Czy to normalne że ja nie czuję moich emocji w ciele? Albo może czuję, tylko o tym nie wiem bo się n

Tak, emocje mają swój cielesny komponent, natomiast odpowiedź na pytanie "jak się je czuje" w zasadzie nie jest możliwa, bo u każdego będzie to wyglądało trochę inaczej. Brak czucia emocji w ciele nie musi być od razu oznaką jakiegoś zaburzenia - bywa, że po prostu w ferworze codziennych obowiązków nie zwracamy uwagi na czucie emocji w ciele bo potrafią to być bardzo delikatne sygnały. Wówczas proste ćwiczenia uważnościowe dość szybko powinny pomóc dostrzegać połączenia emocje-ciało-myśli. Niekiedy brak doświadczenia cielesnego komponentu emocji bywa jednak skutkiem np. przeżytej traumy czy też dorastania w niesprzyjajacych warunkach i wówczas dobrze jest skonsultować się ze specjalista.

W przypadku anhedonii tak się dzieje. Osoba nie ma zdolności odczuwania emocji, czy przyjemności w ciele, nie ma zdolności do przeżywania pozytywnych, ani negatywnych emocji. Nic nie cieszy takiej osoby i maja poczucie jakby wszystko działo się obok niej. Anhedonia jest jednym z objawów zaburzeń depresyjnych. Może się zdarzyć, że leki przeciwdepresyjne wywołują też takie ‘znieczulenie’.
Zapraszam na konsultację i życzę dużo zdrowia. Pozdrawiam

Emocje są nieodłącznie związane z naszym ciałem i odczuwamy je jako odczucia fizjologiczne (napięcie, rozlewające się ciepło, ściśnięte gardło, zrelaksowane ciało). Pamiętajmy jednak, że sposób odczuwania i interpretacji emocji jest cechą indywidualną. Jest to również normalne, że część osób może odczuwać trudności w połączeniu odczuć fizjologicznych z konkretnymi emocjami. Można nad tym pracować samemu lub z profesjonalistą, poprzez terapię, ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia fizyczne, medytację, uważność, taniec i wiele innych. Temat warto zgłębić ze specjalistą, żeby wykluczyć powazniejsze zaburzenia.

Dzień dobry
To, że nie czuje Pan/i emocji w ciele, jest zjawiskiem częstym i dobrze opisanym w psychoterapii. Wiele osób traci kontakt z odczuciami cielesnymi, bo w dzieciństwie emocje były dla nich zbyt trudne, zagrażające albo nieakceptowane przez otoczenie. W takich warunkach system nerwowy uczy się je tłumić, by chronić relację z opiekunami, a to sprawia, że ciało „wycisza” sygnały emocjonalne. Emocje jednak nie znikają, nadal działają, tylko poza świadomością, co może dawać poczucie odrętwienia, pustki lub „braku emocji”.
Emocje zawsze mają komponent cielesny, ale jeśli przez lata były spychane, ich sygnały mogą być bardzo słabe lub mylone z napięciem, zmęczeniem czy pobudzeniem. To nie jest wada charakteru, tylko efekt dawnej adaptacji, która kiedyś pomagała przetrwać. Kontakt z emocjami można stopniowo odbudować poprzez uważność, zatrzymywanie się przy sygnałach z ciała i pracę terapeutyczną, która tworzy bezpieczne warunki do ponownego odczuwania sygnałów emocjonalnych z ciała.