Cześć Mam 31 lat. Byłem znecany fizycznie przez ojca oraz w dużej mierze psychicznie przez matkę

Cześć

Mam 31 lat. Byłem znecany fizycznie przez ojca oraz w dużej mierze psychicznie przez matkę.
Kilka lat w dzieciństwie tak mniej więcej wyglądało. 4 lata temu +/- gdy za pytałem matkę w domu rodzinnym, dlaczego? To odpowiedziała jednoznacznie: ,,Nie było innego sposobu by zmusić Cię do nauki" i czy zmusiła? Nie! Człowiek był słaby, mały i zależny był materialnie itp. od rodziców. Częste ucieczki z domu, szkoła przetrwania budowania zimą szałasu by przetrwać temp. -10 stopni Celsjusza. Wybiegałem bez butów ojciec mnie gonił. Dziecko nie powinno wiedzieć jak budować schronienie by przetrwać warunki atmosferyczne. Byłem bity zawzyczaj pasem, ojciec wpadał w furię i na oślep nim uderzał, zasłaniałem twarz. Dłonie, przed ramienia były sine, kolory od fioletu, żółci, zieleni, niebieskiego, czerwieni. Czasem uderzył w twarz. A jak trafił w lampę to matka do dziś obwinia że to moja wina a nie ojca. Ojciec mnie lał pasem a matka w pokoju obok grała w pasjansa lub w kuchni gotowała obiad dla żywiciela rodziny. Płacz, krzyk, lęk ich karmił. Mój ojciec za katował psa w między czasie co zmarł w wyniku ran nie zaleconych. Matka wypisywała mi zwolnienia na w-f w szkole podstawowej bo bała się prawa. Nikt by nie uwierzył mi bo to rodzina porządną. Ojciec łał po czym jechali na godzinę do kościoła i kontynuował czyny. W dzieciństwie napisałem list do policji, opisując zdarzenia, gdzie matka odkryła to w moim łóżku i mnie wyśmiała że mi nikt nie uwierzy. Strach ja obudził. Kazała mi uczyć w nocy, gdy zasypiałem przy stole to mnie budziła, gdy wymyślałem się do łóżka to przychodziła i wyciągała mnie z niego. Przepisywałem notatkę z książki do zeszytu i jak zrobiłem jeden błąd ortograficzny to wyrywała kartkę i odpoczynku, gdy łza mi spłynęła i rozmyło literkę to także wyrywała używając słów matoł itp. w dzień chodziłem do szkoły nie wyspany ponownie przynosiłem niedostateczne oceny, ojciec mnie lał. Kółko. Dużo więcej było takich do siebie podobnych historii. Od 3 dobrych lat chce pójść do psychoterapeuty ale zawsze coś mnie hamowało. Chciałbym aby rodziców spotkało to samo co mnie, chciałbym aby ręką sprawiedliwości dopadła ich ale jest to słowo przeciwko słowu. Przez sąd przedawnione. Według mojego wewnętrznego prawa to ja jestem tygrys a oni żółwiem. Role się odwróciły. Mój ojciec mnie dotkliwie pobił w wieku 11 lat, później i wcześniej też ale wtedy pamiętam to bo nagle jechałem na kolonie w góry, później nad morze miesiąc później. Pomimo tego nie przestawał pokazywać kto tu jest silny i ma rację. Od strony psychologa nie chce wręcz informacji podręcznikowej bo to negatywnie może wpłynąć w ciągu przysłowiowych ,,10 sekund" Bądź po prostu człowiekiem dla człowieka, istota wyrozumiała. Jestem jak lokomotywa z każdym metrem (latami) rozpędza mój gniew, wspomnienia co jakiś czas wracają z różnych sytuacji z życia dziecka. Dlatego potrzebuje specjalistę. Gdy bym miał wybierać to zdecydowanie kobietę bo mężczyzna może obudzić we mnie złość. Nie mówię że są gorsi od kobiet, na pewno są także bardzo dobrzy w swojej specjalizacji jak panie. To w skrócie największym możliwym co udało mi trochę zbliżyć do sytuacji za istniałej głównie 20-21 lat temu. To także pokazuje jaki ma to rozmach w życiu dorosłym, dziecko wsiąka to jak gąbka.