Pytania pacjentów (1072)

Mam problem z krtania caly czas czerwona i teraz jeszcze doszly obrzeki mam 31 lat lecze sie na nadcisnienie i astme i rok temu wykryto mi refluks i przepukline i od roku mam problem z ta krtania dawniej astma niedawala mi oznak teraz caly czas na refluks biore dexilan a na astme fostex jedni lekarze…

Mam 22 lata, chodzę do pracy która bardzo męczy mnie psychicznie. Od wielu lat cierpię na zaburzenia depresyjno lękowe a do tego jestem DDA. Przynajmniej będąc kiedyś u psychiatry dostałem taką diagnoze. Nie potrafię cieszyć się z życia, czuję, że wszystkim sprawiam problemy i nie potrafię przestać rozmawiać o mojej chorobie. Mówiąc o niej choć na jakiś czas czuję się lepiej. Mam wrażenie, że opowiadając jak się mam w danej chwili, przenoszę te złe emocje na innych i odczuwam poczucie winy. Do tego wszystkiego jestem uzależniony od masturbacji i pornografii. Nie jest to temat dla mnie łatwy i z trudnością przuchodzi mi rozmowa o nim, chociaż nie z tak wielką trudnością jak kiedyś. Mam obniżoną samoocenę, nie potrafię w pełni odczuwać swoich uczuć. Zawsze miałem wrażenie ,że jestem emocjonalnie i ogólnie psychicznie zacofany conajmniej kilka lat za równieśnikami. Byłem w zwiazku około 3 lata. Z początku było idealnie ale po półtora roku moje objawy powróciły. Znów zacząłem się nad sobą użalać. Wszystko mnie męczy i nie mam siły na nic. Boję się bardziej zaangażować uczuciowo, boje się odpowiedzialności i tego że nie podołam dorosłemu życiu. Mam często myśli samobójcze. Już praktycznie nie wierzę żeby mogłobyć ze mną lepiej. Matury nie zdałem bo bałem się do niej podejść. Nie mam żadnych perspektyw na przyszłość i nic mnie w życiu nie interesuje. Wszystko co kiedyś sprawiało mi przyjemność teraz ma dla mnie małe znaczenie. Brakuje mi ukochanej osoby przy boku. Z drugiej strony bałbym się żeby nie zniszczyć jej psychiki swoim zachowaniem. Do tego nie potrafię rozmawiać z kobietami. Sprawia mi to olbrzymią trudność. Nie wiem gdzie powinienem się udać. Z jednej strony zaburzenia depresyjno lękowe z drugiej uzależnienie. To wszystko kosztuje a na nfz trzeba bardzo długo czekać. Nie wiem jak ogarnąć swoje życie i proszę o porady. Z góry dziękuje :)

Nie wiem czy to przez tęsknote czy tez nie , moj chłopak wyjechał za granice , brakuje mi go bo tylko z nim spędzałam całe dnie , cały swoj wolny czas , ale od kiedy wyjechał zaczełam dostawac wątpliwośći czy go kocham , chodz czuje ze go kocham nie wyobrazam sobie mieć kogoś innego , mielismy plany z ktorych zawsze sie cieszyłam , a teraz juz sama nie wiem czy sie cieszyc czy płakac , nic mnie nie cieszy , sama sobie nie potrafie odpowiedziec co jest nie tak , nic nie wiem , raz jest dobrze wszystko mnie cieszy a zaraz nagle , dostaje dziwnych natrętnych mysli , lęków , drgawek , zle sie czuje , głowa zaczyna bolec , mysle ze jakbym umarła to bym miała spokój , nie podzwala mi to wszystko dobrze funkcjonować , na siłe wywołuje uśmiech na , czuje sie samotna , taka bez checi do zycia , boje sie bardzo ze moge przez to sie rozstac ze swojim chłopakiem :(

Martwię się zachowaniem synka ma 8 miesiecy i miał od ok 4 miesiąca życia kilka epizodów z atakiem histerii tzn gdy zostawiłam synka z ojcem albo z babcią najpierw zaczynał płakać a próby uspokojenia go noc nie dawały wręcz jeszcze bardziej drażniły dziecko zazwyczaj konczy się to telefonem so mnie i szybkim powrotem do domu dzięki czemu synek po chwili tj po 5 do 10 min się uspokaja. Taka sytuacja zdarzyła się tylko 3 razy zazwyczaj synek bez problemu zostaje z babcią lub z mężem. Co może być powodem takiego zachowania ? A może to normalne ?. Każde zostawienie dziecka zaczęło powodować u mnie strach przed kolejnym atakiem histerii.

Od dłuższego czasu moje życie przestało mieć sens. Zaczęło się od problemów z samookaleczeniem poprzez niejedną prawie udana próbę samobójcza. Aktualna zmiana towarzystwa i odrzucenie w szkole spowodowały u mnie ogromna samoagresje i nienawiść do samej siebie. Związek na odległość nie pozwala mi funkcjonować i wykonywać codziennych czynności. Zaczęłam brać używki, nałogowo pic alkohol i palic papierosy bez których nie obędzie się nawet jeden dzień. Nie mam nikogo poza rodzina gdyż każdy jest przeciwko mnie. Nie mam nawet komu powiedzieć o swoich problemach. Boje się ze zrobię sobie nieodwracalna krzywdę. Jestem jeszcze młoda i do konsultacji z lekarzem potrzebny jest lekarz. Nie chciałabym słyszeć Nic o tym ze jest to przez okres dojrzewania bo niestety tak nie jest gdyż problemy z samookaleczeniem dzieją się od 2016roku do dziś dzień.

Mam 17 lat i gram w piłkę nożną w klubie piłkarskim w Krakowie. Od prawie 2 lat borykam się z problemami z kolanami. Początkowo poszedłem do ortopedy, który stwierdził, że się ,,przetrenowałem" z czym się zgodziłem, bo tak było. Nie uprawiałem więc sportu przez 2 miesiące i było dużo lepiej. Później jednak kolana znów zaczęły boleć mimo, że trenowałem tylko 3 razy w tygodniu był to jednak mniejszy ból. I tak to się ciągnęło się przez ponad rok. Raz było lepiej raz gorzej. Jednak mimo upływu czasu i niewielkim poprawom każdy z ortopedów i fizjoterapeutów stwierdzał, że nic wielkiego mi nie jest i zaraz powinno być lepiej. Wykonywałem dużo ćwiczeń od fizjoterapeutów i rollowałem mięśnie. I choć poczyniłem duży progres w stosunku do tego jak było 2 lata temu, to wciąż problem nie zniknął. W końcu poszedłem do fizjoterapeuty, którego polecił mi mój trener. Ten próbował wielu rzeczy, ale przy każdej wizycie stwierdzał, że mój organizm jest cały czas w STANIE GOTOWOŚCI, a moje mięśnie są bardzo spięte. Rollowanie pomaga jedynie na krótką metę. Ten sam fizjoterapeuta wysunął hipotezę, że mogę mieć jakieś problemy natury psychologicznej, stresowej itp. i tutaj mam solidne podstawy, żeby stwierdzić, ze może to być prawda. Teraz tak naprawdę problemem nie jest ból kolan, a napięte mięśnie. Zauważyłem, że mięśnie te napinają się często nie podczas gry, z przyczyn motorycznych, a w sytuacjach stresowych. Ponadto w sytuacjach stresowych często napinają mi się mięśnie twarzy bolą mnie policzki a powieki stają się ciężkie przez co bardzo trudno jest mi normalnie funkcjonować, śmiać się itp. Staje się przez to nienaturalny spada moja pewność siebie, czuję się bezbronny i jakby szukam uwagi innych osób (to wszystko dzieje się jakby podświadomie). Dzieje się tak również w sytuacjach w których jestem ,,pozytywnie podniecony", na przykład gdy chcę komuś przedstawić jakiś swój świetny pomysł, rozmawiam z jakąś fajną dziewczyną ;). Zaznaczę ponadto, że nie jestem osobą nieśmiałą, wręcz przeciwnie. Na co dzień jestem osobą pewną siebie. Te rzeczy, które opisałem wyżej dzieją się raz na jakiś czas, nie zawsze. Byłem nawet u psychologa, ale niewiele to dało, bo było to jakby szukanie problemów w moim życiu na siłę. Stąd też moje pytanie:
Czy da się sprawdzić poprzez jakieś badania czy problem ten rzeczywiście wynika ze stresu? Jeśli tak to do kogo mogę zwrócić się z takim problemem? Czy takie napięcia mięśniów da się jakoś leczyć farmakologicznie? Do kogo mogę się zwrócić z tym problemem? Z góry dziękuję za odpowiedzi.
Pozdrawiam :).

Jak pomoc 18 l-ce z choroba borderline i rodzinie,czy istnieje szansa leczenia i wyleczenia?

Mam pytanie mam 32lata cierpię na nerwicę od nie wiem 18r. Życia zaczęły się problemy leczę się od około 8bylo fajnie po prochach dwa łatwy przerwałam leczenie bo byłam w ciąży i rok po urodzeniu nasiliły mi się problemy. Dodam że mój okres po ciąży zanika pojawia się raz na 3mce byłam u endokrynolog a i podejrzewa zespół polistatycNych jajników ponieważ miałam okropne zajście w ciaze i dopiero po lekach zeszłam czekam na przyjęcie do szpitala aby wykonać badania i potwierdzić chorobę. Wszystko było by oki gdyby nie to że włosy wypadają mi garściami. Jestem bardzo nerwowa ostatnio biorę setalof 0,5 1.5 tab. Oraz od pół roku bibloc najpierw 2,5 na skoki h ciśnienia ponieważ znów mi skokami ciśnienie przy nerwicy 160/99 tzn dziennie 1tab. I było oki nawet dawkę bibloc 1,25 brałam potem. ale ostatnioo bardzo mi się rozlegulowalo znów skacze mi ciśnienie bardzo często pod koniec dnia mam afoban i biorę w razie w. Lekarz powiedział że mam rano brać pół afobanu setalof 1,5tab oraz magnez . A przy skoki ciśnienia cała afoban i mogę zażyć nawet 2,5biblok dodam że ciśnienie cały dzień od wstania mam 122/68 jak odczekaniu przy mierzeniu 130/72 lub 139/78 lub 142/78 ale tutaj tak jak zmarszu mierze bez odpoczynku w takich granicach a mierze często wybija godzina 17 a ja już czuję się podminowana i ciśnienie mierze 160/90 lub 150/90 i tak już cały tydzień dzisiaj nawet o 23 przebudziliśmy się i wiedziałam że mam ciśnienie i tak samo miałam tylko jeden dzień przerwy . Czy to aby na pewno na tle nerwowym się dzieje? Dodam że setalof biorę już odkąd zaczęłam się leczyć najpierw 1tab a zwiększona została i pół w tym roku styczeń

Mam przyjaciółkę Ize znamy się 4 lata. Jednak ona ma różne lęki. Jak jej pomóc żeby się juz nie bała ona ma takie leki boi sie bruty wysokosci pajakuw i jest smutna gdy mama się spoznia . Natalia

Od pewnego czasu mam problem z pamięcią. Często zdarza mi się zapomnieć np. co chciałam zrobić, co chciałam powiedzieć, gdzie coś odłożyłam, zapominam imion, o umówionych spotkaniach itp. Niedawno miałam robione badania krwi -wszystkie wyszły w normie. Czego może to być objawem? Jak sobie z tym radzić? (mam 28 lat)

Od kilku lat mam nadpobudliwosc emocjonalna i nerwową.problemem jest także a moze przedewszystkim nadmierna sennosc i znużenie.Czy mozna stosowac kombinacje w postaci paroksetyny i armodafinilu ?czy nie ebdzie powodowal ze bede bardziej drazliwy z gory dziekuje za odpowiedź.

Czy istnieje w Poznaniu miejsce, w którym można zdiagnozować Zespół Aspergera u osoby dorosłej (chętnie w ramach NFZ)? Jak wygląda taka diagnoza i ile trwa? Lekarza jakiej specjalizacji powinnam szukać? Psycholog w ośrodku pracy zasugerowała mi diagnozę w tym kierunku, ale sama się tym nie zajmuje. Pozdrawiam serdecznie.

Mam wiele problemów na tle psychicznym i podam jeden z nich a i chciał bym uzyskać odpowiedz jakąś diagnozę jeśli będzie to możliwe .
Przykład z dziś z dnia w pracy przedłużenie umowy , przekazano mi informację ile godzin dziennie będę pracować jaki etat itp ale po chwili nic nie pamiętałem zupełnie nic i bałagan w głowie stres i nawet nie wiedziałem do której dziś mam być w pracy a nie dawno temu było mi to powiedziane , czaiłem się by po prostu iść i dopytać zapytać i właśnie tu jest problem że z przyczyn mi nie znanych nie robię tego co w pewnych sprawach jest oczywiste i trzeba iść zapytać a u mnie jest pewna blokada i za chiny nie umiem sobie z tym poradzić , na spokojnie gdy rozmawiam wiem że gdy coś trzeba załatwić lub zapytać w swojej sprawie lub innej to po prostu trzeba pytać ale to wiem gdy takiej sytuacji nie ma a gdy już się przydarzy to dzieje się tak że jakaś blokada we mnie i mimo mówienia sobie idz idz , zapytaj zapytaj to nie robię tego i takich przypadków jest bardzo dużo gdzie wszystko jest ok i i tak mówię co trzeba itp a gdy już najdzie taka sytuacja to nie radzę sobie i jakaś blokada we mnie rodzi .

Ma to jakieś określenie ? można to podpiąć pod jakaś chorobę .

Pisze w sprawie mojej 50letniej mamy
Przez 11 lat mieszkala za granica wraz z tata. Po tym czasie wrocili do polski.sa juz tu miesiac , mama od tygodnia wykazuje stany depresyjne . Ktore rowniez maja objawy somatyczne : zawroty glowy, mocne palpitacje, lzawiace oczy, omdlenia, wymioty. Ciagle placze, mimo ze nic jej nie brakuje. Wspomne iz bardzo marzyli aby wrocic do polski . Ma wszystko czego potrzebuje. Kochajacego meza, corke na ktora zawsze moze liczyc. Wspomne tez ze za granica rowniez miala takie stany. Nieraz jest tak slaba ze nie moze wstac z lozka. W wiekszej grupie ludzi gubi sie, widze ze ma problemy w wymowa, brak jej pewnosci siebie. Bardzo sie o nia martwie bo widze jak traci sens zycia. Od tygodnia bardzo sie stara normalnie funkcjonowac , ale po zrobieniu przykladowo obiadu jest bardzo zmeczona i nieszczesliwa. Ja rowniez mieszkam.za granica ale przyjechalam na wakacje do mamy, boje sie ze jej stan pogorszy sie jeszcze bardziej gdy ja wyjade. Umowilam ja na wizyte do najlepszego psychiatry w moim miescie, ale wizyte mamy dopiero 2 lipca. Nie wiem co mam zrobic do tego czasu zeby choc troche jej pomoc w tym wszystkim.

Wczoraj wieczorem przyjąłem pierwszą dawkę anafranilu w dawce 25 mg na noc. Rano ok. 4.30 dostałem drgawek, uczucia otępienia, niepokoju, suchości w ustach i wpadłem w totalną panikę. Odstawiłem ten lek po jednym razie, a mam go przyjmować 3 tygodnie. Mam natręctwa stwierdzone u pani psychiatrii. Telefon od pani psychiatrii milczy. Co robić.? Jak długo działa taka dawka anafranilu po jednym przyjęciu? Ile efekty uboczne mogłyby potrwać? Mam 36 lat i ważę 82 kg. Boję się że coś mi się stanie.

Rok temu lekarz stwierdził u mnie zaawansowane zapalenie żołądka i jelit, po wyleczeniu go przez pół roku miałem spokój a od kilku miesięcy dolegliwości z brzuchem wróciły w dziwnej formie. Otóż nabyłem się pewnego dziwnego i świadomego strachu przed brakiem łazienki w miejscu w którym obecnie jestem co przekłada się na ból brzucha, parcie na łazienkę i staję się wtedy bardzo nerwowy. Dziwne jest to iż gdy mam świadomość że łazienka jest w zasięgu to żadnych dolegliwości nie odczuwam. Psuje mi to życie gdyż unikam wszelkich wyjść lub wyjazdów z powodu strachu przed powyższym. Jestem gotów szukać pomocy prywatnie u specjalisty lecz nie wiem czy kierować się raczej do gastrologa czy może jednak do psychiatry ?

Mam F41.2. Chodzę też na terapię. Miałam silny nawrót lęków, nie mogłam spokojnie siedzieć w pracy etc. Miałam mnóstwo problemów w rodzinie, zmiana pracy. Biorę od 4 lat Fevarin 100 mg. Z powodu dyskomfortu i lęków, psychiatra dał mi Cloranxen 5 mg, biorę połówkę (2,5mg) od 8 ntygodni na noc. Lekarz mówił, że czas leczenia nie powinien przekraczać 8 do 12 tygodni. Mam się zgłosić w celu ustalenia schematu odstawiania. Lek i tak przestaje działać, czuję nawrót lęków, a dawki zwiększać oczywiście nie mam zamiaru.

Uczę się oswajać z lękiem na terapii. Chcę Cloranxen odstawić jak mówił lekarz, ale boję się skutków ubocznych, nawrotu, wiadomo... Wszyscy straszą, że to uzależnia, ale 2,5 mg to chyba nie jest dramat? Niech mnie ktoś uspokoi... W Internecie straszą, że już jestem uzależniona (choć to wiadome źródło informacji...). Psychiatra powiedział, że inaczej na pacjenta patrzy psychiatra, dając taki lek, w takiej dawce, której nie zwiększam, kazał zaufać. Ale jako lękowiec potrzebuję wsparcia, nie chce się uzależnić lub sobie tego wkręcać.

Dziękuję za zainteresowanie.

Jak nakłonić19letniego brata na ponowne leczenie depresji. Brat rok temu zkonczyl/przerwal 2letnia niesystematyczna terapie u psychiatry z powodu depresji oraz nadużywania -palenia konopii. Aktualnie funkcjonuje tak że wychodź z domu, ale sam stwierdził ze ma depresje od 7lat. Nie chce chodzić do poprzedniego psychiatry (którego bardzo chwalil i jako 1z 4mu odpowiadal)ponieważ twierdzi że rodzice i lejarze caly jego problem sprowadzaja do uzalerznienua. Jak namówić go do leczenia i wizyty u psychiatry.

Mam bardzo poważny problem.Mam 20 lat jestem kobietą.Od dłuższego czasu zmagam się z myślami samobójczymi.Lecze się od 5 lat.Niedawno wyszłam ze szpitala więc myślę że nie jest to rozwiazanie.Leki mi nie pomagają.Mam wrażenie że nikt mnie nie rozumie.Jest mi ciężko.Cierpię.Mam wrażenie że nic nie jest w stanie mi pomóc.Czuję się bezsilna... Proszę o pomoc.Jestem po bardzo wielu próbach samobójczych.

Mam problem z częstym oddawaniem moczu nie jest to raczej problem zdrowotny gdyż byłem z tym u lekarza i powiedział że wszystko w normie, więc wpadłem na to, że może to być nerwica pęcherza. Pojawiło się to znikąd pewnego razu po prostu jak wyszedłem z domu poczułem mocne parcie na pęcherz musiałem się wrócić do domu do łazienki i potem znów wyjść jednak po jakichś 20 minutach znów problem wrócił i tak już minęło pół roku. Gdy siedzę w domu przed kompem lub telewizorem nie zauważam tego żebym jakoś często chodził do łazienki jedynie najgorzej jest gdy wyjdę już się spotkać ze znajomymi lub nawet do sklepu ( co ostatnio się prawie nie zdarza przez ten problem). I tu pytanie czy są jakieś ćwiczenia lub cokolwiek innego co mógłbym zrobić sam w domu żeby chociaż trochę pomóc sobie z tym problemem jest to bardzo uciążliwe bo nawet gdybym chciał jechać do Psychologa / Psychiatry to zwyczajnie nie mam jak ponieważ do najbliższego takiego lekarza mam kawałek i musiał bym dojechać tam autem i jeszcze wytrzymać w poczekalni, więc znalazłem tą stronkę i pomyślałem, że zapytam tutaj o jakieś porady. Pozdrawiam

PS. Brałem leki typu Positivum i Nervomix jednak nic nie pomagało.