Czy jeżeli doznałam w wieku nastoletnim dokuczania i odrzucenia ze strony rówieśników i mam problemy

witam, odpowiedzi zamieszczam obok Pani pytan Czy jeżeli doznałam w wieku nastoletnim dokuczania i odrzucenia ze strony rówieśników i mam problemy w relacjach z innymi ludźmi z powodu lęku społecznego, przez to, że w szkole mi dokuczano to czy psychoterapia pomoże mi w pokonaniu tego lęku i w nawiązywaniu i podtrzymywaniu relacji społecznych ? (tak, pomoze) Jaki nurt psychoterapii byłby dla mnie najlepszy ? (polecalbym kognitywno behawioralny) Czy psychoterapia polegałaby na rozdrapywaniu ran z przeszłości i przepracowaniu tych trudnych dla mnie doświadczeń szkolnych z okresu nastoletniego ? (po czesci tez, ale nie bedzie to "rozdrapywanie") Czy psychoterapia byłaby długoterminowa, kilkuletnia ? (raczej nie, ale nie beda to tez np. 3 m-ce.) Jestem 30 letnią kobietą i dopiero teraz jestem gotowa na terapię. Czy terapia w moim przypadku pomoże, jeżeli bardzo chcę zmiany i bardzo chcę współpracować z terapeutą ? (zaangazowanie Pacjentki/ta jest oprocz relacji terapeutycznej podstawowym czynnikiem w terapeutycznym sukcesie - wiec tak pomoze i to bardzo) zycze powodzenia

Dzień dobry, Tak, psychoterapia w odniesieniu do problemów i doświadczeń, które Pani opisuje moze być skuteczna i dać Pani narzędzia do radzenia sobie z lękiem w sytuacjach społecznych oraz wesprzeć w budowaniu bliższych, bardziej satysfakcjonujących relacji z innymi ludźmi. Nie uważam, żeby Pani wiek miał stanowić tu jakąkolwiek przeszkodę - dużo ważniejsza w mojej opinii jest Pani gotowość do pracy nad sobą w relacji terapeutycznej i wprowadzania zmian w życie. Jesli chodzi natomiast o Pani pytania o dobór nurtu terapeutycznego, czas trwania terapii i tematykę, która miałaby być w takiej terapii, to sądzę, że powrót do trudnych wydarzeń z Pani przeszłości jest nieunikniony - terapeuta prawdopodobnie będzie potrzebował dowiedzieć się, co się działo i jak Pani reagowała na te wszystkie rzeczy, ponieważ im lepiej bedzie Panią rozumieć, tym skuteczniej bedzie w stanie z Panią pracować i bardziej adekwatnie Panią wspierać. Terapia w moim rozumieniu nie jest jednak, jak to Pani określiła, "rozdrapywaniem ran", a raczej ich oczyszczaniem, aby mogły się wreszcie zagoić. Nurtem terapeutycznym, który ja bym Pani proponowała, jest nurt psychodynamiczny, ponieważ ważnym elementem pracy w nim jest omawianie relacji terapeutycznej. Terapeuta pracując z Panią w tej modalności zapewne sprawdzałby z Panią, jak Pani na niego reaguje i jak przeżywa go w tej relacji oraz zapraszałby Panią do refleksji na ten temat. Co więcej, najpewniej chciałby omawiać z Panią to co aktualnie dzieje się - lub nie - w Pani relacjach, jakie są w nich Pani uczucia, oczekiwania i obawy oraz łączył je z Pani poprzednimi doświadczeniami - nie w kontekście juz wspomnianego "rozdrapywania ran", ale z intencją zachęcenia Pani do wyciągania wniosków. Taka psychoterapia jest pracą długoterminową, nie mniej jednak - skuteczną, dającą trwałe efekty. Pozdrawiam, Małgorzata Iwańczyk Gabinet Psychoterapii Dobra Przestrzeń w Katowicach i Gliwicach

Dzień dobry, motywacja w terapii jest jednym z kluczowych elementów i ma realny wpływ na przebieg procesu terapeutycznego. Zachęcam do konsultacji psychoterapeutycznej w nurcie behawioralno-poznawczym, która w dużej mierze opiera się na bieżących trudnościach i pozwoli Pani zrozumieć lęk, który Pani towarzyszy. Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego!

Odpowiedzi po kolei: - nie tylko, - jesli woli Pani, aby ktos prowadzil Pani proces - podejscia dyrektywne (np. pozn-behaw), jesli woli Pani, aby ktos byl kroczek z tylu i pomagal Pani nazywac to co sie dzieje w Pani - podejscia niedyrektywne (np. psychodyn) - psychoterapia nie zajmuje sie historia, ale terazniejszoscia. Problem polega na tym, ze my w terazniejszosci czesto rozgrywamy cos z przeszlosci. Czyli teoretycznie jest 2026 rok, a Pani moze miec w rzeczywistosci wewnetrznej - nadal 5lat, - podejscia dyrektywne - krotkoterminowa tylko aby zmniejszyc objawy, wycofac tylko objawy, podejscia niedyrektywne - dlugoterminowa (min 1 rok np. u mnie - niestety), - chodzi o wspolprace z terapeuta, ale bardziej akcentowalbym prace (wspolprace) ze soba - to jest do przerobienia. Powodzenia w wyborach !!! Za rok, obojetnie co Pani podejmie, bedzie po temacie.

Dzień dobry, takie doświadczenia jak odrzucenie czy dokuczanie ze strony rówieśników mogą mieć wpływ na późniejsze funkcjonowanie w relacjach, szczególnie jeśli wiązały się z poczuciem wstydu, bycia ocenianą lub niewystarczającą. Psychoterapia może pomóc zarówno w zrozumieniu, skąd bierze się lęk społeczny, jak i w pracy nad tym, co dzieje się obecnie — np. unikaniem kontaktów, obawą przed oceną czy trudnością w budowaniu bliskości. Nie każda terapia polega na wielokrotnym wracaniu do trudnych wydarzeń z przeszłości. Czasem ważne jest przyjrzenie się tym doświadczeniom, ale równie ważne jest uczenie się nowych sposobów reagowania i funkcjonowania w teraźniejszości. Nie ma jednego nurtu, który byłby najlepszy dla każdej osoby. Warto szukać psychoterapeuty, który ma doświadczenie w pracy z lękiem społecznym, trudnościami w relacjach i doświadczeniami odrzucenia. Długość terapii zależy od wielu czynników — celów, nasilenia trudności i przebiegu pracy. Nie zawsze oznacza to kilkuletni proces. To, że ma Pani dziś gotowość, aby się tym zająć, jest dobrym momentem, żeby rozpocząć taką pracę.