Pytania pacjentów (1072)
Witam.
Moja 20 letnia córka kłamie i oszukuje wszystkich i o wszystkim np.że jest w wojsku i jeździ na misje,(potrafi o tym opowiadać) studiuje parę kierunków, o rodzicach którzy się znęcają, o pracy jaką wykonuje.Czasem mam wrażenie że naprawdę w to wieży. kiedy udowadniam jej że jest inaczej zamyka się w sobie.Nie chce rozmawiać.Ma przedziwne konta na portalach i tam się czuje najlepiej.Bardzo się martwię, Szkołę rzuciła po skończeniu 18 lat, nie pracuje.Jest coraz gorzej. Gdzie mam szukać pomocy? jak mogę jej pomóc?
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Nie jestem pewny czy Pani potrafi jej pomóc. Opisane przez Panią zachowania mogą sugerować zaburzenia osobowości pod nazwą zespołu Münchhausena. Nie tylko Pani córka tak się zachowuje. Baron Muenchhasen to bohater powieści Hoffmana.
Proponuję wizytę u psychiatry. Motywować ją swoją chęcią pomocy a nie chorobą córki. Bo też zburzenia osobowości (jeśli córka ma takowe) to nie choroba a sposób postępowania i nieskutecznego radzenia sobie z życiem.
Dzień dobry. Od jakiegoś czasu leczę się psychiatrycznie (stwierdzone delikatne objawy depresyjne i cała masa innych, lekko głupawych zachowań), zastosowanie welnafaksyny przyniosło paskudne skutki uboczne i byłam zmuszona odstawić ten środek. Aktualnie przepisano mi Mozarin i dorywczo Atarax (ponieważ miewam stany lękowe i ataki paniki które coraz ciężej z wiekiem potrafię opanować). Mój problem polega aktualnie również na tym, że bezkutecznie od wielu miesięcy próbuję schudnąć. Udało mi się schudnąć 2kg (w tej chwili ważę w granicach 74kg mając 168cm wzrostu), jednak to dla mnie stanowczo za mało. Nie umiem jednak trzymać się żadnej diety zaleconej przez dietetyka (niejednego już u którego byłam po poradę) i nawet dobrze rozpoczęta kontrola diety po tygodniu idzie w niepamięć (wystarczy minimalny aspekt który mnie zestresuje i nabieram dawnych paskudnych nawyków żywieniowych - nie jem cały dzień a po powrocie do domu rzucam się na jedzenie bądź odwrotnie, kompulsywnie zjadam co wpadnie mi w ręce, po czym oczywiście mam wyrzuty sumienia i bluźnię na siebie w myślach). Morfologia i poziom hormonów tarczycowych jest w kompletnej normie (regularnie się badam), ale nie szukam przyczyn swojego zachowania w zaburzeniach fizjologicznych. Czy istnieje jakaś forma terapii która pomogłaby odzyskać samokontrolę i motywację do pewnych życiowych aspektów?
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
A cóż to jest takiego "delikatne objawy depresyjne i cała masa innych, lekko głupawych zachowań". Czy dla piszącej depresja to "głupawe zachowania"?
Nie mogę się z tym zgodzić.
Zaburzenia odżywiania nie ograniczają się tylko do jedzenia. To cały zespól objawów, w tym zaburzenia nastroju. W próbach poprawy ograniczanie się do diety jest nieskuteczne. Co też już Pani wie.
Oczywiście, że leczymy zaburzenia odżywiania. I jeśli tylko zgłaszający się będzie zdolny podjąć trud(!) terapii będzie mógł odzyskać "motywację do pewnych życiowych aspektów"
Pozdrawiam
Zaszlam w ciążę biorąc Arketis 1,5 tab dziennie przy nerwicy lekowej. Po tym jak dowiedziałam sie ze jestem w ciąży zaczęłam odstawiać stopniowo przez miesiąc. Lęki wróciły, musiałam jeszcze wrócić do połówki dziennie przez około tydzień. Po 5 miesiącach wpadłam w depresję lekarz zalecił brać Asentre 1tab rano i 1 wieczorem oraz doxepin raz dziennie. Tydzień przed porodem odstawiłam leki. Dziecko urodzilo sie zdrowe bez komplikacji, obecnie ma 4 msc ale teraz boję się że może mieć autyzm przez te leki które brałam. Bardzo się boję że mogłam zrobić krzywdę dziecku. Wtedy nie zdawałam sobie sprawy że biorąc te leki tak mogę zaszkodzić swojemu dziecku. Proszę o pomoc.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Nie sądzę by "zrobiła Pani dziecku krzywdę"! W razie potrzeby stosujemy leki przeciwdepresyjne u kobiet w ciąży. Mogę przypuszczać, że dzięki lekom lepiej Pani zniosła ciążę, poród.... Teraz być może ma Pani depresję poporodową. Proszę nadal leczyć się nawet jeśli Pani karmi piersią! Dziecko (i jego ojciec) potrzebują Pani a osoba depresyjna nie jest w stanie sprostać tym oczekiwaniom!
Praktycznie od dziecka mam tiki nerwowe i problemy z koncentracją, lecz dopiero jakiś czas temu zdałem sobie sprawę jak destruktywny wpływ może to mieć na życie.
Nie jestem w stanie skupić się na najprostszej rzeczy. Potrafię pięć razy przeczytać zdanie z maksymalnym skupieniem i sekundę później nie mam pojęcia o czym było, bo tak naprawdę myślę o procesie skupiania się, zamiast o samej treści. Umawiam się z ludźmi, że coś zrobię, niedługo później o tym zapominam.
Kiedy ktoś coś do mnie mówi, zamiast skupić się bezpośrednio na treści, tak jak w przypadku czytania, cały czas myślę o tym, że muszę się skupić, wizja nie zrozumienia prostego komunikatu wywołuje we mnie stres, przez co w właśnie to następuje.
Praca przy biurku mnie niszczy, więdnę jak mam siedzieć przez godzinę w jednym miejscu, kiedy mogę to chodzę po pomieszczeniu tam i z powrotem, jakbym rozładowywał napięcie, jeśli nie mam takiej możliwości, czuję się otumaniony i śpiący, co tylko potęguje problem z koncentracją. Zawsze byłem nadaktywny w tym kontekście, że muszę coś robić z rękoma, ściskać pięści, strzelać palcami, napinać jakieś mięśnie, zaciskać zęby, różne rzeczy, w zależności od okresu. Kiedy staram się to hamować, czuję się bardzo niekomfortowo, niemalże fizycznie zaczyna mnie wszystko swędzieć. Do tików należy również nadmierne mruganie, chrząkanie. Pamiętam, że kuzynka miała podobne objawy, nie wiem czy nie dostrzegam również namiastki tego u siostry.
Jestem niski i nabawiłem się z tego tytułu sporych kompleksów, do tego miałem niełatwe lata w podstawówce i gimnazjum - kilku "samców alfa" upatrzyło sobie we mnie kozła ofiarnego. Nie jestem pewien czy tiki zaczęły się po czy przed prześladowaniem. Moja samoocena aż do studiów była na dnie.
Staram się mocno dbać o poprawność językową, bardzo rażą mnie moje błędy i potrafię przypomnieć sobie jakąś literówkę nawet po paru latach. Ten wpis również edytowałem sto razy przed wysłaniem. Chyba po prostu nie chcę zaniżać sobie wrażliwej samooceny przez wizję, że ktoś widzi moje błędy.
Z natury jestem dość nieśmiały, ale potrafię się zmusić do dobrego pierwszego wrażenia - na pierwszym dniu w nowej pracy udawałem wyluzowanego, ekstrawertycznego gościa, a jako że nawet mi to wyszło, to wyrobiłem sobie już taki wizerunek na stałe i nie mam problemu z utrzymywaniem tego. Niemniej jednak, to jest tylko iluzja, gdyby tylko doszło do jakiejś poważniejszej konfrontacji, zacząłbym się jąkać i gadać bzdury.
Biorę się za różne rzeczy, nie kończę żadnej, lubię wieczne przygotowania do dużych przedsięwzięć, dzięki którym oszukuję się, że robię coś wartościowego, a tak naprawdę nawet nie tykam nic konkretnego. Kiedy już dopieszczę wszystko w kwestii przygotowań, to właściwy temat odkładam w nieskończoność.
Lubię się też rozpisać na temat swoich przypadłości. Bardzo dziękuję za pomoc i pozdrawiam.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Uprzejmość to odpowiedzenie na pytanie, które jeszcze nie padło. Staram się być uprzejmy ale nie znalazłem ani nie potrafię się domyślić jakie pytanie chciał Pan zdać. Ale próbuję - Z opisu sądząc Pana problemy mogą sygnalizować określoną formę osobowości. Co nie jest chorobną a przypadłością. Samemu trudno będzie coś zmienić. Jestem przekonany, że psychoterapię wymyślono dla pomocy w takich sytuacjach. Proponuję przeto odszukać a okolicy zamieszkania psychoterapeutę(tkę) i rozpocząć leczenie. Proszę jeno pamiętać, że w początkowej fazie kontaktu nieodzownym jest doświadczenie sposobu pracy terapeuty, by móc skorzystać z jej(go) pomocy.
Pozdrawiam
W jaki sposób należy rozpocząć leczenie aerofobii? Jak wygląda proces leczenia?
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Najpewniej trzeba udać się do lekarza. Psychiatry. Lub psychoterapeuty(tki). Sposób leczenia zależny jest od przyczyn takich zaburzeń. A czy opisane rozpoznanie piszący postawił sobie sam? Czy dr Google? Bo niezwykle rzadko występują zburzenia jedno objawowe. Tym bardziej potrzebna byłaby konsultacja psychiatryczna.
Witam, jestem przeziębiony a wizytę u lekarza mam dopiero w poniedziałek. Biorę zoloft, proszę mi powiedzieć jakich leków nie powinienem stosować. Czy mogę brać theraflu lub neosine ? Pozdrawiam
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
List bez daty więc nie czy aktualny.
Witam,
Proszę o informację. Jestem w 24 tygodniu ciąży. Z powodu pierwszego poronienia biorę raz dziennie acard 75, oprócz tego- z powodu problemów prywatnych- mam przepisany Fluxemed raz dziennie 20 mg. Czy można jednocześnie przyjmować te lekarstwa?
Z góry dziękuję za pomoc.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Tak można .
Jestem chłopakiem i mam 22 lata, od około 10 lat leczę się na zaburzenia depresyjno lękowe. Jestem osobom dość lękliwą, a przy tym interesuję się medycyną. Przez długoletnie leczenie lekami przeciwdepresyjnymi oraz przeciwlękowymi (przeważnie były to leki z grupy SSRI) zainteresował mnie temat zespołu serotoninowego, który jest wspominany na każdej ulotce leków, które biorę. Czy zespół ten jest śmiertelny w każdym przypadku ? Czy przez to, że biorę takie leki przez tyle lat, z przerwami, mam większą szansę, żeby u mnie wystąpił taki stan ? I jak u siebie zdiagnozować taki zespół i jak ewentualnie postępować w takiej sytuacji ? Pytam, ponieważ jestem też dość przewrażliwiony na punkcie swojego zdrowia fizycznego jak i psychicznego.
Z góry dziękuję za odpowiedź :)
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
"Czy zespół ten jest śmiertelny w każdym przypadku?" Nie
Czy przez to, że biorę takie leki przez tyle lat, z przerwami, mam większą szansę, żeby u mnie wystąpił taki stan?" Nie.
"I jak u siebie zdiagnozować taki zespół i jak ewentualnie postępować w takiej sytuacji". Przestrzegam przed autodiagnozą. Nawet przez kogoś kto interesuje się medycyną. Rozpoznanie medyczne to zadanie trudne, skomplikowane i wymagające nie tylko wiedzy ale i doświadczenia. Więc proszę leczyć się dalej i z lekarzem leczącym omówić tę sprawę.
Pozdrawiam
Mój 24-letni syn kocha dziewczynę , która ma 18 lat i syna 2 letnią.Wszystkie próby syna stworzyć normalne stosunki kończą się jej otpyhaniem i załamaniem psychicznie syna.On bardzo kocha , mówi że nie może bez nich.Ostatnio zauważyłam że jest bardzo nerwowy, zamknięty w sobie.Sam poprosił mnie o pomoc psychiatra.Boje się że taki toksyczni związek będzie miał zły wpływ na jego zdrowie.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Rozumiem niepokój matki. "Normalne stosunki" międzyludzkie nie tak łatwo osiągnąć. Stan syna to być może prawidłowa reakcja na trudną sytuację pod postacią zburzeń nastroju. Pomoc psychiatry wydaje się i konieczna i dorzeczna.
Pozdrawiam.
Piszę do państwa z dość bolesnym problemem mój mąż który ma 3 lata ale przeszedł bardzo bolesne dzieciństwo nie jestem znawca ale jak dla mnie to patologicznych rodzina była alkohol, znęcanie się psychiczne jak i fizyczne na dzieciach i matce męża. Mama jego też nie była idealna mama zostawiła go w naj trudniejszym momencie w wieku 13 lat musiał pracować by było na jedzenie rachunki można powiedzieć on przejął rolę rodziców. Od dłuższego czasu nie poznaje go tak jak by go dopadła pszeszlosc rozpamietuje ma koszmary, bóle w klatce piersiowej, płacze długo by pisać. Ogólnie jest bardzo nerwowy i sam nie daje sobie ze sobą rady wiecznie się rozczula nad sobą nic go nie cieszy. Ja z swojej strony jako żona robię wszystko ale nie daje już rady i proszę o poradę. Lub jak naj szybsza wizytę u któregoś z państwa. Mamy dwie córeczki które na prawdę świata po za tata nir widzą ale to nie jest ten mąż tata z przed kilku lat.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
" Mój mąż, który ma 3 lata" - to chyba jakaś pomyłka?
Opisane zachowania mogą być spowodowane zaburzeniami nastroju!
Tego rodzaju zaburzenia mogą wystąpić u każdego, nie tylko u osoby z trudnym dzieciństwem.
Pisze Pani: "Ja z swojej strony jako żona robię wszystko". Też nie bardzo wiem co ma Pani na myśli. A to jak otoczenie reaguje na zachowania ludzi depresyjnych jest bardzo ważne. Zachowanie takie można traktować jako rozpaczliwe wołanie o pomoc! Proszę nie brać wszystkiego na swoje barki! Lepiej chyba byłoby wraz z mężem udać się psychiatry. M\am nadzieję, że tam znajdziecie państwo skuteczna pomoc.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Kłopotliwe skutki uboczne po Mozarinie zwykle występują na początku leczenia. Lek może nasilać lub powodować niemiarową akcję serca. Niepokój też. Trudno radzić przez Internet. Bo reakcja na lek to dość... Więcej
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Lekarskiej pomocy można udzielić jedynie po zbadaniu osoby zgłaszającej się po nią do gabinetu . Z opisu sądzę, że dolegliwości mogą mieć charakter "nerwicowy". A są to zburzenia leczalne. Radziłbym nie... Więcej
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Escitalopram może powodować zburzenia wydzielania niektórych hormonów. Wiec, jeśli są jakieś wskazania, trzeba zrobić!
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Czy studenckie życie musi łączyć się z "całonocnymi imprezowaniami"? Może warto pomyśleć o przyczynach dla których piszący ma przepisywane te leki?
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Proponuję udać się do psychiatry. Sprawa wydaje się dość złożona bo to i narkotyki i trudna do zaakceptowania przez Pana orientacja(?) seksualna i obniżenie nastroju. Można podejrzewać też zaburzenia... Więcej
Mam problem z tatą. Ma ograniczoną ruchliwość, mało wstaje z łóżka. Duża otyłość i niestety papierosy. Przez kilka ostatnich nocy nie może spać. Rozmawia sam ze sobą, widzi dziwne obrazy. Czasami robi się czerwony i wtedy zwłaszcza jest urtudniony kontakt z nim. Trwa to kilka sekund. Najgorsze, że nie chce iść do lekarza, nie godzi się również na wizytę domową. Ma 71 lat. Ostatniej nocy zaczął chodzić po domu i upadając niestety mocno się potłukł. Jak mogę mu pomóc?
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Proponuję sprowadzić do domu lekarz rodzinnego, który może zadecydować o dalszym postępowaniu. Opisane objawy mogę zwiastować poważne problemy zdrowotne. Nie ma na co czekać.
miewam biegunki podczas stresu ,zwłaszcza jak mam gdzieś wyjść z domu, robilam badania na bakerie w zoladku helicobakter pylori i wyszla , dostalam antybiotyk , dalej mam biegunki , z badan jeszcze wyszla tarczyca ,ale lekarz powiedzial ze moze ona byc podniesiona przez bakterie i nie dostalam nic na to . chcialabym zrobic badania somatyczne ,tylko nie wiem zbyt duzo na ich temat i tutaj pytanie jakie powinnam wykonac dokladnie badania i z czego one sa wykonywane ,mocz ,krew ..?
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Nie wykonywać ŻADNYCH badań! Nie tędy droga. W takim postępowaniu zawsze będą wątpliwości! Takie jak opisane przez Panią ale też liczne inne. Np. czy laboratorium wykonujące badania jest wiarygodne? Czy nie warto pojechać do ośrodka akademickiego? Jeśli tak to do którego? A może gdzieś poza granicami Polski?
Można domyślać się, że komponenta nerwicowa Pani objawów jest dość istotna. Proszę przeto zgłosić się do psychiatry. On(ona) będą mogli(ły) Pani skutecznie pomóc.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Brak zmian w "tomografii głowy" nie dziwi. Najczęściej kłopoty ze snem mają podłoże nerwicowe. To też choroba. Więc lepiej udać się do psychiatry!
W sierpniu tego roku skończę 18 lat i wtedy dopiero planuję wybrać się do psychiatry, bo nie chce mieszać w to rodziny. Z czym mam problem?
Od kilku lat mam kilka problemów, łatwiej będzie jak je po prostu wypunktuję:
-Idąc ulicą nie wiem dlaczego ale bardzo stresuję się mijając innych ludzi,
-Często mój mózg się "wyłącza", patrze wtedy w jakiś punkt nie myśląc o niczym i uświadamiam sobie to dopiero po kilku minutach,
-Mam problem z zapamiętywaniem, czytając jakiś artykuł lub oglądając film, muszę powtarzać kilka razy dany fragment żeby zrozumieć co jest tam napisane, ponieważ na początku nic mi po prostu nie wchodzi do głowy,
-Bardzo łatwo się denerwuję,
-Strasznie się wszystkim przejmuję, potrafie przywołać sytuację sprzed lat i się nią stresować oraz myślę co mogłem zrobić lepiej,
-Wszystkie przedmioty dokoła wydają się nieprawdziwe,
-Podczas rozmowy często tracę wątek i zaczynam rozmyślać co ja przed chwilą powiedziałem, czy mój rozmówca w ogóle mnie słucha lub czy to co mówię ma jakikolwiek sens i znaczenie,
-Mam także problem z odczuwaniem emocji, na przykład, to co innych cieszy lub smuci, po mnie po prostu spływa
Dodam jeszcze, że nie jestem specjalnie towarzyski, bardzo lubię spokój i samotność, ale czasem lubie spotkać się ze znajomymi, lecz przebywanie w większej grupie mnie strasznie męczy.
Rozumiem że to lekarz jest od diagnozowania, a auto-diagnoza może być dla niektórych lekarzy irytująca, ale według mnie może to być stan derealizacji wywołany zaburzeniami lękowymi, prosze mnie poprawić jeśli jestem w błędzie. Moje pytanie brzmi: jakie leki najczesciej sa przepisywane na tego typu problemy?
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Diagnozę mogę postawić po zbadaniu kogoś, kto przychodzi po pomoc. Człowiek składa się nie tylko z objawów chorobowych!
Proszę nie zaczynać od leków! One mogą Panu pomóc ale lepiej byłoby "przepracować" psychoterapeutycznie liczne opisane, a jeszcze liczniejsze nieopisane w tym liście, kłopoty.
Jeśli opisane problemy trwają od dawna i nasilają się - nie ma no czekać!
Praktycznie od zawsze miałam problemy w kontaktach z innymi ludźmi. Ciężko było w ogóle mi się z kim kolwiek zaprzyjaźnić, a gdy już mi się to udawało to zawsze kończyło się to kłótnią na śmierć i życie. Ludzie często określali moje reakcje jako zbyt mechaniczne i pozbawione emocji, a ja poprostu nie umiem ich chyba okazywać. Poza kłopotami z kontaktami z ludźmi, ktore cały czas się pogarszały, pojawiły się też inne. Rok temu cokolwiek przestalo robić na mnie wrażenie. Wcześniej byłam raczej osobą przewrażliwioną. przestalo mi zależeć na uczelni. Wszystkie informacje jakie do mnie docierały traktowałam oschle, tak jakby mnie nie dotyczyły. Wstawałam z łóżka, bo musiałam. Wtedy też zaczęły się poważne kłopoty z koncentracją i coś co skojarzyło mi sięz demencją. Nauka zaczęła mi sprawiać bardzo dużo trudności, niektórych faktów w ogóle nie mogę zapamiętać. Poza tym mam wrażenie, że cofam się intelektualnie. Aktualnie mam wrażnie, ze odczuwam tylko te negtywne emocje i mam silną potrzebę wyładowania się. Dodam jeszcze, że w w najmłodszych latach mojego dzieciństwa mój ojciec był alkoholikiem, mniej więcej kiedy miałam 10 lat przestał pić.
ODPOWIEDŹ LEKARZA:
Może opisany kłopoty to wyraz anhedonii? Zaburzeń nastroju? Proszę pamiętać, że w nerwicy często występują objawy otępienia rzekomego!
Proponuję zgłosić się do psychiatry. Pani stan najprawdopodobniej może poprawić się pod wpływem leczenia.
Piszę "najprawdopodobniej" gdyż nie wiem co jest przyczyną zaburzeń. To można określić po badaniu i postawieniu diagnozy.
Autor
Popularne pytania
-
W jaki sposób poradzić sobie ze stresem w pracy?
Trudności ze snem oraz ucisk w klatce piersiowej mogą być wynikiem nagromadzonego…