Czy utrzymywanie tzw. dobrostanu psychicznego (są głosy w psychologii, że potrzeba mieszanych afektó

Witam, w życiu tak już jest, że dobre chwile przeplatają się z gorszymi, że "dobre" emocje i "złe" emocje następują po sobie. Tego nie zmienimy, taki jest świat. To czego warto się uczyć, to - oprócz akceptacji takiego stanu rzeczy - to autonomiczne podejście do owych dobrych z złych emocji. Autonomiczne tzn takie, że mamy poczucie, że wszystko co sie nam przytrafia jest przez nas "oglądane" i to my decydujemy, jak w danej chwili chcemy sie zachować.
Życzę serdecznie owej autonomii w Pana życiu!

Dzień dobry,

dobrostan psychiczny to subiektywne odczuwanie przez daną osobę zadowolenia i satysfakcji ze swojego życia zarówno w strefie fizycznej, jak i psychologicznej. To, że każdemu z nas przytrafią się trudne sytuacje, doświadczamy bolesnych wydarzeń jest naturalną częścią życia. Jednak niezależnie od tego co dzieje się wokół nas mamy wpływ na to, jak będziemy to odbierać. To nie sytuacje wywołują w nas trudne emocje, ale to w jaki sposób te sytuacje postrzegamy. Możemy podchodzić do wszystkiego sceptycznie i pesymistycznie tylko pytanie, jak to będzie wpływało na nasz stan psychiczny? Nawet, jeśli ktoś ma większą tendencje do pesymizmu niż do optymizmu to nie oznacza, że nie może odczuwać dobrostanu psychicznego. Mamy wpływ na to, jak się czujemy, to zależy od nas. Można nad tym pracować np. podczas terapii w nurcie poznawczo-behawioralnym. Zachęcam do udania się na spotkanie z psychologiem, terapeutą, aby przedyskutować problem i poszukać rozwiązań.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek

Tak, można tak to postrzegać. Jeśli dobrostan psychiczny oznacza dążenie do równowagi emocjonalnej poprzez balansowanie pozytywnych i negatywnych afektów, to może on stać w sprzeczności z autentycznym przeżywaniem egzystencji – zwłaszcza dla osób, które świadomie przyjmują pesymistyczny światopogląd.
Pesymizm wynikający z obserwacji rzeczywistości zakłada, że cierpienie, chaos i niesprawiedliwość są dominującymi aspektami życia. Próba „utrzymywania dobrostanu” mogłaby w takim ujęciu przypominać sztuczną regulację emocji, oderwaną od tego, co faktycznie dzieje się na świecie. W takim kontekście dążenie do psychicznej równowagi mogłoby nawet wyglądać jak forma samooszukiwania się – narzucenie sobie optymizmu lub akceptacji, które nie wynikają z obiektywnej analizy rzeczywistości.
Z drugiej strony, można argumentować, że utrzymanie pewnej stabilności psychicznej (np. przez dystansowanie się emocjonalne czy ironię) nie wyklucza pesymistycznej wizji świata, a wręcz może pomóc w jej intelektualnym przetwarzaniu bez pogrążania się w destrukcyjnym cierpieniu. Pytanie, czy dobrostan psychiczny rzeczywiście musi oznaczać równowagę, czy raczej indywidualną zdolność do funkcjonowania w zgodzie ze swoją filozofią życia.
Pozdrawiam