Czy psychologiczna zasada sprzeczności została obalona w szeroko pojętej i psychologii ponieważ ma t

Zasada ta ma filozoficzny charakter i nie ma wpływu na depresję. Może mieć na: refleksyjność, neurotyzm (w szczególności), intelektualizowanie i wiele więcej, a w szczególności u osoby "nią dotkniętej", może sprowadzać się np. do negacji materialnej sfery rzeczywistości. Jest to jednak "rodzaj sądu", co generalnie może być jedynie rozpatrywane jako objaw, jeśli ma utrwalony charakter, a przede wszystkim szkodliwy dla pacjenta - na przykład ma przez to trudności w podejmowaniu decyzji.
I owszem, można będąc normalnym wierzyć, że: "to samo zarazem jest i nie jest", chyba że wykluczy się z tych rozważań sferę niematerialną, ale wówczas trudno mówić o - myśli.

Dzień Dobry,jak napisano powyżej jest to bardziej charakter filozoficzny. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego!

Dzień dobry,

dziękuję za Twoje pytanie – widać, że bardzo dogłębnie analizujesz kwestie związane z psychologią i ich wpływ na zdrowie psychiczne.

Zasada sprzeczności (lub niesprzeczności) jest fundamentalnym pojęciem w logice i filozofii, ale w psychologii ma bardziej złożone zastosowanie. Nie została ona „obalona” w szeroko pojętej psychologii, ale w niektórych nurtach psychologii poznawczej i psychoterapii pojawiają się podejścia, które pokazują, że ludzki umysł może funkcjonować w sposób bardziej elastyczny niż klasyczne reguły logiki.

Jeśli chodzi o psychologię kliniczną i depresję, interesującym aspektem jest to, że osoby z depresją często mają tendencję do myślenia w sposób czarno-biały (dychotomiczny), co może prowadzić do wewnętrznych sprzeczności, które są trudne do zaakceptowania. W ramach terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) czy terapii akceptacji i zaangażowania (ACT) dąży się do rozwijania elastycznego podejścia do własnych myśli i emocji, co może pomóc w radzeniu sobie z takimi napięciami.

Jeśli interesują Cię badania na ten temat, warto zapoznać się z pracami dotyczącymi:
- Dysonansu poznawczego (Leon Festinger, 1957) – pokazuje, jak ludzie radzą sobie ze sprzecznościami między swoimi przekonaniami a zachowaniami.
- Paradyksu samooceny w depresji – badania wskazują, że osoby z depresją mogą mieć bardziej realistyczny (choć negatywny) obraz siebie niż osoby zdrowe, które wykazują tzw. pozytywne złudzenia (Alloy & Abramson, 1979 – teoria „depresyjnego realizmu”).
- Ruminacji i stylu poznawczego w depresji – osoby z depresją często „utykają” w analizowaniu własnych sprzeczności i niepewności (Nolen-Hoeksema, 2000).

W praktyce klinicznej konsekwencją tych badań jest to, że terapia depresji często koncentruje się na nauce akceptowania pewnych sprzeczności i budowaniu większej psychologicznej elastyczności, zamiast sztywnego dążenia do absolutnej spójności myśli i emocji.

Jeśli chciałbyś zgłębić ten temat bardziej szczegółowo, polecam przeszukać bazy naukowe, takie jak PubMed, Google Scholar czy APA PsycNet, używając fraz takich jak cognitive dissonance and depression, paradoxical thinking in psychology, rumination and cognitive flexibility.

Mam nadzieję, że to rzuca nieco światła na Twoje pytanie. Jeśli masz ochotę, chętnie porozmawiam szerzej na ten temat.