Zaburzenia osobowości, seksualności, emocjonalne

21 lat Miałem niekochającego ojca, który zachowywał się jak niezrównoważony psychicznie razem z matką tworzyli zgrany duet chociaż ona w moich wspomnieniach nie jest zła. Choć nie zrobił mi wiele złego to nie darzę go niczym pozytywnym. Nigdy nie stworzyłem trwałej przyjacielskiej reakcji z mężczyzną i w dzieciństwie przejawiałem skłonności sadystyczne, teraz szukam bezskutecznie bliskości z mężczyznami, rzadko kiedy podniecają mnie kobiety (częściej mężczyźni), uciekam przed nimi, nie zakochuję się w nich, zresztą tak samo jak w mężczyznach. Mimo wszystko myślę, że chce być obecnie w związku z chłopakiem - nie z kobietą. Chociaż w przyszłości marzę o bezdzietnym związku z kobietą- boję się i nie chcę sprowadzać na świat dzieci. Mając niskie libido nawet nie fantazjuję o seksie no czasem to się zdarza- raz na kilka miesięcy. Może to dziwne, ale głównie wtedy gdy jestem przez kogoś odrzucony lub chcę się bezskutecznie zaprzyjaźnić czy spotyka mnie stres- staram się go unikać. Jestem samotnikiem przez całe życie, nie potrafię się zaprzyjaźnić, towarzyskie życie mnie nie interesuje, nie wychodzę z domu, nie palę, nie piję, nie borę narkotyków: mam tylko od dawna jedną bliską przyjaciółkę, która nie odpowiada mi pod względem intelektualnym i czasem strasznie irytuje, (uważam kobiety za głupie- nie chcę obrazić żadnych Pań, które to czytają, po prostu tak mam :( ) choć ona mnie się zwierza to nie staram w stanie się przed nią otworzyć. W świecie wirtualnym posiadam też od niedawna kilku kolegów nie szukałem ich, sami do mnie napisali na fb, uważam, że dobrze nam się rozmawia. Poznane przeze mnie osoby także także posiadają zaburzenia seksualności. I otwarcie sobie o tym mówimy. Bardzo lubię tych chłopaków jednak relacje z nimi nie są typowo przyjacielskie ponieważ czasem zakrawają o romantyczne- przynajmniej dla mnie. Nie piszemy do siebie, że chcemy uprawiać sex, tylko czasem mówimy do siebie miłe rzeczy, które w skrajnych przypadkach wywołują u mnie podniecenie. Chciałbym, w końcu pokochać kogoś wzajemnością, przez 21 lat życia jeszcze nigdy mi się to nie zdarzyło, czy to zła sytuacja bez odwrotu jeśli byłby to mężczyzna? Mimo wszystko nie sadzę żebym był homoseksualistą ponieważ uprawiając seks z kobietą czułem się fizycznie i psychicznie podniecony choć nie w pełni usatysfakcjonowany, czegoś mi brakowało. Na domiar złego nie chcę się związać z nikim kogo nie kocham ani uprawiać seksu. Te wszystko składa się na kompleks lęków i zaburzeń u mnie: boję się odrzucenia, uważam, że ludzie wchodzą ze mną w relacje tylko z grzeczności lub z nieudacznictwa życiowego, problemów, nie są ze mną szczerzy, udają, że mnie lubią z drugiej strony jestem do wszystkich sceptycznie nastawiony i podejrzliwy- argumentuje to moimi lękami przy okazji nie czuję praktycznie szczęścia czasem mam łzy w oczach i jestem smutny po kilku godzinach przechodzi. Przyjmuję tianesal, wyeliminował częściowo problemy z chronicznym smutkiem. Co mam ze sobą począć? :(