Anoreksja a dojrzewanie. W wieku jedenastu do piętnastu lat chorowałam na anoreksję, moja najniższa

Anoreksja a dojrzewanie.
W wieku jedenastu do piętnastu lat chorowałam na anoreksję, moja najniższa waga wynosiła trzydzieści jeden kg przy metr sześćdziesiąt cztery wzrostu. Miesiączkę dostałam na wiosnę w III kl gimnazjum, miałam wówczas piętnaście lat. Zauważyłam, że w okresie dojrzewania niewiele się zmieniłam. Mam teraz siedemnaście lat, ważę pięćdziesiąt kg i mam niecałe metr siedemdziesiąt m wzrostu. Owłosienie w miejscach intymnych i na nogach mam, ale pod pachami mam po kilka włosów, właściwie nie potrzebuję golenia. Jem teraz ok. tysiąc trzysta kcal dziennie, ale był okres, w którym jadłam około tysiąc sześćset-siedemset i ważyłam pięćdziesiąt cztery kg (nie mam żadnej aktywności fizycznej). Nie wiem, jak jeść, ani co. Mam wrażenie, że na świecie nie ma prawie nic dobrego do jedzenia. Poza tym nie chciałabym być "średnia", czuję, że potrzebuję bycia chudą. Wiem, że to źle, ale nie potrafię tego zmienić. Jednocześnie zależy mi na tym, by być zdrową i może urosnąć jeszcze trochę, o ile to możliwe, bo wiem, że moje predyspozycje wzrostowe na pewno wynoszą więcej - byłam wysokim dzieckiem. Nie jestem pewna, czy to już koniec i nic nie mogę zrobić. Właściwie, mogłabym po to, by urosnąć choć odrobinę, przytyć.
Ponadto jestem słaba od lat. Jako dziesięciolatka byłam energiczna, odkąd moja choroba się zaczęła, zaczęłam słabnąć. Mam siedemnaście lat i czuję się uwięziona w ciele staruszki. Dostaję zadyszki, gdy wchodzę po schodach i mam niskie ciśnienie. Odczuwam ciągłe zmęczenie. Nie bywam bardzo głodna. Czasem mam ochotę zjeść więcej, ale nie ma problemu, jeśli tego nie zrobię.
Jak sprawdzić, czy mój organizm już dojrzał? Czy jeszcze urosnę? Co mogę ze sobą zrobić? Czy wszystko stracone? Czy mogę naprawić siebie, czy jestem już na to za stara?