawca. W realiach, które Pani opisuje, ochrona prawna i bezpieczeństwo kobiety są kluczowe. Oprócz wsparcia psychologicznego warto skorzystać z pomocy prawnej i organizacji pozarządowych specjalizujących się w przemocy domowej (np. „Niebieska Linia” – całodobowy telefon, Centrum Praw Kobiet, lokalne ośrodki interwencji kryzysowej). Mogą one pomóc w przygotowaniu wniosku o nakaz opuszczenia mieszkania przez sprawcę, zabezpieczeniu dowodów przemocy, założeniu Niebieskiej Karty, a także w wystąpieniu o alimenty czy przydział mieszkania socjalnego. Kobieta nie powinna w takiej sytuacji zostawać sama – kluczowe jest dokumentowanie przemocy (zdjęcia, nagrania, wizyty lekarskie), korzystanie z porad prawnych i zgłaszanie się do instytucji krok po kroku, nawet jeśli poprzednie próby były nieskuteczne. Warto też szukać wsparcia w fundacjach i grupach kobiet, które przeszły podobne doświadczenia – to daje siłę i poczucie, że nie jest się osamotnioną. To, że Pani walczy i szuka informacji, jest dowodem ogromnej odwagi. W takich sytuacjach można odzyskać poczucie bezpieczeństwa i sprawczości – krok po kroku, z pomocą odpowiednich osób i instytucji. Pozdrawiam serdecznie, Altea Leszczyńska psycholog, psychotraumatolog


Dzień dobry. Bardzo porusza to, co Pani opisuje. Sytuacja, w której osoba najbliższa stosuje przemoc, a otoczenie daje się zmanipulować i nie udziela wsparcia, jest niezwykle bolesna i niesprawiedliwa. Pani doświadczenie – poczucie osamotnienia, zranienia i bezradności – jest w pełni zrozumiałe i zasługuje na uważność oraz szacunek. Ma Pani prawo czuć się bezpiecznie i mieć zapewnione wsparcie. Niestety, system pomocy bywa niewystarczający, a droga do uzyskania realnej ochrony może być bardzo trudna. Warto jednak wiedzieć, że obok działań instytucjonalnych (np. zgłoszenia na policję, procedura Niebieskiej Karty, wsparcie organizacji pomocowych dla kobiet) ważnym elementem jest także dbanie o własną siłę psychiczną i poczucie sprawczości. Rozmowa z psychologiem lub psychoterapeutą może stać się miejscem, gdzie będzie mogła Pani bezpiecznie opowiedzieć o swoich doświadczeniach, zrozumieć mechanizmy przemocy i odbudowywać wiarę w siebie. Takie wsparcie nie zastępuje pomocy prawnej czy mieszkaniowej, ale może znacząco ułatwić znalezienie drogi wyjścia i odzyskanie poczucia, że nie jest Pani sama w tym, co się dzieje. Chciałabym podkreślić: to, czego Pani doświadcza, nie jest Pani winą. To zachowania sprawcy są nieakceptowalne i krzywdzące. Pani ma prawo do ochrony, szacunku i życia wolnego od przemocy. Trzymam mocno kciuki za Panią. Pozdrawiam serdecznie


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym bardzo wyraźnie: to, że mąż jest ceniony przez sąsiadów, pomaga ludziom, naprawia im sprzęty i potrafi zrobić dobre wrażenie, nie wyklucza tego, że w domu może stosować przemoc. Dla osoby jej doświadczającej jest to szczególnie niszczące, bo zaczyna mieć poczucie: „nikt mi nie uwierzy, bo wszyscy znają zupełnie innego człowieka”. To, co Pani opisuje — przemoc wobec Pani, wciąganie dzieci w poniżanie lub atakowanie Pani, izolowanie, budowanie własnego wizerunku „tego dobrego”, a następnie próbę wykorzystania Pani kryzysu psychicznego przeciwko Pani — trzeba potraktować jako poważną sytuację bezpieczeństwa, a nie konflikt małżeński. I najpierw muszę zapytać o coś najważniejszego. Skoro miała Pani już próbę samobójczą: czy obecnie również pojawiają się myśli, że nie chce Pani żyć, chciałaby Pani zrobić sobie krzywdę albo odebrać sobie życie? Czy ma Pani konkretny plan, przygotowania albo obawia się, że może Pani stracić kontrolę? Jeśli tak, nie powinna Pani pozostawać sama ani wracać w miejsce, w którym czuje się zagrożona. Wtedy potrzebna jest pilna pomoc psychiatryczna lub medyczna oraz obecność bezpiecznej osoby. Jak może się Pani realnie bronić Nie opierałabym dalszej ochrony na przekonywaniu rodziny, sąsiadów czy nawet dzieci, że mąż jest sprawcą. Nie trzeba wygrać procesu społecznego, żeby zacząć się chronić. Potrzebny jest plan oparty na faktach, dokumentach i instytucjach. 1. Proszę dokumentować zdarzenia. Daty, dokładne słowa, groźby, awantury, niszczenie rzeczy, przemoc fizyczną, wiadomości, fotografie obrażeń lub zniszczeń, interwencje Policji, dokumentację medyczną, nazwiska świadków. Przechowywałabym kopie poza wspólnym domem albo w miejscu, do którego mąż nie ma dostępu. Dokumentacja ma być rzeczowa, nie emocjonalna. 2. Jeśli istnieje zagrożenie życia lub zdrowia, Policja ma możliwość zastosowania natychmiastowej ochrony — m.in. nakazu opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania na 14 dni, zakazu zbliżania się, kontaktowania czy wstępu do określonych miejsc. Środki te są natychmiast wykonalne. Gov.pl 3. Nie jest tak, że zawsze to kobieta musi uciekać z domu. Niezależnie od tego, że mąż uważa dom za „swój”, sąd może nakazać osobie stosującej przemoc opuszczenie wspólnie zajmowanego mieszkania oraz zakazać zbliżania się i kontaktowania. Można o to wystąpić również wtedy, gdy wcześniej nie było policyjnego nakazu. Taki wniosek jest wolny od opłat, a przepisy przewidują możliwość zabezpieczenia na czas postępowania. Gov.pl 4. Procedura Niebieskiej Karty nie wymaga zgody osoby doznającej przemocy ani sprawcy. Może zostać uruchomiona przy uzasadnionym podejrzeniu przemocy domowej. Jeżeli wcześniej zgłoszenie zostało zbagatelizowane, nie oznacza to, że nie może Pani zgłosić kolejnych zdarzeń lub ponownie domagać się interwencji. Eli 5. Proszę korzystać nie tylko z psychologa, lecz również z bezpłatnej pomocy prawnej i socjalnej. Specjalistyczne Ośrodki Wsparcia dla Osób Doznających Przemocy Domowej zapewniają nie tylko rozmowę psychologiczną, ale również schronienie, pomoc prawną, terapeutyczną i socjalną. W województwach funkcjonują też OIK, OPS/MOPS/CUS, PCPR oraz zespoły interdyscyplinarne. Aktualne oficjalne wykazy na 2026 r. obejmują zarówno placówki zapewniające schronienie, jak i specjalistyczne poradnictwo. Gov.pl 6. Jeżeli rozważa Pani trwałe odejście, proszę przed kolejną konfrontacją zabezpieczyć dokumenty, pieniądze, leki, klucze, telefon, dostęp do kont, dokumentację dotyczącą dzieci oraz podstawowe rzeczy. Jeżeli istnieje ryzyko agresji, nie zapowiadałabym wcześniej szczegółów planu odejścia. Moment rozstania bywa czasem eskalacji przemocy. 7. Nie walczyłabym z dziećmi o to, „kto ma rację”. Jeżeli syn został wciągnięty w system przemocy, może powtarzać narrację ojca, szczególnie jeśli jest od niego zależny lub chce zyskać jego aprobatę. Proszę dokumentować konkretne zachowania dzieci wobec Pani, ale nie wymuszać na nich deklaracji przeciwko ojcu. Jeśli są małoletnie, ich sytuacja również powinna zostać przedstawiona specjalistom i zespołowi zajmującemu się przemocą. Bardzo ważne jest też to, co Pani napisała o próbie ubezwłasnowolnienia. Kryzys depresyjny czy nawet wcześniejsza próba samobójcza nie oznaczają automatycznie, że człowiek jest niezdolny do decydowania o sobie. Jeżeli mąż wykorzystuje Pani historię leczenia do przedstawiania Pani jako „niewiarygodnej” lub „niezdolnej”, tym bardziej warto mieć własną aktualną dokumentację psychiatryczną i psychologiczną pokazującą Pani rzeczywisty stan i funkcjonowanie. Chciałabym też odnieść się do Pani poczucia, że „system oferuje tylko poradę i schronisko”. Rozumiem, skąd takie doświadczenie. Pomoc mieszkaniowa rzeczywiście bywa niewystarczająca i nierówna lokalnie, ale ochrony nie trzeba ograniczać do scenariusza „Pani ucieka na trzy miesiące, a on zostaje w domu”. Istnieją instrumenty, których celem jest właśnie odsunięcie osoby stosującej przemoc od mieszkania oraz ograniczenie jej kontaktu z osobą pokrzywdzoną. Gov.pl Najważniejsza zmiana psychologiczna brzmi: Nie muszę sprawić, żeby wszyscy zobaczyli, jaki on naprawdę jest. Muszę zbudować tyle niezależnych dowodów, wsparcia i zabezpieczeń, żeby jego społeczny wizerunek nie decydował o moim bezpieczeństwie. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami doświadczającymi przemocy psychicznej, kontroli, izolowania, wciągania dzieci w konflikt i podważania wiarygodności ofiary. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W takim przypadku praca psychologiczna powinna iść równolegle z planem bezpieczeństwa, pomocą prawną i socjalną — sama rozmowa terapeutyczna nie wystarcza. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat przemocy domowej, społecznej maski sprawcy, wykorzystywania dzieci przeciwko drugiemu rodzicowi oraz tego, jak krok po kroku odzyskiwać bezpieczeństwo i niezależność. Jeżeli Pani obecnie nadal mieszka z mężem albo rozważa powrót do tego domu, najpierw przygotowałabym plan bezpieczeństwa, a dopiero później podejmowała rozmowę z nim o rozstaniu. W opisanej przez Panią sytuacji ochrona Pani życia i zdrowia jest ważniejsza niż przekonanie rodziny, że mąż nie jest tym człowiekiem, za którego go uważają.


Dzień dobry. To, co Pani opisuje, pokazuje, jak trudne jest uwolnienie się od przemocy, gdy sprawca cieszy się dobrą opinią otoczenia, a osoba krzywdzona pozostaje bez realnego wsparcia. Fakt, że mąż pomaga innym i jest przez nich szanowany, nie podważa Pani doświadczeń. Szczególnie niepokojące są wciąganie dzieci w przemoc, wcześniejsza próba samobójcza oraz próby wykorzystania Pani stanu psychicznego przeciwko Pani. W takiej sytuacji sama pomoc psychologiczna rzeczywiście nie wystarcza. Potrzebne są również ochrona prawna, bezpieczne miejsce zamieszkania i wsparcie materialne. Warto skontaktować się z ośrodkiem interwencji kryzysowej lub specjalistycznym ośrodkiem wsparcia dla osób doznających przemocy domowej, także poza miejscowością, w której mąż ma silne wpływy. Pomocna może być bezpłatna porada prawna dotycząca zabezpieczenia przed przemocą, możliwości nakazania sprawcy opuszczenia wspólnego mieszkania oraz uzyskania wsparcia mieszkaniowego. Sam fakt, że mąż jest właścicielem domu, nie wyklucza zastosowania wobec niego środków ochronnych. Warto również dokumentować zdarzenia i zgłoszenia, o ile może Pani robić to bezpiecznie. Ze względu na przebytą próbę samobójczą bardzo ważne jest równoległe wsparcie psychiatryczne. Jeśli ponownie pojawi się bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, proszę dzwonić pod 112. Nie powinna Pani być zmuszona wybierać między pozostaniem w przemocy a bezdomnością. Ma Pani prawo domagać się konkretnej ochrony, a nie jedynie rad, jak przetrwać kolejne krzywdy.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.