Czy jeśli ktoś chce wymusić na mnie żebym przyznała że mój udział w rozmowie był nieodpowiedni, a ja

Czy jeśli ktoś chce wymusić na mnie żebym przyznała że mój udział w rozmowie był nieodpowiedni, a ja mówię, że byłam wtedy zła i jestem w stanie teraz poprowadzić ją lepiej. To moja odpowiedź mówi o moim braku szacunku do rozmówcy? Wg mnie jeśli powiem że popełniłam błąd podczas tej rozmowy to nie jest to do końca prawda, ponieważ ja to zrobiłam z pełną świadomością i biorę za to odpowiedzialność. Nie było to powiedziane bez sensu. Natomiast na pewno mogę powiedzieć że umiem poprowadzić tą rozmowę lepiej- jak jestem spokojna. Mąż zapytał co czytam. Powiedziałam „psycholożka opowiada…” i on przerwał mówiąc: co czytasz pytam? Więc zapytałam czy chce żebym mu odpowiedziała, bo nie wiedziałam czy mnie w ogóle słyszy i po co pyta ponownie skoro mi nie dał odpowiedzieć. A on: co czytasz pytam. Więc zamilkłam z miną zaskoczoną. I potem już była afera ze ze mną się nie da rozmawiać, jak nie odpowiadam na pytania. Czy mogę przyznać że popełniłam błąd nie odpowiadając mu choć zadał pytanie 3x.

6 odpowiedzi


Dzień dobry. Dziękuję, że dzieli się Pani swoją sytuacją, naprawdę widać, jak bardzo stara się Pani zrozumieć zarówno siebie, jak i przebieg tej rozmowy. To, co Pani opisuje, nie świadczy ani o braku szacunku, ani o złych intencjach. Pokazuje raczej, że była Pani w trudnej emocjonalnie chwili i próbowała odnaleźć się w chaotycznej komunikacji. To naturalne, że kiedy ktoś powtarza pytanie, przerywa lub nie daje nam dokończyć, może pojawić się dezorientacja czy napięcie. Pani reakcja w formie upewnienia się, czy w ogóle jest sens odpowiadać, skoro nie została Pani wysłuchana, była ludzką próbą uporządkowania sytuacji, a nie oznaką ignorowania rozmówcy. Nie musi też Pani „przyznawać się do winy”, jeśli czuje Pani, że działała świadomie i zgodnie ze sobą. Można jednocześnie uznać, że w tamtym momencie emocje były silne, że dziś poprowadziłaby Pani tę rozmowę spokojniej oraz że Pani intencją nie było lekceważenie męża. Może Pani powiedzieć na przykład: „W tamtej sytuacji poczułam się zaskoczona i niepewna, bo zadałeś pytanie, a równocześnie mi przerwałeś. Dlatego zareagowałam w taki sposób. Widzę, że mogłam odpowiedzieć prościej, ale nie wynikało to z braku szacunku.” Taka odpowiedź nie obwinia ani jego, ani Pani a pokazuje, że bierze Pani odpowiedzialność za swoją reakcję, ale nie za cudze emocje czy interpretacje. Najważniejsze: to, że chce Pani o tym rozmawiać i analizuje własne zachowanie, pokazuje ogromną uważność i dojrzałość. W relacjach nie chodzi o to, by „przyznać się do winy za wszelką cenę”, tylko by rozumieć wzajemnie swoje intencje i sposób reagowania. Życzę wszystkiego dobrego, pozdrawiam serdecznie.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

ChatGPT powiedział: Twoja odpowiedź nie świadczy o braku szacunku — świadczy o tym, że próbujesz wyjaśnić kontekst swojego zachowania i bierzesz za nie odpowiedzialność w sposób uczciwy. To, że mówisz „mogę poprowadzić tę rozmowę lepiej, kiedy jestem spokojna”, pokazuje dojrzałość, a nie unikanie winy. Zachowanie męża — powtarzanie pytania, zanim skończyłaś odpowiadać — mogło być dla Ciebie dezorientujące i mogło wywołać naturalną reakcję zatrzymania się. W tej sytuacji „błąd” nie polegał na braku odpowiedzi, lecz na tym, że oboje źle się usłyszeliście i weszliście w napięcie zamiast doprecyzować intencje. Możesz powiedzieć: „Nie odpowiedziałam, bo poczułam się zaskoczona, ale rozumiem, że mogło to wyglądać jak ignorowanie — następnym razem spróbuję to jasno powiedzieć”. To nadal odpowiedzialność, ale bez przyjmowania winy za coś, czego nie zrobiłaś celowo. Pamiętaj, że w zdrowej komunikacji obie strony mają obowiązek mówić jasno i słuchać uważnie, a nie tylko jedna. Taka sytuacja częściej wynika z napięcia między Wami niż z czyjegoś braku szacunku, więc najlepiej rozmawiać o tym spokojnie, bez oskarżeń.


Dzień dobry! Twoja odpowiedź nie była wyrazem braku szacunku — przeciwnie, pokazała świadomość emocji i gotowość do refleksji. Nie musisz przyznawać się do błędu tylko dlatego, że ktoś tego oczekuje, jeśli w Twoim odczuciu działałaś świadomie i uczciwie. Możesz jednocześnie zauważyć, że zabrakło odpowiedzi w rozmowie, ale nie rezygnując z własnej perspektywy i emocji. Taka postawa świadczy o dojrzałości i szacunku do samej siebie, nie o braku zaangażowania w relację. Pozdrawiam


Dzień dobry. To co Pani opisuje, wygląda na sytuację, w której obie strony poczuły się niezrozumiane. W momentach napięcia często reagujemy impulsywnie lub zamykamy się w sobie - to nie musi świadczyć o braku szacunku, a raczej o emocjach, które są w danej chwili trudne do uniesienia, nie oznacza to również winy czy błędu. Każdemu zdarzają się sytuacje, w których 'dobra' odpowiedź przychodzi dopiero po czasie. Warto zastanowić się, jak wyglądała ta sytuacja z obu stron - co Pani czuła, gdy mąż powtarzał pytanie i co on mógł czuć, widząc, że Pani trudno odpowiedzieć. Taka refleksja nad perspektywą obu stron często pomaga lepiej zrozumieć dynamikę rozmowy i ułatwia późniejsze wyjaśnienie nieporozumienia. Jeśli zależy Pani na poprawie komunikacji, pomocne może być mówienie wprost o tym, że np. potrzebuje Pani chwili żeby zebrać myśli - to niewielka zmiana, a realnie może dać efekty. Wszystkiego dobrego!


Dzień dobry. Z Pani opisu wynika, że trudność dotyczy nie tylko samej rozmowy z mężem, ale również tego, w jaki sposób każde z Państwa rozumie odpowiedzialność za swoje zachowanie, przyznawanie się do błędu oraz okazywanie szacunku. Rozumiem, że może być dla Pani frustrujące, kiedy próbuje Pani wyjaśnić swoje intencje, a druga osoba oczekuje konkretnego przyznania się do winy. Chciałabym przede wszystkim podkreślić, że nieprzyznanie się do błędu w formie oczekiwanej przez rozmówcę nie jest automatycznie oznaką braku szacunku. Można uznawać, że własne zachowanie nie było najlepszym sposobem komunikacji, a jednocześnie nie zgadzać się z interpretacją drugiej osoby. W opisanej sytuacji mąż zapytał Panią, co czyta, a kiedy zaczęła Pani odpowiadać, przerwał i ponowił pytanie. Pani z kolei poczuła się zaskoczona i prawdopodobnie niezrozumiana, ponieważ miała Pani poczucie, że właśnie udziela odpowiedzi. W takiej sytuacji milczenie mogło być reakcją na narastające napięcie, a nie świadomym zamiarem okazania braku szacunku. Jednocześnie warto zauważyć, że mąż mógł oczekiwać konkretnej informacji, na przykład tytułu książki, podczas gdy Pani zaczęła opowiadać o jej treści. Samo takie nieporozumienie nie musi oznaczać, że którakolwiek ze stron postąpiła niewłaściwie. Trudność pojawiła się w sposobie reagowania na to nieporozumienie. Pyta Pani, czy może przyznać, że popełniła błąd, nie odpowiadając na pytanie zadane trzykrotnie. Może Pani tak powiedzieć, jeśli rzeczywiście uważa Pani, że milczenie nie było najlepszą reakcją. Nie musi Pani jednak używać słowa „błąd”, jeśli nie oddaje ono tego, co Pani myśli i czuje. Można wziąć odpowiedzialność za własne zachowanie bez przyjmowania całej winy za przebieg rozmowy. Przykładowo mogłaby Pani powiedzieć: „Kiedy przerwałeś mi odpowiedź i ponownie zadałeś pytanie, poczułam złość i zaskoczenie. Dlatego przestałam odpowiadać. Rozumiem, że moje milczenie mogło być dla ciebie nieprzyjemne. Dzisiaj mogłabym zareagować inaczej i powiedzieć wprost, że chcę dokończyć swoją wypowiedź. Jednocześnie zależy mi, żebyś również pozwalał mi odpowiadać bez przerywania”. Taki komunikat zawiera zarówno uznanie własnej odpowiedzialności, jak i wskazanie zachowania drugiej osoby, które przyczyniło się do napięcia. Nie wymaga od Pani zaprzeczania własnym emocjom ani uznawania, że cała sytuacja była wyłącznie Pani winą. Warto też rozróżnić intencję od skutku. To, że zrobiła Pani coś świadomie, nie oznacza, że nie mogło to być błędem w komunikacji. Możemy świadomie zareagować pod wpływem złości, a później uznać, że dana reakcja nie służyła porozumieniu. Przyznanie tego nie musi oznaczać wyrzeczenia się własnych racji. Podobnie mąż może uważać, że chciał jedynie uzyskać odpowiedź, ale warto, aby również zastanowił się, jak jego przerywanie wpłynęło na przebieg rozmowy. Niepokojące byłoby natomiast, gdyby podobne rozmowy regularnie kończyły się wymaganiem od Pani przyznania się do winy, bez możliwości przedstawienia własnej perspektywy. W zdrowej komunikacji obie osoby mają prawo do emocji, wyjaśnienia intencji i wskazania, co je zraniło. Odpowiedzialność za jakość rozmowy nie powinna spoczywać wyłącznie na jednej stronie. Jeżeli takie sytuacje często powtarzają się w Państwa małżeństwie, warto rozważyć konsultację z psychologiem lub psychoterapeutą par, o ile oboje czują się bezpiecznie w relacji i są gotowi przyjrzeć się własnemu sposobowi komunikacji. Na koniec chciałabym zwrócić uwagę na najważniejszą kwestię. Nie musi Pani wybierać pomiędzy przyznaniem się do całkowitej winy a całkowitym odrzuceniem odpowiedzialności. Może Pani jednocześnie powiedzieć, że świadomie zamilkła, rozumie konsekwencje swojej reakcji i następnym razem chciałaby zachować się inaczej. Ma Pani również prawo oczekiwać, że mąż przyjrzy się własnemu zachowaniu. Wzajemny szacunek nie polega na wymuszaniu określonych słów, ale na gotowości do wysłuchania i zrozumienia perspektywy drugiej osoby.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że może Pani uznać, że sposób, w jaki poprowadziła Pani tę rozmowę, nie był najlepszy, bez przyjmowania etykiety „byłam nieuprzejma” albo „nie szanowałam rozmówcy”. To są różne rzeczy. Z Pani opisu wynika, że mąż zapytał: „co czytasz?”, Pani zaczęła odpowiadać, on przerwał i powtórzył pytanie. Pani odebrała to jako sygnał, że nie słucha odpowiedzi albo jej nie przyjmuje. Potem zamilkła Pani ze złości i zaskoczenia. To było zachowanie świadome, ale świadome zachowanie też może być później ocenione jako mało pomocne dla rozmowy. Może Pani powiedzieć na przykład: „Tak, mogłam odpowiedzieć jeszcze raz i wtedy rozmowa prawdopodobnie potoczyłaby się lepiej. Zamilkłam, bo poczułam się zignorowana i zdenerwowana. Biorę odpowiedzialność za to, że nie odpowiedziałam, ale nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że zrobiłam to z braku szacunku.” To jest bardzo uczciwe. Nie trzeba mówić: „popełniłam błąd” jeśli słowo „błąd” brzmi dla Pani jak przyznanie, że całe zachowanie było bezsensowne albo nieuzasadnione. Można powiedzieć: „To nie była najlepsza reakcja.” albo: „Dziś poprowadziłabym tę rozmowę inaczej.” To często jest precyzyjniejsze. Ważne jest też, że odpowiedzialność za rozmowę nie leży tylko po jednej stronie. Jeśli Pani zaczęła odpowiadać, a mąż wszedł w słowo i powtarzał pytanie, to również mogło być odbierane jako nieuważne albo naciskające. Dlatego zdrowa rozmowa nie powinna wyglądać jak wymuszanie zeznań: „przyznaj, że to ty zawiniłaś”. Lepszy model brzmi: „Ty mogłeś dać mi dokończyć. Ja mogłam nie wycofywać się w ciszę. Oboje możemy następnym razem zrobić to lepiej.” To nie jest rozmywanie odpowiedzialności. To jest widzenie całej interakcji. Jeżeli mąż domaga się od Pani konkretnej formuły typu: „masz przyznać, że zachowałaś się źle” i nie wystarcza mu, że mówi Pani: „rozumiem, co zrobiłam i zrobiłabym to inaczej”, to zwróciłabym uwagę, czy problem nie przesuwa się z komunikacji na potrzebę uzyskania od Pani przyznania winy. Szacunek w rozmowie nie polega na tym, że zawsze natychmiast odpowiadamy na pytanie. Bardziej na tym, że nie poniżamy, nie obrażamy, nie manipulujemy i jesteśmy gotowi wrócić do rozmowy spokojniej. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z konfliktami małżeńskimi, komunikacją, granicami, eskalacją i sytuacjami, w których rozmowa zamienia się w walkę o to, kto ma rację. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka w takiej sytuacji skupiłabym się na tym, jak oboje możecie mówić o zachowaniu bez przypisywania sobie nawzajem złych intencji. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące odpowiedzialności bez upokarzania, przepraszania bez fałszywego poczucia winy, przerywania rozmów i naprawiania konfliktów w związku. Najkrócej: tak, może Pani przyznać, że nieodpowiedzenie nie pomogło rozmowie. Nie musi Pani jednak przyjmować, że zrobiła to Pani z braku szacunku, jeśli tak tego nie doświadczała.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.