Depresja czy schizofrenia??

Witam! Mam 28 lat. Przez rok leczyłam się u psychiatry na depresję i fobię społeczną. Brałam Lerivon, Pramolan, Fluxemed i Sedam. Od dwóch miesięcy nie muszę brać leków ale czuję się fatalnie. Ciągle boli mnie prawa strona głowy, ale najgorsza jest ta pustka w głowie, totalne problemy z pamięcią i zupełny brak zdolności koncentracji. Kiedyś lubiłam ludzi a teraz drażnią mnie. Moje umiejętności społeczne spadły do zera. Nie potrafię rozmawiać z ludźmi, a jeśli zacisnę zęby i staram się aby wypaść normalnie, to i tak z mojej paplaniny wychodzi nielogiczne masło maślane. Mam problemy z wnioskowaniem, tworzeniem ciągów logicznych. W czasie ostatniego roku usłyszałam od ludzi, że jestem nierozgarnięta, upośledzona, tępa itp., a najgorsze jest to że sama się z tym zgadzam, bo jestem świadoma tego co się ze mną dzieje. Mam wrażenie, że moje funkcje poznawcze spadły do minimum. Kiedyś moje myśli napędzały mnie do działania, a teraz strzępki różnych dziwnych myśli kłębią się w tej mojej mózgownicy, a ja "kręcę się w kółko". Nie potrafię działać, planować, najbezpieczniej czuję się leżąc w łóżku w ciemnym pokoju. Drażni mnie dźwięk, światło. Skończyłam dwa kierunki studiów, pracowałam, poznawałam ludzi, a teraz wszystko się zmieniło. Moje życie "załamało się". Zauważyłam ostatnio, że mogę być agresywna. Czasami mogłabym się porównać do psa z wścieklizną. Jest przymilasty, łasi się, żeby zaraz ewentualnie zaatakować. Jestem bardzo spowolniona psychoruchowo ale czasami mam chwile pobudzenia, robię się wtedy nerwowa i mam mętlik w głowie. Jestem przerażona, bo boję się, że to mogą być początki schizofrenii. Jestem osamotniona, bo nawet rodzice za bardzo nie wierzą w to co mówię, a ja czuję się, jakby ktoś bezkarnie zabrał mi część mózgu, część mnie:((