mgr Marta Konrady

To, co opisujesz, faktycznie może brzmieć przytłaczająco, ale sama liczba specjalistów nie musi od razu oznaczać, że ktoś „wymyśla” choroby albo celowo ciąga dziecko po lekarzach bez powodu. Przy zaburzeniach neurorozwojowych, takich jak np. zespół Aspergera lub spektrum autyzmu, część dzieci rzeczywiście bywa pod opieką wielu specjalistów jednocześnie, szczególnie jeśli współwystępują inne trudności zdrowotne lub sensoryczne.

Jednocześnie warto powiedzieć uczciwie, że zdarzają się też sytuacje, w których opiekun bardzo intensywnie koncentruje się na zdrowiu dziecka, stale szuka kolejnych diagnoz, badań i konsultacji, nawet gdy nie zawsze są one konieczne. Czasem wynika to z ogromnego lęku o dziecko, potrzeby kontroli albo trudności emocjonalnych samego rodzica. W skrajnych przypadkach istnieją również zaburzenia związane z nadmiernym medykalizowaniem dziecka, ale na podstawie jednej wiadomości absolutnie nie da się tego ocenić.

Najważniejsze jest to, czy: dziecko realnie ma objawy i trudności wymagające diagnostyki, lekarze rzeczywiście zalecają te badania, czy badania i wizyty poprawiają funkcjonowanie dziecka, a nie tylko podtrzymują ciągły lęk.

Rozumiem, że mogło Cię to zaniepokoić, bo ta wiadomość jest bardzo intensywna i skupiona wokół problemów zdrowotnych oraz kosztów leczenia. Ale ostrożnie z wyciąganiem jednoznacznych wniosków bez szerszego kontekstu. Czasem za takim przekazem stoi po prostu przeciążony i przestraszony rodzic, który próbuje zrobić wszystko, co może.

To, co opisujesz, jest bardzo obciążające emocjonalnie i wbrew temu, co może podpowiadać Ci głowa — nie świadczy o tym, że jesteś „gorszy” czy słabszy. Wiele osób, szczególnie młodych mężczyzn, mierzy się dziś z ogromną presją dotyczącą wyglądu, statusu, pieniędzy czy tego, „kim powinno się być”, żeby zasługiwać na akceptację i miłość. Problem polega na tym, że z czasem człowiek zaczyna oceniać swoją wartość wyłącznie przez pryzmat tych rzeczy.

Z Twojej wiadomości bardzo wyraźnie widać, że funkcjonujesz pod dużym napięciem i lękiem. Problemy ze snem, ciągłe zamartwianie się, ucisk w żołądku, derealizacja czy poczucie utknięcia mogą pojawiać się przy długotrwałym przeciążeniu psychicznym, obniżonym poczuciu własnej wartości i przewlekłym stresie. To nie jest „wymyślanie” ani przesadzanie organizmu — psychika i ciało bardzo mocno się ze sobą łączą.

Jednocześnie warto zauważyć, że mimo tego wszystkiego nadal dbasz o siebie, trenujesz, pracujesz, utrzymujesz kontakt z ludźmi, potrafisz otwarcie mówić o swoich emocjach.

To pokazuje, że w Tobie jest dużo siły, nawet jeśli teraz jej nie czujesz.

Mam też wrażenie, że bardzo surowo siebie oceniasz i patrzysz na siebie głównie przez to, czego jeszcze nie masz, zamiast przez to, kim jesteś jako człowiek. Prawo jazdy, status czy wysokość zarobków nie definiują tego, czy ktoś zasługuje na bliskość, szacunek i relację. Relacje buduje się przede wszystkim na poczuciu bezpieczeństwa, autentyczności i emocjonalnej obecności, a nie na idealnym życiorysie.

To, co opisujesz, zdecydowanie warto potraktować poważnie i dać sobie przestrzeń na wsparcie psychologiczne. Nie dlatego, że „coś jest z Tobą nie tak”, ale dlatego, że bardzo długo próbujesz sam unieść ogromne napięcie i lęk związany z przyszłością oraz własną wartością.

I najważniejsze: obecny moment Twojego życia nie jest wyrokiem na przyszłość. W wieku 20 lat naprawdę bardzo wiele może się jeszcze zmienić: relacje, praca, poczucie siebie, sposób myślenia o sobie i świecie. To, że dziś czujesz się zagubiony, nie oznacza, że tak będzie zawsze.