Czuję się bardzo osamotniona.Moja przyjaciółka wyjechała z chłopakiem do innego miasta i mamy słaby

Czuję się bardzo osamotniona.Moja przyjaciółka wyjechała z chłopakiem do innego miasta i mamy słaby kontakt, mój chłopak pracuje od rana do wieczora a potem idzie spać, więc gadamy i spotykamy się praktycznie tylko w weekendy. Próbowałam znów zakolegować się ze starymi znajomymi, ale gdy się z nimi spotykam dalej czuję się samotna. Dosłownie potrafię siedzieć przed kimś przy kawie i czuć się tak samotnie, że chce mi się płakać. Hobby też nie daje mi żadnej radości, pozostaje pustka przez co nie mam ochoty nawet zaczynać. Wieczorami nie mogę zasnąć, a co poranek dzieje się coś strasznego, rano mam takiego doła, że zastanawiam się czy moje beznadziejne życie ma sens. Mam wrażenie, że nic nie osiągnę, bo jestem do niczego. Nie żyje tylko po prostu jestem. Nie nadaje się do niczego, wstaje rano tylko dlatego, by nie sprawić zawodu rodzicom, a pracuje i studiuje. Udaje, że jest okej, ale mam coraz bardziej dość. Jak już zasnę to potrafię spać i 12h,a rano znów to uczucie. Często nawet błagam znajomych o spotkania byleby tylko nie być samą, a one i tak potem nie dają mi satysfakcji i łapie doła. Coraz częściej mam też ataki paniki, które utrudniają mi funkcjonowanie. Mam też wrażenie, że nie odcięłam się od "pępowiny" w odpowiednim momencie i boli mnie nawet to, że mimo, że jestem w moim domu rodzinnym to moi rodzice mają swoje życie, chodzą do znajomych a ja siedzę w domu i czekam na nich, żeby mieć z kim pogadać. Chciałabym zmienić swoje życie, ale zbyt się boję, że się nie uda, że nie dam rady, że umiem za mało. Boję się nawet, że jak się z kimś spotkam to ta osoba uzna mnie za zbyt nudną by nawiązać ze mną głębsze relacje.