mgr Anna Pitroch

Jestem psycholożką, absolwentką studiów magisterskich na Uniwersytecie SWPS w Sopocie, które ukończyłam z wyróżnieniem. Obecnie jestem w trakcie 4-letniego szkolenia z psychoterapii poznawczo-behawioralnej w Szkole Psychoterapii Crescentia.

Doświadczenie zawodowe zdobywałam w pracy z dziećmi, młodzieżą oraz osobami dorosłymi, w różnych obszarach pomocy psychologicznej. Pracowałam m.in. w gdyńskich placówkach wsparcia dziennego oraz poradniach terapeutyczno-diagnostycznych, wspierając dzieci z trudnościami i zaburzeniami rozwojowymi. Doświadczenie w obszarze wsparcia psychologicznego i interwencji kryzysowej zdobywałam również podczas stażu w Ośrodku Interwencji Kryzysowej w Gdyni, gdzie udzielałam pomocy dzieciom, młodzieży i młodym dorosłym za pośrednictwem telefonu zaufania i czatu.

W ramach dotychczasowej pracy wspierałam osoby doświadczające m.in. kryzysów emocjonalnych, trudności w relacjach, problemów związanych z okresem dorastania, obniżonego nastroju oraz sytuacji kryzysowych. Staż w Ośrodku Interwencji Kryzysowej obejmował prowadzenie rozmów wspierających i interwencyjnych, pracę z silnymi emocjami oraz wspieranie osób znajdujących się w sytuacjach kryzysowych, w tym doświadczających myśli samobójczych.

Wierzę, że spotkanie z psychologiem to przede wszystkim wspólne przyglądanie się temu, co dzieje się w życiu danej osoby. Czasem trudno samemu poukładać myśli, emocje i doświadczenia, które często z perspektywy samej osoby mogą wydawać się trudne do zrozumienia lub chaotyczne.

Moją rolą jest w tym procesie korzystać z wiedzy psychologicznej, ale przede wszystkim przekładać ją na język, który jest zrozumiały i użyteczny dla konkretnej osoby. Zależy mi na tym, aby z czasem to, co początkowo wydaje się plątaniną myśli, emocji i różnych zachowań, zaczynało układać się w bardziej zrozumiały obraz.

Każdy z nas ma własną historię, doświadczenia i sposób rozumienia świata. Dlatego nie patrzę na człowieka przez pryzmat pojedynczych zachowań, decyzji czy trudności, z którymi się mierzy. Staram się najpierw zrozumieć, co się za nimi kryje i z czego wynikają. Zachowania, które z zewnątrz mogą wydawać się niezrozumiałe, często mają swoją historię i znaczenie, nawet jeśli dziś przestały być pomocne.

W relacji z osobą, która przychodzi po pomoc, ważne są dla mnie swoboda i naturalność. Jestem przede wszystkim kimś, kto jest ciekawy drugiego człowieka, słucha, zadaje pytania i razem z nim próbuje zrozumieć jego sytuację. Zależy mi na tym, żeby w kontakcie było miejsce na lekkość, ale wiem też, że czasem pomoc wymaga nazwania czegoś wprost, konfrontacji czy zatrzymania się przy tym, co niewygodne. Najważniejsze jest dla mnie jednak to, żeby wspólna praca rzeczywiście odpowiadała na potrzeby drugiej osoby.

Swoje kompetencje stale rozwijam poprzez dalszą edukację, szkolenia i pracę pod superwizją.