Czy to normalne że ja nie czuję moich emocji w ciele? Albo może czuję, tylko o tym nie wiem bo się n

To bardzo złożone pytanie. Emocje czujemy w mięśniach (np. złosć), w biciu serca (np. strach), w podnoszącej się temperaturze w okolicy twarzy (np. wstyd) czy w brzuchu (np. radość). Możemy także czuć emocje poprzez działanie czy zmianę - np. kiedy czujemy wesołość, otwieramy się bardziej na towarzystwo, w którym się znajdujemy. Jeżeli istnieje potrzeba zagłębić się w temat, można np. zakupić pozycje "Zrozumieć emocje" wydawnictwa PWN.
Pozdrawiam serdecznie!

Dzień dobry,

to pytanie pojawia się częściej, niż mogłoby się wydawać. Wiele osób zastanawia się, czy „powinno” wyraźnie odczuwać emocje w ciele i czy brak takiego doświadczenia oznacza coś niepokojącego. Najczęściej nie jest to nic niezwykłego. Ludzie bardzo różnią się sposobem przeżywania i zauważania swoich emocji.

U części osób emocje są wyraźnie odczuwane w ciele – np. jako napięcie w brzuchu, ucisk w klatce piersiowej, przyspieszone bicie serca czy napięcie w ramionach. Inni z kolei bardziej zauważają swoje myśli niż sygnały z ciała, albo dopiero uczą się je rozpoznawać. Zdarza się też, że ktoś odczuwa zmiany w ciele, ale nie łączy ich od razu z emocjami.

Umiejętność zauważania sygnałów z ciała jest w dużej mierze kwestią uważności i praktyki. Jeśli na co dzień jesteśmy bardzo zajęci, skupieni na działaniu lub przyzwyczajeni do ignorowania napięcia w ciele, możemy po prostu rzadziej zwracać na nie uwagę. Nie oznacza to, że emocji nie ma – raczej że ich sygnały są mniej zauważane.

Czasem pomocne bywa zatrzymanie się na chwilę i zadanie sobie prostych pytań:

co teraz dzieje się w moim ciele?

czy czuję napięcie, ciężar, ciepło, ucisk, rozluźnienie?

gdzie w ciele jest to najbardziej odczuwalne?

Dla wielu osób takie zauważanie pojawia się stopniowo, np. podczas praktyk uważności, pracy terapeutycznej czy ćwiczeń skupionych na odczuciach z ciała.

Jeśli jednak ma Pani/Pan poczucie, że kontakt z własnymi emocjami jest ogólnie trudny – np. trudno je nazwać, rozpoznać albo zrozumieć, co się w sobie przeżywa – wtedy warto przyjrzeć się temu bliżej w rozmowie z psychologiem. Często jest to obszar, nad którym można spokojnie pracować i który z czasem staje się bardziej dostępny.
Zapraszam do indywidualnej konsultacji.

Z pozdrowieniami
Kornelia Cichoń