Czy kartka o takiej treści: "Podejrzewam u siebie: zespół lęku uogólnionego, depresja, fobia społecz
Czy kartka o takiej treści: "Podejrzewam u siebie: zespół lęku uogólnionego, depresja, fobia społeczna, DDA, osobowość unikająca, osobowość anankastyczna, dystymia, uporczywe zaburzenia nastroju, agorafobia. Nie uważam że mam te wszystkie zaburzenia, ale myślę że występuje u mnie przynajmniej część ich objawów. Jednocześnie mam wątpliwości czy mam dane zaburzenie, czy go nie mam. Możliwe że dolega mi coś jeszcze oprócz tych zaburzeń które wymieniłam" nadaje się do wręczenia psychiatrce, psycholożce i psychoterapeutce zamiast kartki z wypisanymi objawami chorób które jak dotąd myślałam że mam (fobia społeczna, zespół lęku uogólnionego, depresja)? Jeśli chodzi o tę kartkę z wypisanymi objawami to nie przepisałam wszystkich objawów tych chorób z internetu, tylko te które mnie dotyczyły
3 odpowiedzi
Mam wrażenie, że masz dużą potrzebę autodiagnozy. To znaczy, że masz umiejętność obserwacji i oceny swoich zachowań. A gdybyś tak odłożyła na chwilę na bok (do szuflady) wszystkie diagnozy i spróbowała się zastanowić: "Co jest, tak naprawdę, przyczyną twojego cierpienia? Z twojej perspektywy. Jak to czujesz? Czego w twoim życiu jest za dużo, a czego za mało?" I spróbowała o tym po prostu opowiedzieć. Wierząc, że specjalista po drugiej stronie (psychiatra, psychoterapeuta) zapyta o to, co jest ważne do postawienia diagnozy, ale przede wszystkim, ważne żebyś poczuła się usłyszana, przyjęta z tym jak przeżywasz siebie w świecie, swoje życie. Objawy i diagnoza to drugorzędna sprawa. Po prostu s
Warto podkreślić, że samodziagnostyka na podstawie informacji znalezionych w Internecie może być niebezpieczna i nie jest zalecana. Internetowy opis objawów różnych zaburzeń może prowadzić do niepoprawnych diagnoz i dodatkowego stresu. Ostateczna diagnoza i leczenie powinny być ustalone przez wykwalifikowanego specjalistę, takiego jak psychiatra lub psycholog, na podstawie dokładnej oceny i rozmowy z pacjentem. Jednak jeśli masz wątpliwości lub obawy dotyczące swojego stanu zdrowia psychicznego, to jest to ważne, aby to wyrazić i omówić z lekarzem psychiatrą, psychologiem lub psychoterapeutą. Możesz wykorzystać kartkę, którą opisujesz, jako punkt wyjścia do rozmowy z nimi, ale ważne jest, aby podkreślić, że jest to twój osobisty sposób wyrażenia swoich obaw i nie jest to próba diagnozy. Terapeuci i psychiatrzy są przeszkoleni, aby pomóc pacjentom zrozumieć i ocenić ich stan zdrowia psychicznego na podstawie kompleksowej oceny, a nie tylko opisu objawów. Jeśli zastanawiasz się, czy masz konkretne zaburzenia lub jeśli masz wątpliwości co do swojego stanu psychicznego, to najlepszym krokiem jest umówienie się na konsultację z wykwalifikowanym specjalistą. Przeprowadzi on dokładną ocenę i pomoże określić ewentualne zaburzenia oraz zaplanować odpowiednie leczenie lub terapię. Nie bój się szukać pomocy od profesjonalistów, którzy mają doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu zaburzeń psychicznych. Pozdrawiam, Sylwia Walendziewska
Dzień dobry, Dziękuję za Pani pytanie. To, że stara się Pani uporządkować swoje myśli i przygotować do spotkania ze specjalistą, świadczy o dużej samoświadomości i chęci uzyskania rzetelnej pomocy. Czy taka kartka się nadaje? Tak, taka kartka może być bardzo pomocna podczas pierwszej wizyty u psychiatry, psychologa lub psychoterapeuty. Dzięki niej specjalista zyska szybki wgląd w Pani obawy i obszary, które Panią niepokoją. To również ułatwi rozmowę, zwłaszcza jeśli odczuwa Pani stres lub lęk przed bezpośrednim opisaniem swoich objawów. Jak można to ulepszyć? Choć lista nazw zaburzeń jest pomocna, jeszcze bardziej wartościowe będzie uzupełnienie jej o konkretne objawy, które Pani odczuwa. Zamiast skupiać się na samych nazwach diagnoz (które może zweryfikować specjalista), można dodać: a. Jakie objawy Pani odczuwa? (np. trudności z koncentracją, ciągłe napięcie, unikanie kontaktów społecznych) b. Od kiedy występują objawy? (czy to nowa sytuacja, czy objawy pojawiają się od lat) c. Jak wpływają na codzienne życie? (np. trudności w pracy, relacjach, utrata zainteresowań) d. Czy coś łagodzi objawy? (np. odpoczynek, konkretne aktywności) Przykładowa treść kartki: „Od dłuższego czasu doświadczam objawów, które utrudniają mi codzienne funkcjonowanie. Podejrzewam u siebie: zespół lęku uogólnionego, depresję, fobię społeczną, DDA, osobowość unikającą, osobowość anankastyczną, dystymię, uporczywe zaburzenia nastroju, agorafobię. Nie jestem pewna, czy mam te zaburzenia, ale zauważyłam u siebie: [wymienić objawy, np. ciągłe napięcie, unikanie ludzi, trudności ze snem, brak motywacji] Objawy pojawiły się około [podać okres], wpływają na [np. życie zawodowe, relacje z bliskimi]. Chciałabym zrozumieć, co się ze mną dzieje i jak mogę sobie pomóc.” Dlaczego to ważne? Specjalista na podstawie wywiadu klinicznego oceni, które objawy są kluczowe i czy pasują do określonych diagnoz. Nie musi Pani sama stawiać diagnozy – to zadanie psychiatry lub psychoterapeuty. Pani rolą jest opisać swoje doświadczenia jak najdokładniej. Podsumowanie: Proszę śmiało zabrać taką kartkę na wizytę. To dobry sposób, by uporządkować swoje myśli i nie pominąć niczego ważnego. Specjalista doceni Pani zaangażowanie, a rozmowa będzie bardziej konkretna i efektywna. Życzę powodzenia na wizycie i odwagi w dalszej drodze do lepszego samopoczucia. Radosław Helwich Terapeuta uzależnień
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




