Z jednej strony mam ochotę zakończyć związek bo ilekroć chce z narzeczonym sexu to tylko mi mówi że

Z jednej strony mam ochotę zakończyć związek bo ilekroć chce z narzeczonym sexu to tylko mi mówi że to już czas na założenie rodziny, i sex jest tylko po ty żebym zaszła w ciążę. Dawniej był sex spontaniczny, jak to mówią zawsze i wszędzie. Ale od dłuższego czasu go nie ma przez nacisk na dzieci. Wielokrotnie rozmawialiśmy mówiłam o swoich obawach, ale On jedno powtarza że ma swoje lata i na starość nie chce zakładać rodziny. Mówi nawet że jak nie chce mieć dzieci to żeby się rozejść bo ja mu tylko życie marnuje i znajdzie sobie dziewczynę która będzie chciała mieć dzieci. Szczerze mówiąc to przechodzi mi przez głowę rozstanie ale szkoda mi bo 10 lat jesteśmy razem, ja u niego mieszkam i boję się zaczynać wszystko od zera bo myślę że sobie nie poradzę.

5 odpowiedzi


Dzień dobry, To zrozumiałe, że po 10 latach związku trudno myśleć o zmianach. Z Pani opisu wynika, że w relacji pojawiła się silna presja i różne potrzeby dotyczące bliskości i przyszłości. Może warto sprawdzić, czy da się rozmawiać o dzieciach i planach bez rezygnowania z czułości i wolności decyzji. Zachęcam do rozmowy z psychologiem – to może pomóc uporządkować swoje uczucia i potrzeby. Pozdrawiam, Julianna Skawińska

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Rozumiem, że znajdujesz się w bardzo trudnej sytuacji, która dotyka głębokich potrzeb związanych z intymności, autonomią i przyszłością. To, co opisujesz, to konflikt między różnymi ważnymi wartościami i potrzebami. ## Co widzę w Twojej sytuacji: **Twoje potrzeby, które nie są zaspokajane:** - Potrzeba intymności bez presji reprodukcyjnej - Prawo do własnego tempa w decyzjach o macierzyństwie - Poczucie, że jesteś partnerką, a nie tylko potencjalną matką - Autonomia w podejmowaniu tak ważnych życiowych decyzji **Niepokojące wzorce w komunikacji:** - Ultimatum zamiast dialogu (“jak nie chcesz dzieci, to się rozejdźmy”) - Instrumentalne traktowanie seksu - Presja czasowa oparta na jego potrzebach, bez uwzględnienia Twoich - Komunikat, że “marnujesz mu życie” - to jest forma manipulacji emocjonalnej ## Pytania do refleksji: **O Twoich prawdziwych pragnieniach:** - Czy w ogóle chcesz mieć dzieci, czy czujesz tylko presję? - Jeśli chcesz, to czy teraz, czy może w przyszłości? - Jak wyglądałaby Twoja idealna ścieżka życiowa? **O związku:** - Czy poza kwestią dzieci czujesz się w tym związku szczęśliwa i spełniona? - Czy partner szanuje Twoje zdanie w innych kwestiach? - Jak wyglądała wasza komunikacja przed tym konfliktem? ## To, co chcę, żebyś wiedziała: **Masz prawo do:** - Własnego tempa w podejmowaniu decyzji o macierzyństwie - Intymności bez presji reprodukcyjnej - Bycia traktowaną jako pełnowartościowa partnerka, nie inkubator - Czasu na przemyślenie tak ważnej decyzji **Twoje obawy są zrozumiałe:** - 10 lat to długi czas - naturalnie, że szkoda Ci tej inwestycji emocjonalnej - Rozpoczynanie od nowa może być przerażające, ale nie oznacza, że sobie nie poradzisz - Strach przed nieznanym jest normalny ## Sugestie na najbliższy czas: **Praktyczne kroki:** 1. **Czas na siebie** - poświęć czas na przemyślenie, czego naprawdę chcesz, bez presji 1. **Wsparcie** - czy masz przyjaciół/rodzinę, z którymi możesz po​​​​​​​​​​​​​​​​


To, co Pani opisuje, to bardzo silna wewnętrzna ambiwalencja – z jednej strony przywiązanie, wspólna historia, lęk przed stratą i samotnością. Z drugiej strony – głęboka frustracja, poczucie presji i brak przestrzeni na twoje potrzeby. Seksualność w relacji nie jest tylko środkiem do prokreacji. To też komunikat bliskości, czułości, wzajemnej przyjemności. Strach może być paraliżujący, szczególnie gdy w grę wchodzą duże życiowe zmiany. Ale warto pamiętać, że unikanie decyzji też jest decyzją – taką, która często prowadzi do pogłębiającego się poczucia frustracji, osamotnienia i wewnętrznego rozdarcia. Dlatego warto podjąć decyzję, która będzie prowadzić do życia w zgodzie ze sobą – do sytuacji, w której twoje potrzeby są dostrzegane i zaspokajane, a relacja opiera się na wzajemnym szacunku, bliskości i porozumieniu. Przede wszystkim warto, aby się Pani zastanowiła się, czy realnie bierze Pani pod uwagę zostanie mamą – niezależnie od oczekiwań partnera czy presji z zewnątrz. Dobrym krokiem może być skorzystanie ze wsparcia psychologicznego – żeby w bezpiecznej przestrzeni uporządkować lęk, przyjrzeć się swoim wartościom i przepracować żal wobec partnera, który z czasem może blokować jasne decyzje.


Dziękuję, że dzieli się Pani tak ważnym i trudnym doświadczeniem. To, co Pani opisuje, pokazuje, jak wiele emocji i dylematów pojawia się w Pani związku – z jednej strony przywiązanie, wspólne lata, poczucie bezpieczeństwa, a z drugiej frustracja, presja i potrzeba bliskości, która jest dla Pani ważna. W Terapii mogłybyśmy się skupić na odkrywaniu Pani potrzeb, wartości i celów, a także na tym, jak chciałaby Pani, aby wyglądało Pani życie i relacje. Czasami już samo określenie własnej wizji – tego, czego Pani naprawdę chce, co jest dla Pani ważne, jak według Pani powinien wyglądać związek – staje się pierwszym krokiem do zmiany. Podczas spotkań możemy wspólnie przyjrzeć się: - Pani potrzebom i granicom, - wizji związku, który dawałby poczucie bliskości i bezpieczeństwa, - zasobom i siłom, które Pani już posiada (często jest ich więcej, niż się wydaje do tego aby budować życie po swojemu), - możliwościom stopniowego wprowadzania zmian w swoim życiu. Takie spotkania nie są oceną ani narzucaniem decyzji, ale wsparciem w lepszym zrozumieniu siebie i wzmocnieniu poczucia wpływu na swoje życie – niezależnie od tego, czy zdecyduje się Pani na dalsze bycie w związku, czy na zmianę. Jeśli czuje Pani, że chciałaby zacząć przyglądać się sobie, swoim celom, potrzebom i swojej wizji przyszłości – zapraszam serdecznie do umówienia się na konsultację.


Dzień dobry. Z Pani wypowiedzi wynika, że problemem nie jest wyłącznie różnica zdań dotycząca dzieci, ale również presja, która zaczęła wpływać na Pani poczucie bliskości i swobody w związku. Ma Pani prawo nie być gotowa na macierzyństwo, tak samo jak narzeczony ma prawo pragnąć zostać ojcem. Nie oznacza to jednak, że powinna Pani godzić się na współżycie ukierunkowane na poczęcie dziecka wbrew własnej woli. Seks wymaga obopólnej zgody, a decyzja o ciąży nie może wynikać ze strachu przed rozstaniem. Słowa narzeczonego o „marnowaniu życia” mogą być dla Pani bardzo raniące, choć jednocześnie pokazują, jak istotna jest dla niego kwestia rodzicielstwa. Po dziesięciu latach trudno wyobrazić sobie rozpoczęcie życia na nowo, szczególnie gdy mieszka Pani u partnera. Warto jednak oddzielić obawę przed utratą stabilizacji od rzeczywistej chęci pozostania w tej relacji. Proponuję stopniowo przygotować sobie większą niezależność: sprawdzić możliwości mieszkaniowe, finansowe i wsparcie bliskich. Nie musi Pani podejmować decyzji natychmiast, ale dobrze mieć świadomość, że rozstanie nie oznacza, że sobie Pani nie poradzi. Dziesięć wspólnych lat jest ważną częścią życia, lecz nie zobowiązuje do kolejnych lat wbrew własnym potrzebom.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.