mgr Zuzanna Frania

W sumie mój problem dotyczy mojego chłopaka. Poznaliśmy się kilka lat temu,ale chodzimy ze sobą stosunkowo niedługo,bo pare miesięcy. Na początku był zupełnie inny niż teraz, a jest coraz gorzej. Głównym problem z początku była jego blokada seksualna - niechęć do seksu. Spowodowana była faktem,że miałam partnerów seksualnych, z naciskiem na tych z którymi nie chodziłam. Dla niego dziewictwo stało i stoi chyba na samej górze.Co gorsza nie tylko seks,ale i flirt czy znajomości z facetami okazały się dużym problemem. Miał przede mną jedną partnerkę seksualną, a jak mi powiedział zrobił to z nią tylko ze względu na jej namowy i myśli,że i tak z nią będzie na zawsze. Z początku zaciskałam wargi, nie chciałam go do niczego zmuszać. Chociaż napomne,że na początku związku nasze życie erotyczne było całkowie bez zarzutu - z czasem zaczęło wymierać. Jednak to zaczęło na mnie wpływać bardziej niż przypuszczałam,że będzie. Zaczęłam mieć problemy z pewnością siebie,samooceną, czułam się wręcz upokorzona,że mój własny chłopak nie chce się ze mną kochać. W raz z upływem czasu,znikała namiętność,czułość,narastał dystans,a teraz wiem,że go irytuje. Nawet całkowicie bez powodu. Zwykłe pytanie potrafi go rozjuszyć.Staram się być dla niego jak najlepszą dziewczyną,nigdy sama nic nie zaczynam. Tym bardziej,że z natury nie jestem osobą kłótliwą.Dużo rozmawiamy i wiem,że myśli o mnie dobrze i wie,że nie robie nic złego. Mimo wszystko zachowuje się jakbym robiła mu krzywde,marudziła,oceniała go negatywnie itd. Dziś kiedy zwróciłam mu uwage,że jest niemiły odebrał to jako atak. Wiele razy proponowałam mu psychologa,ostatnio seksuologa. Nie mam zamiaru od niego po prostu odejść bo po 1 jest jednym mężczyzną jakiego pokochałam,a po 2 sądzę,że problem leży dużo głębiej - w jego psychice. Dodam,że ojca stracił w wieku 3 lat, z mamą nie ma kontaktu bo odszedł do rodziny zastępczej z której i tak przeszedł do kolejnej,w której jest od 9 lat. Jego przybrana mama rozwiodła się tego lata. Bodajże w maju zakończył 2 letni związek, który był bardzo chaotyczny,potrafili się rozstawać i schodzić. Dziewczyna była dla niego niezwykle toksyczna i zastanawiam się czy to nie ona może być przynajmniej 1 z powodów czemu stał się takim człowiekiem. Jestem z nim od lipca. Praktycznie codziennie jest jakaś mniejsza lub większa kłótnia. Czuje się zagubiona bo mówi mi,że nie chce mnie ranić,ale nie potrafi zapanować nad emocjami,które na mnie rozładowuje. Dodam,że nie ma żadnych innych problemów, ma dobrą prace, z fajnymi ludźmi i pieniędzmi, na studiach dostaje w tym roku stypendium, w domu nie panuje zła sytuacja. Napotkałam na swojej drodze kilka osób z podobnymi cechami,jednak tu widze,że to nie kwestia mnie. A dokładniej - sądzę,że z kadzą dziewczyną będzie mu źle chyba,że znajdzie tą nieskalaną, chociaż i tu sądzę,że może znaleźć się cecha,która zacznie go drażnić.Wiele razy zarzucałam mu,że to nie fair bo jedyny problem jaki do mnie ma jest o przeszłość, a tego nie naprawie choćbym chciała nie wiadomo jak. Jest troche jakby w amoku dlatego sądzę,że to jakiś problem na podłożu psychicznym. Tylko nie wiem jaki.

Chciałbym zapytać jak mogę pomóc swojej uczennicy w nauce języka angielskiego? Obecne jest uczennicą klasy 3 technikum. Przepychałam ją 2 lata z rzędu. Na świadectwie z gimnazjum ma 8 dopuszczających. Od początku Karolina ma duże trudności z moim przedmiotem z moich obserwacji wynika że z matematyką taki sam. Z pozostałych przedmiotów ma słabe oceny ale wystarczające żeby zdać. Karolina od pierwszej klasy nie potrafiła przeczytać prostego testu napisać chociaż jednego zdania czy powiedzieć. Wszystkie sprawdziany pisała na oceny niedostateczne. Jej braki sięgają szkoły podstawowej. Na lekcji nie pracowała nie chciała podchodzić do odpowiedzi i nie odrabiała zadań domowych. Dodatkowo zauważyłam że Karolina jest osobą dość nieśmiałą i nie ma żadnych koleżanek w klasie. W obecnej chwili jej największym postępem jest to że zrobiła 2 zadania domowe i nauczyła się słówek z czego z wszystkiego dostała oceny dopuszczające. Uczennica ma opinię z poradni w której stwierdzono możliwość intelektualne poniżej przeciętnej oraz zaburzenia emocjonalne. Jednak ciekawie jest to że obie opinie chociaż w obu pisze o poziomie inteligencji na poziomie niższym niż przeciętny to różnią się od sobie gdyż te funkcje które rozwinięte w normie wiekowej w drugiej stwierdza się na bardzo niskim poziomie i na odwrót. Karolina do tej pory nie potrafi pisać i czytać w języku angielskim. Nie zbuduje zdania które powiedzą dzieci z podstawówki. Czy jest już zapóźno żeby jej pomóc?