Czy można być emocjonalnym inwalidą?

Dzień dobry, chodzę na psychoterapię od 10 miesięcy. Zgłosiłam się ze względu na depresję, zaburzenia lękowe (lęk wolno płynący) oraz fobie. Po ok 6 miesiącach depresja mocno zelżała (łatwiej było mi wstać z łóżka, przestałam mieć myśli samobójcze, zniknęło chroniczne zmęczenie). Niestety wciąż utrzymują się liczne objawy, uniemożliwiające satysfakcjonujące funkcjonowanie (brak chęci do robienia czegokolwiek, obsesje i kompulsje, brak zainteresowań i planów oraz ciągły stan napięcia). Moja psychoterapeutka powiedziała, że musi nastąpić we mnie "transformacja" (ale nie wiem na czym ma ona polegać) i skoro do tej pory nie nastąpiła, to albo wydarzy się to za jakiś czas, albo jestem emocjonalnym inwalidą i będę miała tak do końca życia. Osobiście nie mogę się pogodzić z z takim "wyrokiem" i wydaje mi się, że problem może tkwić w kompetencjach mojej terapeutki. Ponieważ zastanawiam się nad jej zmianą, chciałam zapytać co Pani o tym myśli, czy faktycznie można stwierdzić, że ktoś jest niezdolny do rozwoju emocjonalnego?