Bardzo źle się czuje,mam myśli i samookaleczeniu co często mi się zdarza, biorę często dużo tabletek

Dzień dobry, rzeczywiscie stan który Pani opisuje wydaje się trudny. Zachęcam do podjęcia psychoterapii, która jest właśnie po to, aby życie wewnętrzne nie sprawiało tylu kłopotów. Przy pomocy drugiego czlowieka łatwiej będzie Pani zrozumieć z czego wynikają opisane objawy, a następnie pracować na rzecz ich wyeliminowania lub zastąpienia innym zdrowymi i przystosowawczymi.
Samookaleczenia mogą stanowić swoisty mechanizm obronny i warto zrozumieć jego funkcję.
Zrozumienie, a przede wszystkim przeżycie uczuć w trakcie procesu terapeutycznego tworzy szansę na znaczącą ulgę w Pani życiu i Syna. Zachęcam do pracy nad sobą, to zwykle inspirujący proces choć bywa czasem trudny i wymagający. Jest prawdopodobne, że Syn również skorzystałby gdy rozpoczął własną terapię. Zachęcam do rozmowy z nim i do zaproponowania jemu również wsparcia w tej sytacji. Życzę Pani dużo siły do zmian, pozdrawiam Beata Szulik Bomba

Dzień dobry,
Pani doświadczenie jest na pewno bardzo trudne. Z tego co Pani pisze, nie wiem czy dobrze zrozumiałam, czy Pani jest pod opieką lekarza psychiatry czy też bierze leki na własną rękę? Bo na pewno potrzebuje Pani opieki dobrego psychiatry aby złagodzić Pani objawy i podnieść nastrój. Oprócz tego, zachęcam do rozpoczęcia psychoterapii - Pani problemy na pewno mają podłoże w trudnych sytuacjach życiowych, także z przeszłości, psychoterapia pomoże Pani poradzić sobie z nimi i przez to inaczej funkcjonować. Taka terapia to długi i trudny proces, ale na pewno może Pani pomóc.
Pozdrawiam
Justyna Wojciechowska

Szanowna Pani,

to, co Pani opisuje, jest niezwykle trudnym i bolesnym doświadczeniem. Zmaganie się jednocześnie z borderline, zaburzeniami depresyjnymi, anoreksją z bulimią oraz uzależnieniem od leków sprawia, że może Pani czuć się uwięziona w błędnym kole cierpienia i bezradności. Do tego dochodzi ogromny ciężar emocjonalny związany z tym, że Pani Synek widzi Pani cierpienie i sam przeżywa lęk o Pani życie. To naturalne, że w takich chwilach czuje się Pani przytłoczona.

Bardzo ważne jest, aby nie zostawała Pani sama z tymi myślami i zachowaniami. Opisywane impulsy samookaleczeniowe i nadużywanie leków są sygnałem, że potrzebna jest pilna pomoc specjalistyczna. Warto skontaktować się ze swoim psychiatrą jak najszybciej i szczerze opowiedzieć o tym, co się dzieje. Możliwe, że konieczna będzie korekta farmakoterapii albo rozważenie krótkiej hospitalizacji, aby zapewnić Pani bezpieczeństwo i ustabilizować stan.

Dobre efekty w takich przypadkach przynosi psychoterapia – zwłaszcza terapia dialektyczno-behawioralna (DBT), która została stworzona z myślą o osobach z zaburzeniem borderline, pomagając lepiej regulować emocje i radzić sobie z impulsywnością. Pomocna może być również terapia integracyjna krótkoterminowa, która koncentruje się na tym, jak tu i teraz wzmacniać zasoby i szukać strategii bezpieczeństwa.

Jeśli chodzi o Pani Synka – to zrozumiałe, że ma Pani poczucie winy, że on cierpi. Ale proszę pamiętać, że największym darem, jaki może mu Pani dać, jest dbanie o siebie i podjęcie leczenia. On potrzebuje przede wszystkim wiedzieć, że jego mama szuka pomocy i walczy o siebie.

Proszę, jeśli poczuje Pani, że jest bliska zrobienia sobie krzywdy, natychmiast proszę zadzwonić pod numer alarmowy 112 albo skontaktować się z telefonem zaufania 116 123. To nie jest słabość – to odwaga i troska o siebie i o swojego Syna.

Nie jest Pani w tym sama. To, że Pani napisała i szuka wsparcia, pokazuje, że nadal jest w Pani siła, żeby walczyć. I ta siła naprawdę może być początkiem zmiany.

Zachęcam do kontaktu online