Czy jest coś takiego jak: "Orzeczenie do ksztalcenia specjalnego dla uczniów w normie intelektua

Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego może dostać osobą niepełnosprawna intelektualnie. Orzeczenie może również otrzymać osoba w normie intelektualnej z rozpoznanym: autyzmem, zespołem Aspergera, niedosłuchem, niedowidzeniem, niepełnosprawna ruchowo, z afazją, niedostosowana społecznie.

O orzeczenie może starać się osoba z niepełnosprawnością, ale także osoba z diagnozą m.in. aspergera czy autyzmu

Tak. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego może dotyczyć ucznia w normie intelektualnej – np. z powodu autyzmu (w tym ZA), niepełnosprawności słuchu, wzroku, niepełnosprawności ruchowej (w tym afazji) albo niedostosowania społecznego czy zagrożenia niedostosowaniem.

Uczeń może realizować kształcenie (zgodnie z orzeczeniem i wyborem rodzica) w szkole ogólnodostępnej, integracyjnej albo specjalnej.

To nie znaczy, że „niepełnosprawność intelektualna” jest osobnym dokumentem poza tym orzeczeniem – to jedna z podstaw wydania orzeczenia o kształceniu specjalnym. Osobnym dokumentem (w innym systemie, głównie do świadczeń) jest natomiast orzeczenie o niepełnosprawności wydawane przez powiatowy czy miejski zespół ds. orzekania.

Tak, istnieje orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego dla uczniów w normie intelektualnej.
Orzeczenie to nie jest tożsame z diagnozą niepełnosprawności intelektualnej.

Do kształcenia specjalnego mogą kwalifikować się m.in. uczniowie:

ze spektrum autyzmu (w tym z zespołem Aspergera),

z ADHD,

z afazją i zaburzeniami komunikacji językowej,

z niepełnosprawnością ruchową, wzrokową lub słuchową,

z chorobami przewlekłymi,

z głębokimi i utrwalonymi trudnościami emocjonalno-społecznymi,
przy prawidłowym poziomie rozwoju intelektualnego.

Uczniowie z takim orzeczeniem mogą realizować obowiązek szkolny w szkole ogólnodostępnej, integracyjnej lub – w uzasadnionych przypadkach – specjalnej, z odpowiednimi dostosowaniami i wsparciem (np. IPET).

Diagnoza niepełnosprawności intelektualnej jest odrębnym rozpoznaniem klinicznym i może, ale nie musi, stanowić podstawę do wydania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Orzeczenie dotyczy przede wszystkim potrzeb edukacyjnych ucznia, a nie samej diagnozy medycznej.

Tak, dziecko lub uczeń może otrzymać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, pod warunkiem posiadania aktualnej diagnozy lekarskiej oraz psychologiczno-pedagogicznej, która potwierdza, że jego funkcjonowanie wymaga specjalnej organizacji procesu edukacyjnego. Podstawą zawsze jest dokumentacja medyczna i specjalistyczna, wskazująca na trudności o charakterze trwałym, a nie przejściowym.
Orzeczenie może być wydane m.in. dla dzieci:
- z niepełnosprawnością sensoryczną (wzrok, słuch),
- z niepełnosprawnością ruchową (w tym z afazją),
- z niepełnosprawnością intelektualną (lekka, umiarkowana, znaczna),
- z autyzmem, w tym zespołem Aspergera,
- z niedostosowaniem społecznym lub zagrożeniem niedostosowaniem społecznym.
Jednocześnie orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego nie oznacza automatycznie niepełnosprawności intelektualnej. Takie orzeczenie mogą otrzymać również uczniowie w normie intelektualnej, jeśli trudności dotyczą np. komunikacji, relacji społecznych, regulacji emocji, zachowania czy funkcjonowania sensorycznego, jak ma to miejsce m.in. u dzieci w spektrum autyzmu, z afazją czy z niepełnosprawnością ruchową. Uczniowie z orzeczeniem nie są automatycznie kierowani do szkół specjalnych. Mogą uczyć się w szkole ogólnodostępnej, integracyjnej lub specjalnej, decyzja zależy od indywidualnych potrzeb dziecka, a nie samej diagnozy.
Warto też podkreślić, że diagnoza np. o niepełnosprawności intelektualnej mówi, z jakimi trudnościami dziecko się zmaga, a orzeczenie mówi, jakie wsparcie szkoła musi mu zapewnić.