Co zrobić z dołem psychicznym i brakiem entuzjazmu w wieku 13 lat?

Witam Cię. Rozumiem, że jest Ci bardzo trudno, ale zachęcałabym Cię abyś zwróciła się ze swoim problemem do rodziców. Jeżeli mama nie ma czasu może mogłabyś napisać do niej list i opisać swoje uczucia. Nie warto się izolować, bo stan depresyjny będzie się pogłębiał. Może jest inna bliska dorosła osoba w Twoim otoczeniu której mogłabyś zwierzyć się ze swoich problemów? Życzę powodzenia

Dzień dobry, dobrze by było, gdybyś postarała się porozmawiać z rodzicami i powiedziała im, to co napisałaś w komentarzu do mnie.Obniżony nastrój niekoniecznie musi oznaczać depresję, ale z całą pewnością sygnalizuje, że cierpisz, jest Ci źle, że jakieś potrzeby domagają się zaspokojenia; m.in. tak jak napisałaś: uwagi, rozmowy, bliskości. Jeśli kontakt z rodzicami jest utrudniony, to może spróbuj najpierw porozmawiać z psychologiem szkolnym, pedagogiem. Z całą pewnością zaproponują Ci jakąś formę pomocy i wsparcia. Pozdrawiam

Dzień dobry,
Widzę, że masz teraz ciężki czas, dużo smutku, czujesz sie samotna i brakuje Ci wsparcia bliskich osób, przyjaciół. Jesteś w wieku, gdy na inne trudności nakłada się to, że w tym czasie zmiany w nas są tak duże i gwałtowne, że często ciężko się w tym odnaleźć, często też widzimy świat w ciemnych barwach. O tym jak Ci ciężko warto powiedzieć rodzicowi, mamie lub tacie, to ważne żeby osoby bliskie wiedziałe o Twoich przeżyciach, żeby mogli CI pomóc. Pomocne może być też udanie się do psychologa,najlepiej psychologa terapeuty, i w zaufaniu z kimś porozmawiać kto pomoże Ci poukładać myśli, uczucia, zobaczyć problemy z dystansu. Być może w Twojej szkole jest psycholog, do którego możesz się udać? Poza szkołą możesz skorzystać z pomocy w poradni psychologiczno-pedagogicznej (poproś o terapeutę), poradni zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży (potrzebne skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu) lub w prywatnym gabinecie. Ponieważ jesteś niepełnoletnia, pierwszy raz będzie musiał iść z Tobą rodzic i podpisać zgodę. Jeśli obawiasz się o poufność - psycholog psychoterapeuta nie będzie przekazywał żadnych tajemnic jakie mu powierzysz rodzicom, chyba że będzie to coś co zagraża Twojemu życiu i zdrowiu. Pozdrawiam

Porozmawiaj o swoich trudnościach i obawach z rodzicami. Jeśli czujesz, że to może być pomocne, poproś ich, byście poszli razem do terapeuty, który pracuje z dziećmi i młodzieżą. Z pomocą specjalisty będziecie mogli porozmawiać razem na tematy, które są dla Was ważne i poszukać najlepszych dla siebie rozwiązań. Jeśli na ten moment jest to dla Ciebie trudne, skorzystaj z ogólnopolskiego telefonu zaufania dla młodzieży, bardzo łatwo znajdziesz ich numer w Internecie. Nie czekaj, działaj. Pamiętaj, nie jesteś sama!

Dzień dobry.
To rzeczywiście musi być trudno mieć często taki smutny nastrój. Rozumiem, że rodzice są mocno zajęci swoimi sprawami i masz poczucie, że zbyt mało poświęcają Ci uwagi. Nie piszesz jak układa Ci się z rówieśnikami? Czy masz wśród nich osobę lub osoby z którymi masz dobry kontakt i można z nimi porozmawiać o problemach? A może są Twoim życiu dziadkowie, którzy chętnie spędzą z Tobą czas? Warto się porozglądać dookoła i pomóc sobie. To naturalna tęsknota, że się chce mieć kogoś koło siebie, komu można zaufać. Ale też czasami trzeba włożyć trochę własnego wysiłku,żeby go znaleźć. Nie ma też ludzi idealnych, czasami ci, których kochamy bądź lubimy mogą popełniać błędy. Warto wtedy z nimi o tym porozmawiać i próbować nareperować relacje.
Spróbuj porozmawiać z rodzicami. Powiedz im o swoim nastroju. Myślę, że Cię kochają i jest dla nich ważne co czujesz.
Pozdrawiam i trzymam kciuki :)
Barbara Tubielewicz

Dzień dobry, widać, że tęsknisz za kimś bliskim,kto poświęci Ci trochę czasu. Niestety życie nastolatki nie jest proste: dużo stresujących sytuacji,ciągle zajęci rodzice, wymagania.Piszesz,że dużo rzeczy Cie denerwuje, przejmujesz się opinia innych i często płaczesz.Trudno powiedzieć, czy jest to depresja, czy zbyt dużo rzeczy wydaje Ci się trudnych przejmujesz się nimi i nie masz z kim o tym pogadać. W wielu szkołach jest psycholog lub pedagog, możne zgłosisz się do takiej osoby i spróbujesz powiedzieć jak się czujesz? Wiem, że to wymaga odwagi ale warto spróbować. Pozdrawiam. A.J