Zaburzenia depresyjno - lękowe

Witam, niedawno zachorowałam na boreliozę (neurologiczną) i w szpitalu pani psycholog stwierdziła u mnie zaburzenia depresyjno - lękowe. Nie ukrywam,że miałam bardzo trudne dzieciństwo i także moje dorosłe życie nie jest usłane różami. Ostatnie 2 lata mojego życia jest szczególnie ciężkie. Żyję w ciągłym stresie. Wydawało mi się,że radzę sobie z trudami życia,ale od 2 miesięcy czuję znaczne pogorszenie mojego stanu emocjonalnego. Czuję się osamotniona, mam wrażenie jakby nikt mnie nie rozumiał z najbliższego otoczenia ( gdy mówię o swoich obawach każdy mi mówi,że mam się nie martwić), przeważnie jestem smutna,zamyślona, łatwo jest mnie zdenerwować. Jestem skupiona na przyszłości i często sama stwarzam sobie w mojej głowie "problemy" i zaczynam tym żyć, a rzeczywistość okazuje się inna. Mam problemy ze snem,a jak już zasnę to czasami śnią mi się koszmary. Ogólnie straciłam chęć i motywację do jakiegokolwiek działania. Zauważyłam też,że przed najbliższymi staram się ukryć to co się ze mną dzieje i pokazuje im,że jestem taka jak kiedyś, czyli wesołą i silną kobietą. Wolę sama popłakać w poduszkę. Moje pytanie brzmi: Czy w tym przypadku potrzebuję pomocy psychiatry? Pozdrawiam