Bulimia - jak sobie z tym poradzić?

Szanowna Pani,
Bulimia to poważna choroba. Opracowań naukowych na ten temat jest bardzo wiele. Nie będą się tutaj powielać, gdyż tak jak Pani wspomniała – literatura ta już została przez Was dogłębnie wchłonięta. Podobnie jak z paleniem papierosów, narkomanią, alkoholizmem – nie wystarczy przeczytać „czegoś” na ten temat i wdrożyć znane przez siebie sposoby. Objadanie się i zwracanie (które funkcjonuje pod nazwą Bulimia) jest pewnym wypracowanym mechanizmem, który powstał „na coś”. To tak jak człowiek płacze -to też płacze z jakiegoś powodu. Łzy są „ na coś”. W procesie leczniczym, nie wiele da samo zwalczenie mechanizmu płakania. Trzeba poznać to „ coś” co wywołuje te łzy i potem zadziałać leczniczo na „to coś”. Podobnie w przypadku bulimii. Sama kontrola jedzenia i zwracania nic nie da. Należy dowiedzieć się co jest podłożem tego mechanizmu i na tą przyczynę zadziałać leczniczo a nie na objaw. Proszę Panią, to szlachetne, że Pani chce pomóc koleżance. Niestety zaczynam czuć strach przed tym co nazywa się współuzależnienie ( gdyż może być tak, że za chwilę Pani będzie się bardziej przejmowała losem koleżanki niż ona sama sobą, a ona bez Pani nie będzie mogła funkcjonować). Przychodzi taki moment, że warto przestać walczyć samemu i należy oddać się w ręce specjalistów. Koleżanka powinna udać się do Kliniki Chorób Metabolicznych ( taka jest np w Katowicach Ochojcu i w Krakowie). Doraźnie można udać się do psychiatry bądź na konsultację do psychoterapeuty. Proszę Panią- trzymam kciuki. To ważne, że Pani reaguje na problem przyjaciółki. Teraz przyszedł ten moment, że należy wziąć koleżankę pod rękę i zaprowadzić ją do wskazanego miejsca. Pozdrawiam.

Witam,
widzę, że bardzo zależy Pani na koleżance, stara się jej Pani pomóc na wszelkie dostępne sposoby. To cenne mieć taką osobę koło siebie :-)
Skoro problem z objadaniem się i zwracaniem pokarmu trwa już tyle lat, jak i obie Panie macie przeczytane informacje dostępne w Internecie, nie będę pisać podstawowych spraw. Podzielę się tym, co pomaga osobom zgłaszającym się do mnie na terapię z tym problemem.
Po pierwsze regularne uczestnictwo w grupie anonimowych żarłoków. Czasem to bardzo pomaga.
Kontrolowanie jedzenia poprzez tworzenie dziennego zapisu tego, co się zjadło z adnotacją o której godzinie, co, czy było to wystarczające/nadmiarowe/niewystarczające. Cenna jest informacja o emocjach, które towarzyszyły temu posiłkowi, na początek mogą to być po prostu sytuacje, albo po jakiej sytuacji nastąpiło jedzenie. Ma to znaczenie szczególnie w sytuacji objadania się. Kontrola jedzenia sprowadza się do zwiększenia samoświadomości w obszarze reagowania danymi emocjami w sytuacjach, np. poczucie pustki często powoduję potrzebę "napełnienia się", poczucie smutku powoduje potrzebę "pocieszenia się", lub "dowalenia sobie".
W momencie świadomości reagowania jedzeniem na różne stany emocjonalne pomagam osobom znaleźć inne sposoby na rozładowanie danej emocji, zaspokojenie swojej potrzeby. Jest to proces bardzo indywidualny.

Proponuję zacząć od uświadamiania sobie emocji przeżywanych w różnych momentach dnia, sytuacjach. Można nawet tworzyć listę swoich emocji i dopisywać sytuacje w jakich się pojawiają, albo odwrotnie...

I najważniejsze - NADZIEJA. Nie znając Pani koleżanki, trudno jest mi coś sensownego napisać. Wiem, że jest ona podstawą skutecznej pomocy. Osobiście nie spotkałam się z sytuacją bez wyjścia, bez możliwości zmiany. Jest to kwestia znalezienia indywidualnego sposobu, kwestia kreatywności i otwartości na nowe pomysły. Ja się nie boję szukać, jeśli tylko druga osoba pozwala się poznać bliżej i przyjmuje moje towarzystwo w szukaniu jej sposobu na wyjście z bulimii.
Może koleżanka poszuka terapeuty (ważne by była to osoba po szkoleniu terapeutycznym, nie tylko po studiach psychologicznych), który jej może "pasować". Warto dać sobie szansę i wybrać się na 2-3 spotkania. Jeśli nie poczuje się rozumiana, osoba nie będzie jej pasować, może poszukać dalej. Z pewnymi trudnościami nie jesteśmy w stanie poradzić sobie sami, może stąd brak sukcesów w wychodzeniu z bulimii. Łatwiej to rozumiemy w kwestiach problemów fizycznych - od razu idziemy do lekarza, dentysty.

Pozdrawiam obie Panie serdecznie i trzymam kciuki za poszukiwania,
Katarzyna Fenzel

Witam. Zaburzenie odżywiania jakim jest bulimia to bardzo poważny problem, z którym przyjaciółka nie poradzi sobie bez profesjonalnej pomocy. Z jednej strony może liczyć na Pani wsparcie, ale tak jak to trafie zostało nazwane odbywa się to poprzez kontrolę objawów, które są tylko częścią całego zaburzenia. To duża odpowiedzialność bycia kimś kto ma kontrolować osobę chorą i niestety wiąże się z niepowodzeniem, bo osoba chorująca na bulimię sama z siebie nie wyzdrowieje. Jeżeli koleżanka ufa Pani warto ej powiedzieć, ze jako osoba pełnoletnia może bez skierowania zgłosić się do lekarza psychiatry, do którego może zapisać bezpłatnie gdyż jako studentka jest ubezpieczona. Lekarz ma możliwość przepisania leków i skierowania na psychoterapię, która jest niezbędna w leczeniu. Watro być wsparciem, ale nie kimś kto bierze odpowiedzialność za objawy koleżanki. Życzę powodzenia.

Witam,
W przypadku zaburzeń odżywiania kontrola nie daje efektów w kierunku wyleczenia. Aby efekty leczenia pacjent musi odnaleźć w sobie motywacje do zmian. Dzieje się to w procesie psychoterapii, tak więc proponuję zwrócenie się o pomoc do wybranego specjalisty.
Pozdrawiam

Witam, bulimia to poważne zaburzenie odżywiania i samo nie przejdzie. Proszę zachęcić tą osobę do wizyty u lekarza psychiatry i psychologa zajmującego się terapią zaburzeń odżywiania. Pozdrawiam Alicja Giezek