mgr Anna Niedziółka

Dzień dobry! Przede wszystkim to wspaniale słyszeć, że wyszła Pani z głębokiego kryzysu, Pani sytuacja jest stabilna, a obecnie rozwija się Pani na studiach psychologicznych. Sam pomysł, by po zabezpieczeniu „kryzysowym” pójść krok dalej i zająć się głębszą pracą nad schematami, pokazuje Pani ogromną dojrzałość i samoświadomość. To zupełnie naturalne, że w pierwszej kolejności myśli Pani o powrocie do osoby, przy której czuła się Pani bezpiecznie i którą ceni Pani za profesjonalizm. Z perspektywy specjalistów, chęć powrotu do terapii po przerwie jest odbierana bardzo pozytywnie – jako wyraz zaufania do procesu i gotowości do dalszego rozwoju. W Pani wiadomości zabrakło jednak kluczowej informacji: w jaki sposób i z jakich powodów tamta terapia została zakończona oraz jakie cele udało się wtedy osiągnąć. Te szczegóły mają ogromne znaczenie dla podjęcia decyzji o ewentualnym powrocie. Choć powrót do tej samej terapeutki jest technicznie możliwy (o ile dysponuje ona wolnymi terminami), warto bardzo poważnie rozważyć drugą opcję. Spojrzenie na Pani obecne, stabilne życie oraz na schematy z dzieciństwa z zupełnie nowej perspektywy, u boku nowego terapeuty, może okazać się znacznie bardziej korzystne i rozwijające. Oto dlaczego nowa osoba może przynieść Pani więcej korzyści: Brak "starych filtrów": Poprzednia terapeutka poznała Panią w głębokim kryzysie. Choćby była najlepszą specjalistką, w Waszej relacji zawsze będzie obecny ślad tamtego trudnego okresu. Nowy terapeuta zobaczy Panią wyłącznie jako silną, stabilną studentkę psychologii, gotową do pracy nad schematami. Czysta karta w relacji terapeutycznej: Rozpoczęcie procesu z nową osobą chroni przed nieświadomym wpadnięciem w dawne role lub dynamikę, która mogła towarzyszyć Pani podczas wychodzenia z kryzysu. Nowe narzędzia i podejście: Jako przyszła psycholożka na pewno Pani wie, że każdy specjalista pracuje nieco inaczej. Praca z kimś nowym da Pani szansę doświadczenia innej wrażliwości, innych metod i innego sposobu prowadzenia relacji, co będzie niezwykle cenne również dla Pani rozwoju zawodowego. Ostatecznie, jeśli czuje Pani silną potrzebę, może Pani napisać do poprzedniej terapeutki i zapytać o możliwość odbycia jednej konsultacji, aby wspólnie omówić ten dylemat. Doświadczony terapeuta sam pomoże Pani ocenić, czy powrót do niej będzie dla Pani rozwojowy, czy też lepsze okaże się przekierowanie do kogoś innego.

To, co Pani przeszła, brzmi niezwykle boleśnie i to zupełnie naturalne, że czuje się Pani tak, jakby przejechał po Pani walec. Proszę przede wszystkim nie winić siebie za zaufanie, dobre serce i dawanie kolejnych szans. Manipulatorzy, a zwłaszcza osoby o cechach narcystycznych, potrafią mistrzowsko maskować swoje intencje, a Pani wiedza psychologiczna nie była tarczą, bo w grę weszły prawdziwe, głębokie uczucia. To nie Pani naiwność, to Pani zdolność do kochania – i to z Panią jest wszystko w porządku, a nie z jego zachowaniem. Odbudowanie siebie po tak wycieńczającej relacji to proces, który wymaga przede wszystkim czasu, ogromnej łagodności dla samej siebie i skupienia uwagi na własnych potrzebach. Warto podejść do tego w kilku krokach:
Czas na żałobę i regenerację: Pozwól sobie na przeżycie tej złości, żalu i smutku. Depresja jest sygnałem od Pani organizmu, że system został przeciążony i potrzebuje teraz bezpiecznej przestrzeni na odpoczynek. Nie narzucaj sobie presji, że musisz natychmiast "stanąć na nogi" i znowu być radosna.
Zadbanie o siebie (Self-care): Przenieś całą tę energię, którą dotychczas inwestowałaś w ten związek i w analizowanie jego zachowań, na siebie. Może to być powrót do drobnych przyjemności, zadbanie o sen, spacer, czy po prostu pozwolenie sobie na nicnierobienie bez poczucia winy.
Przyjrzenie się schematom: Gdy poczuje Pani, że ma już na to odrobinę siły, warto (najlepiej z pomocą terapeuty) przyjrzeć się mechanizmom, które zatrzymały Panią w tej relacji mimo czerwonych flag. Zrozumienie, dlaczego ignorowała Pani intuicję i oszukiwała samą siebie, nie służy samobiczowaniu, ale jest kluczem do tego, aby kolejny raz wybrać świadomie i postawić twarde granice.
Odbudowa zaufania do... samej siebie: Strach przed ponownym zranieniem i zaufaniem komuś innemu jest teraz całkowicie naturalny. Na tym etapie nie musi Pani nikomu ufać. Najważniejsze to odbudować zaufanie do własnego instynktu, by wiedzieć, że w przyszłości usłyszy Pani swój wewnętrzny głos i odejdzie przy pierwszej fladze ostrzegawczej. Pani siła nigdzie nie zniknęła – została mocno poturbowana, ale wciąż w Pani jest. Proszę dać sobie czas na powrót do równowagi, krok po kroku.
Biorąc pod uwagę, że wspomniała Pani o kolejnym epizodzie depresji, czy ma Pani obecnie stałe wsparcie terapeutyczne lub lekarskie, które mogłoby pomóc Pani bezpiecznie przejść przez ten najtrudniejszy, początkowy etap zdrowienia?